Freddy Got Fingered

Ik hou van grove grappen en neurotische bektrekkerij. Misschien is dat wel de reden dat ik Freddy Got Fingered, tot op bepaalde hoogte, kan waarderen. Ik ben hierin één van de weinige. Het filmdebuut van Tom Green kon rekenen op stevige kritiek en mocht een karrenvracht aan Razzies ophalen. Green speelt ook de hoofdrol in deze bizarre komedie en vertolkt personage Gord Brody. Hij wil het maken als animator, maar zijn gevoel voor humor is, eh, apart. In de openingsscène probeert hij wat tekeningen uit, voorziet de stijlvolle figuurtjes van stemmetjes.

Hij herhaalt stompzinnige oneliners en associeert er flink op los met bananen en katten die door deuren kunnen kijken. Mocht je nu al denken “waar zit ik in godsnaam naar te kijken”, het wordt erger. Veel en veel erger. Een meisje in een rolstoel die het opwindend vindt tegen haar benen te worden geslagen, Green die een paard en een olifant aftrekt en aan een gebroken bot likt…

james meyers huurde in 2002 de vhs band en ontdekte in 2016 de band nog steeds in bezit te hebben.

Freddy Got Fingered is meer een verzameling van absurde sketches dan een samenhangend, logisch verhaal, een speeltuin voor Tom Green om zijn – vaak shockerende grappen – in uit te werken. Een hoogtepunt (of dieptepunt) is als hij “assisteert” bij de geboorte van een baby. Het kindje is echter wel erg stil, en dus pakt Green de navelstreng en slingert de uk in het rond en brult “wakey wakey, wakey wakey!” Dit is zo grotesk dat ik niks anders kan doen dan keihard lachen. Hoe verzin je dit? Nou ja, Green is van oorsprong een komiek die bekendstaat om zijn gestoorde verzinsels, dus als hij vrij spel krijgt is dit resultaat natuurlijk geen verrassing.

Gordy met zijn worsten.

De rest van de cast is puur ingezet om de grappen van Green te ondergaan. Grootste slachtoffer is een jongetje die in elke scène waarin hij verschijnt op zijn bek gaat. Hij struikelt en breekt zijn neus, krijgt een bal tegen zijn voorhoofd, het verbaast dat hij het eind überhaupt haalt. Verwacht geen psychologische diepgang, geen ingenieuze verhaallijn of slimme grappen die subtiel gebracht worden. Freddy Got Fingered brengt onsmakelijkheden zo over de top dat je ofwel halverweg afhaakt, ofwel gebiologeerd zit toe te kijken. Het is steeds een raadsel waar Green mee komt, dus de film is wel onvoorspelbaar. En dat kan van de meeste komedies toch niet gezegd worden.

Als ik een nadeel van Freddy Got Fingered moet noemen, is het het eind. Ik kan bijna voelen hoe Green nog de uiterste hoekjes van zijn fantasie afspeurt naar grappen, om de finale te bereiken. Niet voor niets draagt iemand op het eind een bord met de vraag wanneer deze “fucking” film gaat aflopen. Blijf trouwens nog even zitten bij de eindcredits, de alternatieve takes en bloopers zijn zeker de moeite waard.

Tom Green/Tom Green en Rip Torn

The Florida Project

Twee kinderen die om beurten aan een hoorntje met vanille ijs likken, uitgebreid hun vingers aflikken en naar iemand buiten het scherm kijken. Dit is het eerste wat ik zag van The Florida Project, een film waarin de hoofdrollen door kinderen worden vertolkt. Na een maand van afwezigheid in de bioscoop besloot ik voor deze titel te gaan. Het draait om de zesjarige Moonee. Zij woont samen met haar moeder Halley in een morsig motel en haalt met haar vriendjes kattenkwaad uit. Laat ik de felle snoepkleuren en het “spontane acteren” van de kindacteurs even buiten beschouwing laten, die zijn al genoeg besproken.

