Teenage Cocktail

Annie is net naar een dorpje verhuisd en laat haar oog vallen op de stoere Jules, die een stiekeme bijverdienste blijkt te hebben: cammen. Teenage Cocktail heeft een sterk sensuele ondertoon, regisseur John Carchietta gebruikt zijn film niet voor ranzigheden. Hij brengt de liefde van de meisjes juist zo liefdevol mogelijk in beeld. Het is niet de meest geloofwaardige film op Netflix, Carchietta mixt verschillende genres tot een verrassende cocktail over ontluikende liefde en de gevaren van internet.

Zo op het eerste gezicht hebben we hier te maken met een coming of age verhaal waarin Annie haar seksualiteit ontdekt. Carchietta introduceert opvallend genoeg nog een ander personage dat op het eerste gezicht niks met het verhaal te maken heeft. Een man, Frank, met een droevige uitdrukking op zijn gezicht, wonend met zijn vrouw en zoontje. Hij maakt zwembaden schoon, tijdens een dialoog wordt duidelijk gemaakt dat zijn vrouw dit niet het meest edele beroep vindt. Interessant, maar wat heeft hij te maken met Annie en Jules?

Als Jules aan Annie laat zien hoe zij aan haar dollars komt, knoopt Carchietta de twee werelden aan elkaar: Frank is een fan van Jules en Annie en zou ze graag willen ontmoeten. Annie is er huiverig voor, tot omstandigheden haar dwingen uit haar comfortzone te stappen. Voor Carchietta is dit de brug om over te stappen naar een meer thrillerachtig genre. Van een relatief onschuldig tienerdrama krijgt Teenage Cocktail ineens een wapen in handen gedrukt en is het de vraag wie het einde zal halen. Ik heb er respect voor dat Carchietta deze overbrugging neemt en de cast gaat hem enthousiast achterna, helemaal subtiel is het niet. 

“slechterik” frank wordt gespeeld door pat healy (hij draaide ook take me), en volgens de hoofdrolspeelsters zorgde hij, als hij in zijn personage zat, voor een gespannen sfeer op de set

De film wil niet alleen het verhaal vertellen van twee verliefde meisjes, het wil ook de beide kanten van de webcam laten zien. Het ziet er zo onschuldig uit, even met de kont schudden voor de camera, de mensen aan de andere kant zijn minder onschuldig. Carchietta wil ook laten zien wat andere gevolgen zijn van het cammen. Als de vader van Annie ontdekt wat zijn dochter uitspookt, ziet hij haar ineens op andere wijze. Is dit om te laten zien dat papa’s meisje volwassen is geworden, of wordt een andere, duistere kant van de vader aangeboord?

Teenage Cocktail is een mix van verschillende elementen. Carchietta vraagt wel wat van de kijker als het komt op de geloofwaardigheid van het verhaal (het eind is wel heel erg dramatisch), deze film is toch beter dan verwacht.

John Garchietta/Fabianne Therese en Nichole Bloom

 

 

 

Kids

Het lijkt niet uit te maken wanneer ik Kids kijk, elke keer voel ik de opgefokte sfeer die regisseur Larry Clark en scenarist Harmony Korine erin hebben verwerkt. De dialogen tussen Telly en zijn vriend Casper zit vol hormonale puberpraat en door alles vanuit de losse pols te filmen krijgt Kids een rauw-realistisch gevoel. Alsof je niet naar een film kijkt maar een documentaire. Geen wonder dat Kids direct als een schandaalfilm werd beschouwd en ook nu nog met opgetrokken wenkbrauwen wordt bekeken.

Ik moet bekennen dat het debuut van Clark tegen het ongemakkelijke aanschuurt, dat is helemaal niet zo erg. Op die manier laat Kids ook na de 10e kijkbeurt een blijvende indruk achter. Korine heeft een simpel plot bedacht zodat Clark de kans heeft het publiek te laten zien wat jongeren zoal uitspoken. Jennie, Chloë Sevigny in haar eerste serieuze filmrol, komt erachter aids te hebben opgelopen door Telly, gespeeld door Leo Fitzpatrick. Deze jongen is zonder meer de nachtmerrie van elke ouder. Met zoete praatjes praat hij minderjarige meisjes het bed in om ze na afloop te dumpen. Terwijl Telly zich opgeilt aan zijn volgende slachtoffer, begint Jennie een wanhopige zoektocht om hem te vertellen welk gevaar hij loopt. En verspreid.