Het zwaar gehypte The Florida Project voelt als een pamflet waarin elke scene moet laten zien hoe zwaar de omstandigheden zijn. Dat is prima. Ik heb er ook niks op tegen als kinderen de cast domineren. Ik ben er minder van gecharmeerd als die kinderen krijsen, auto’s onderspugen en nauwelijks te handhaven zijn. Ik weet dat dit gedrag is afgekeken van de ouders, ik vind het vermoeiend om bijna twee uur naar die stuiterballen te kijken.

Moonee en Halley

Er is wel een rode draad te ontwaren in The Florida Project, de zwaaiende vinger houdt de overhand en duwt de plot steeds naar de achtergrond. Waarom zitten Moonee en Halley in dat motel? Waar is de vader van Moonee? Hoe zit het met Halleys ouders? Maker Sean Baker richt zijn camera het liefst op zijn piepjonge acteurs en laat de vragen voor wat ze zijn. Het gevolg is dat The Florida Project vol zit met figuren die niet of nauwelijks diepgang hebben. Halley is op het eind nog net zo’n onverantwoordelijke moeder als in het begin, motelmanager Bobby heeft nog altijd een klein hartje en de rest zit nog altijd te drinken, roken en puffen in de zon. De boodschap van Baker is duidelijk overgekomen, de dragers van de boodschap blijven oppervlakkig.

bria vinaite, die halley speelt, zit niet stil: haar volgende project is een film van haromony korine

The Florida Project heeft één scene die mij ontroert. Het is de laatste scene, waarin Moonees wereld als een kaartentoren instort. Voor één keer krijg ik medelijden met haar. Er is zowaar sprake van spanning. Gaat dit goed aflopen? Baker vindt het daarna nodig in de finale met vioolmuziek aan te komen. Toegegeven, ik kreeg kippenvel. Maar het voelt ook als emotionele manipulatie, een stijlbreuk met de naturalistische aanpak van Baker. Ik kan het geen slechte film noemen, sterk vind ik The Florida Project evenmin. Het is eerder een verzameling van scenes met bloedirritante kinderen dan een drama die mij emotioneel weet te raken.

Sean Baker/Bria Vinaite en Brooklynn Prince

Interstellar

De eerste keer dat ik Interstellar zag was in de bioscoop op IMAX formaat. Zo’n sciencefictiontrip komt dan geheid binnen. Toen ik hem thuis nog eens terugzag op een gewoon scherm kon ik concluderen dat dit ruimte-epos niks aan kracht heeft ingeboet. Om de complete plot uit te leggen wordt lastig, het volstaat te zeggen dat hoofdpersonage Cooper de wereld moet redden. De bronnen op aarde zijn uitgeput en er moet worden gezocht naar een alternatieve planeet. Via een wormgat reist Cooper naar een ander ruimtestelsel om daar het alternatief te vinden.

Cooper en Brand

Nolan is het soort filmmaker die spektakel aan een emotioneel verhaal weet te koppelen. Natuurlijk zijn de beelden prachtig en hebben de buitenaardse planeten een surrealistische uitstraling, ook aan de personages is gedacht. Cooper verloor zijn vrouw door een ziekte en heeft de zorg over twee kinderen. Hij worstelt met zijn verlangen om als piloot of ingenieur aan de slag te kunnen en zijn plicht om als boer te werken. Immers, de wereld heeft eten nodig. Geen machines. Als hij zijn kinderen verlaat om op zoek te gaan naar een nieuwe wereld, weigert zijn dochter hem gedag te zeggen. Pas op het laatste moment, wanneer Cooper in zijn auto vertrekt, rent ze gillend achter hem aan. Goed, het is niet bijster origineel, maar daar gaat het niet om. Het werkt, het komt binnen. En dat is het belangrijkste.

hoe wetenschappelijk verantwoord interstellar ook mag zijn, het is onwaarschijnlijk dat meeldauw er binnen korte tijd voor zorgt dat onze zuurstof verdwijnt

Het technische deel van Interstellar is en blijft een breinbreker, ondanks dat Nolan één en ander in hapklare brokken heeft klaargemaakt. Zo begrijp ik nog altijd niet helemaal wat de rol van zwaartekracht is en hoe het nu precies zit met het tijddeel. Erg is dat niet, er valt genoeg te zien. Zo is er een planeet waar golven van honderden meters hoog aanrollen, of een wereld waar het zo koud is dat zelfs de wolken zijn bevroren. Tegen het eind is er nog een visuele knipoog naar Inception, dat andere meesterwerk van Nolan. En wat te denken van Coopers door een wormgat? Het roept herinneringen op aan de psychedelische trip die de astronaut in 2001: A Space Odyssee ondergaat. Net als die film is Interstellar het soort film die alle regels van het genre neemt en ze een flinke lat hoger legt. Vier jaar na datum is de film nog altijd ontzagwekkend en dwingt het tot meerdere kijkbeurten.

Christopher Nolan/Matthew McConaughey en Anne Hathaway

FilmBekeken Filmtop #15

 

The Broken Circle Breakdown

Ik weet exact hoe The Broken Circle Breakdown afloopt, hoe Felix van Groeningen de scènes door elkaar heeft gehusseld en de kijker tijdsprongen laat maken. En toch voel ik steeds weer de emotionele uppercut die deze titel geeft.  We volgen Elise en Didier, twee totaal verschillende persoonlijkheden die voor elkaar vallen en een kindje krijgen, Maybelle. Als zij ernstig ziek wordt, komen de verschillen tussen Elize en Didier naar boven drijven. Het onbetwiste middelpunt vormen de steeds harder botsende persoonlijkheden van de hoofdpersonages.

Is Elise dromerig en idealistisch, Didier staat stevig met beide voeten op de grond en moet niks van religie hebben. Hoe moet dat als je plotseling een intens trauma moet verwerken? Elise houdt vast aan het idee van leven na de dood, Didier richt zijn woede op het tekortschieten van de medische wetenschap. Ze zijn niet in staat hun verdriet naar elkaar te communiceren, omdat ze simpelweg in een andere bubbel zitten, een ander wereldbeeld hebben. De één kiest voor het geloof, de ander voor het aardse. En precies dat maakt The Broken Circle Breakdown zo hartverscheurend mooi. Twee mensen hebben hetzelfde verdriet maar kunnen dit niet aan elkaar kwijt.

The Broken Circle Breakdown vertelt het verhaal met hinkstapsprongen door de tijd. Zo zien we eerst Elise, Didier en Maybelle als gelukkig gezinnetje, in de volgende scène overheerst het drama, om weer terug te schakelen naar mooiere tijden. Dit kan vermoeiend zijn, voor The Broken Circle Breakdown werkt het perfect. Door juist alvast vooruit te wijzen naar het drama dat ons te wachten staat, bereid van Groeningen de kijker een beetje voor. Vica versa is het prettig om even een adempauze te krijgen en daarna weer door te gaan.

the broken circle breakdown werd genomineerd voor de oscar voor beste buitenlandse film

Twee scènes springen er voor mij nog altijd uit. De eerste is als Didier zich tijdens een optreden verliest in een tirade. Alle opgekropte emoties komen naar buiten en hij spuwt zijn woorden het publiek in. Het is een wanhoopsschreeuw van een man die het niet meer weet, zijn hand uitsteekt en roept om hulp. De tweede is de finale. van Groeningen geeft ons nog één flashback naar de mooiere tijden, tussendoor laat hij Elise een visuele oerkreet brullen.

The Broken Circle Breakdown is zo’n film waarbij ik de tranen niet kan inhouden. De emotionele onderstroom is zo sterk en laat je zo ver meevoeren in het drama dat het mij nog altijd vol raakt. Wat mij betreft een klassieker in het Vlaamse filmaanbod.

Felix van Groeningen/Johan Heldenbergh en Veerle Baetens

FilmBekeken Filmtop #13

 

Ron Goossens, Low Budget Stuntman

Als Steffen Haars en Flip van der Kuil zich ergens wel in hebben bewezen, is het grove, lompe humor waarin geen enkel onderwerp taboe is. Met New Kids verkenden ze de grenzen van goede smaak, in Ron Goossens, Low Budget Stuntman gaan ze flink over die grenzen heen. Ron is een dolende alcoholist die sinds de middelbare school samen is met jeugdvriendin Angela. Als hij in een stomdronken bui een stunt uithaalt die verkeerd afloopt en zijn vriend Peter dit filmt, gaat het filmpje viral. Ron wordt een cultheld en gevraagd als stuntman.