Clark verspilt geen tijd met introducties en smijt het publiek direct in het verhaal. In de beginscène zien we Telly uitgebreid zoenen met een meisje. Geen lief kusje maar een forse, hitsige tongzoen waarbij de smakgeluiden te horen zijn. Nog pikanter is dat de twee half naakt zijn. En voor de extra shockwaarde is het meisje twaalf. Hou in gedachte, dit is nog maar het begin. Er wordt volop geblowd en gerookt, gepraat over seks en geneukt. Een onschuldig incident in het park mondt uit in een vechtpartij, begeleid met raggaemuziek. Als de ouders van huis zijn verzamelen de kids zich voor een feestje. 

larry clark, toen 50, leerde skateboarden tijdens het maken van de film

Kids bracht een bijzondere cast en crew bijeen die gezamenlijk één van de sterkste films uit de jaren negentig maakten. Clark evenaarde nooit meer het niveau van zijn debuut, Korine vond zijn draai als cultfilmer en regisseerde in 2012 nog het flitsende Spring Breakers. De cast heeft in meer en mindere mate succes gevonden. Leo Fitzpatrick heeft zich op de kunstwereld gestort en Chloë Sevigny is inmiddels uitgegroeid tot een actrice die zowel in arthouse als publieksfilms speelt. Kids is nu nog een tijdsdocument dat moeiteloos de tands des tijds heeft weerstaan.

Larry Clark/Leo Fitzpatrick en Chloë Sevigny

FilmBekeken Filmtop #6

 

 

Mad Max: Fury Road

Toen Mad Max: Fury Road in 2015 in de bioscoop uitkwam vielen mij twee dingen op: hij is erg goed te doen in 3D én weet moeiteloos het origineel te overstijgen. De versie met Mel Gibson uit 1979 is ook rauw en gewelddadig, deze Mad Max legt de lat toch een stuk hoger. De originele Mad Max trilogie nam de tijd om Max Mad te maken, in deze remake is hij dat vanaf het begin. Tom Hardy speelt de titelrol en ontmoet Furiosa (Charlize Theron), een rebel die zich verzet zich tegen de tirannieke Immortan Joe. Dit alles speelt zich af in het postapocalyptische Australië.

Door straling worstelt iedereen met tumors en mutaties en er is een schreeuwend tekort aan water. George Miller is duidelijk verzot op zijn verschrikkingsoord en heeft het volgestopt met bizarre vondsten. Hij besteedt aandacht aan werkelijk elk detail, of het nu de vormgeving is, de taal die wordt gesproken, of de cult van Immortan Joe waarin iedere onderdaan ervan droomt naar de poorten van Valhalla te rijden.

Max, zo wordt direct duidelijk gemaakt, wil maar één ding: overleven. In deze remake heeft Hardy lang niet zoveel tekst als Gibson destijds, dat maakt helemaal niet uit. Hardy zet zijn personage neer als een primitief beest en gromt zich een weg door de film. Meer nog dan Gibson weet hij bovendien die brandende blik van waanzin in zijn ogen te krijgen. Hij wordt achtervolgd door demonen die continu tegen hem praten, schreeuwen, verwijten naar hem gooien. Als je het waagt Max boos te maken kan je behoorlijk wat tegengas verwachten, zeer waarschijnlijk in de vorm van fysiek geweld.

in plaats van een script werd gebruik gemaakt van uitgebreide storyboards

Furiosa is een waardige medestander voor Max en geeft deze Mad Max flink wat vrouwenkracht. Al heeft Theron meer te doen en te zeggen, Hardy weet haar met gemak te domineren in schermaanwezigheid. Maar als zij in haar eentje staat en het gevecht aangaat laat zij zien behoorlijk wat energie te hebben.

Het is een prestatie op zich van regisseur George Miller dat hij met nauwelijks een plot toch zo’n adrenalinetrip weet neer te zetten. De herkijkwaarde van deze remake is, in tegenstelling tot het origineel, hoog. Kwam Max destijds in deel 2 pas echt goed op gang, Miller zet nu vanaf de eerste tel de film in de hoogste versnelling. Het voorspelt veel goeds voor het aangekondigde vervolg dat nog moet verschijnen. Ik ben benieuwd hoe Mad Max dan gaat worden.

George Miller/Tom Hardy en Charlize Theron

FilmBekeken Filmtop #4

 

 

Everything, Everything

Ik krijg nog wel eens tips van vrienden, familie en collega’s over titels die ik echt moet zien. Everything, Everything was zo’n aanrader. Hoofdpersonage Maddy leidt aan een ongeneeslijke ziekte en moet continu in haar zorgvuldig gedesinfecteerde huis blijven. Wanneer er nieuwe buren tegenover haar komen wonen en ze verliefd wordt op de buurjongen, wordt haar drang om naar buiten te gaan steeds groter. Het is zo weerzinwekkend zoetsappig uitgewerkt dat ik Everything, Everything geen tel geloofwaardig vind.

Het begint al bij Maddy zelf. Ze zit dus achttien jaar opgesloten, toch ziet er er fris en fruitig uit. Ze maakt volop gebruik van internet en haar enige contacten lopen via SMS’jes, Skype en alle andere digitale paden. Ik denk nog heel even dat ik in een opzichtige Applereclame terecht ben gekomen (hoe komen ze in godsnaam aan het geld voor dat spul?) als buurjongen Olly wordt geïntroduceerd. Zoals het hoort in een tienerfilm zijn de twee meteen op elkaar verliefd. Ze hoeven niet eens in dezelfde kamer te staan, chatten via de telefoon is al genoeg. Op die manier vertrouwen ze elkaars gedachtes toe.

Werkelijk iedereen zit te giechelen of zachtjes te grinniken, alsof de ernst van de situatie bedekt moet worden met een  dikke suikerlaag. Het gevaar moet letterlijk worden weggelachen, we moeten ons niet bekommeren om de ziekte van een meisje. Positiviteit, daar gaat het om! Dus als er iets van het donkere verleden wordt aangestipt, wordt er ook direct aan voorbijgegaan.

Begrijp mij goed, er is niks mis met optimisme. Alleen moet ik mij de hele film door eraan blijven herinneren dat Maddy doodziek is. De makers stoppen een geforceerde lieflijkheid in het verhaal waardoor de scherpe randen eraf worden geslagen. Het toppunt is een scène waarin Maddy en Olly schuchter tegenover elkaar zitten en hun gedachtes ondertiteld in beeld verschijnen. Leuk, zo’n verwijzing naar Annie Hall. Minder geslaagd is dat de ondertitels met de meest clichématige en stompzinnige uitspraken komen. Want als je in een kamer zit tegenover een doodziek meisje vraag je je als jongen inderdaad af wat ze van je haar vindt.

over olly’s haar gesproken, in het boek waar de film op is gebaseerd heeft olly geen haar

Everything, Everything haalt zichzelf op het eind nog keihard onderuit door met een onverwachte hoeveelheid drama te komen. Dit is zo verschrikkelijk slecht in het verhaal verwerkt dat ik alleen maar ongelovig naar het beeldscherm kan staren. Toegegeven, ik zag het aankomen, maar beseffen de makers wel wat de implicaties hiervan zijn? Ik denk het niet, want al snel rollen de eindcredits in beeld. Het moet wel positief blijven.

Stella Meghie/Amandla Stenberg en Nick Robinson

 

 

 

Suspiria

Elke maand wordt in Kriterion een nieuwe nachtfilm gedraaid en natuurlijk wil ik ze allemaal zien. Eerder al zag ik Kuso en The Maus, afgelopen zaterdagnacht ging ik naar de Italiaanse horrorklassieker Suspiria. Dario Argento roept een Lynchiaanse wereld op waar balletdanseres Suzy Bannion in ronddanst. Nog voor Suzy een voet in de academie heeft gezet wordt ze bijna omver gelopen door een danseres die in paniek de school ontvlucht en later op bloederige wijze wordt vermoord. Als er meer doden vallen ontdekt ze een krankzinnig complot.

Ik heb de film jaren geleden samen met mijn vader gezien. De interactie tussen de personages is ruw (de docenten reageren wel erg koel op de moorden) en ik had er soms moeite mee het nochtans flinterdunne verhaal te volgen, Suspiria heeft alsnog een blijvende indruk gemaakt. Ik kan echter zweren dat in de film Engels wordt gesproken. Maar als de eerste dialogen worden uitgesproken is het toch echt Italiaans. Ik let nog op de bewegingen van de lippen. Die van actrice Jessica Harper komen niet overeen met de geluidsband. Nou ja, er zit ondertiteling bij, dus ik zal dit keer geen moeite mee hebben met het volgen van het verhaal.

Net als de eerste keer dat ik Suspiria zag voelt het of Argento mij meeneemt in een ongrijpbare droom. Suzy krijgt te maken met vreemde gebeurtenissen op de academie. Zo “regent” het ineens mades, keert de hond van de pianist zich tegen zijn meester en is er iets aan de hand met zwarte magie. Het is een titel waarin de stijl sterk de inhoud domineert, in dit geval is dat juist de sterkte van de film.  Met elk shot worden de zintuigen geprikkeld. Als Suzy in het begin in de taxi zit, schijnt er blauw licht, terwijl in de academie zelf de kleur rood sterk aanwezig is. En dan is er nog die sprookjesachtige muziek die op de achtergrond speelt en zo een bedrieglijk onschuldige sfeer oproept.

het is inderdaad zo dat de film is overgedubbed in verschillende talen, vandaar de italiaanse versie

Op de soundtrack worden ontregelende effecten toegepast en alles wordt uitvergroot. Een gil snijdt door de gangen van de academie, bij een moord zoomt de camera vol in op het hart dat in stukken wordt gehakt. Suspiria is op deze wijze horrortheatraal, het is een barokke nachtmerrie met een explosieve finale. Dat kan bij de nuchtere kijker ongeloofwaardig worden en zelfs op de lachspieren werken, ik vind het prachtig. 

Dario Argento/Jessica Harper en Stefania Casini

FilmBekeken Filmtop #21

 

Three Billboards Outside Ebbing, Missouri

Ik ben groot fan van Frances McDormand. Zij weet moeiteloos een personage stevig in de schoenen te zetten en voorzien van een flinke dosis humor. Regisseur Martin McDonagh (In Bruges, Seven Psychopaths) schreef het script van Three Billboards Outisde Ebbing, Missouri met haar in gedachte. Het resultaat is een film met (verbaal) geweld, donkere humor, knetterend drama en de ene na de andere wending. Geen meesterwerk, wel eigenzinnig.

Mildred Hayes’ dochter is een half jaar geleden verkracht en vermoord, en omdat nog steeds niemand is opgepakt besluit Mildred het heft in eigen hand te nemen. Op drie billboards laat ze enorme teksten plaatsen om de lokale politie ter verantwoording te roepen. Noch de politie, noch de dorpsbewoners vinden de billboards een prettig uitzicht.

Er wordt nogal wat oud zeer naar boven gehaald en met sardonisch genoegen wrijft McDonagh een flinke lading zout in de wonden. Het moet schuren, pijn doen. Hij bouwt een radarwerk op waar steeds meer wieltjes in klikken en gooit zand tussen de tandjes. Hij weigert partij te kiezen en zorgt ervoor dat zijn personages in hun waarde worden gelaten. Hij krijgt het zelfs voor elkaar medeleven te wekken met een racistische agent die losse handjes heeft. De omslag die daarvoor nodig is is wat bruusk, het werkt wel. Typisch ook voor een film van McDonagh zijn kleine momenten die duidelijk grappig zijn bedoeld. Op mij maakt het een geforceerde indruk, het publiek heeft daar geen last van en laat enkele lachsalvo’s door de zaal rollen. Vooral de simpele Dixon en Penelope kunnen rekenen op gelach. En de grofgebekte Mildred weet situaties zo verschrikkelijk pijnlijk te maken dat ik niet anders kan dan meelachen.

de film is geïnspireerd op een waar gebeurd verhaal: mcdonagh zag zeventien jaar geleden billboards met daarop teksten over een onopgeloste misdaad

Natuurlijk moet vermeld worden dat McDonagh een meester is van plotwendingen die het verhaal werkelijk alle kanten uit doet sturen. De film is hierdoor niet altijd even geloofwaardig en ik zit mijzelf op den duur af te vragen waar het naartoe gaat. Het is niet meer dan logisch dat er zijpaden gebouwd moeten worden, als je steeds maar weer het stuur omgooit hoe kan je dan met een goeie conclusie komen? McDonagh doet dit met een laatste twist die niet helemaal overtuigend overkomt, al is het maar omdat het niet past bij de personages. Tegelijk past het wel weer bij de film. Een schurende film verdient een schurende afsluiting.

Martin McDonagh/Frances McDormand en Sam Rockwell