Hij ziet dit niet zitten, tot Angela hem voor een onmogelijke queeste stelt: ofwel hij weet de jonge actrice Bo Maerten in bed te lullen, ofwel hun ingeslapen huwelijk is definitief voorbij. Dit is natuurlijk een plotje van niks en dat is precies de bedoeling. Haars en van der Kuil grijpen werkelijk elke gelegenheid aan om hun oh zo foute gevoel voor humor te etaleren. Er wordt volop gescholden, gedronken, de personages kramen racistische opmerkingen uit, er zijn grappen over pedofilie, drugsgebruik, seks, je kan het zo gek niet bedenken.

De stijl van New Kids was nog cartoonesk, deze titel heeft iets grimmigs. In het begin zegt de grafstemvoiceover dat Ron over zeven weken dood zal zijn. Dat is een pittige mededeling. De film is nog maar net begonnen en we moeten nu al afscheid nemen van het hoofdpersonage. Het geeft Ron iets schrijnends. Hij probeert heus wel iets van het leven te maken. Hij is zelfs bereid vader te worden. Alleen zit zijn alcoholisme hem nogal in de weg. Wanneer hij beroemd wordt en men hem vraagt zijn punchline te herhalen, blijft hij strak voor zich uitkijken, de lippen op elkaar geperst. Dit is geen new kid die een klap uitdeelt. Dit is een man die pijn heeft, worstelt met zijn demonen.

de film wist na anderhalve week de status van gouden film te halen. dit betekent dat destijds meer dan 100.000 bezoekers de stunts van ron goossens hebben bewonderd

Dit schuurt als hij als stuntman onderworpen wordt aan pijnlijke gooi- en valpartijen. Er zitten heus wel leuke grappen tussen, zo is zijn eerste val waarin hij wordt “bijgestaan” door een stoïcijnse Peter hilarisch. Tegelijk geeft dit Ron Goossens, Low Budget Stuntman een vileine toon. Eentje waarvan ik mij afvraag of die echt grappig is bedoeld. Willen Haars en van der Kuil hun komedie combineren met drama, of is dit een vette fuck you naar Ron? Is hij slechts bedoeld als speelbal die steeds harder tegen de muur wordt geworpen of willen de regisseurs iets zinnigs zeggen? Voor hun volgende project moeten de twee filmers een duidelijkere richting kiezen.

Steffen Haars & Flip van der Kuil/Tim Haars en Bo Maerten

 

The Emoji Film

The Emoji Film moet wel de meest gehate film van 2017 zijn. Onorigineel, flauw, makkelijk, plat, elk cliché is in elke recensie gebruikt. Ik heb hem helaas gemist in de bioscoop, met de DVD grijp ik naar de herkansing. Want als een film zulke heftige reacties oproept wil ik hem zien. En is hij ook echt zo slecht? De makers zullen niet kans maken op de originaliteitsprijs. En de productplacement is nou niet echt subtiel in de film verwerkt. Maar de haatreacties zijn weer het andere uiterste.

Hoofdpersoon Gene woont in Textopolis, een stad in de telefoon van puber Alex. In Textopolis leven de andere emojis die maar één emotie kunnen uitbeelden. Wanneer Alex zo’n emoji nodig heeft staat iedereen te springen om gekozen te worden. Woorden zijn immers flauw, jongeren communiceren uitsluitend met de gele gezichtjes. Gene wil dolgraag gekozen worden, hij heeft één probleem: er zitten meerdere emoties in hem die allemaal getoond willen worden. Hij is een buitenstaander, een “malfunction”. Om mee te kunnen met de groep moet hij zich laten corrigeren. De vraag is of hij zijn malfunctie zal accepteren of dat hij toch zal kiezen voor de groep.

De boodschap, dat je moet blijven wie je bent, is niet wereldschokkend, maar wel mooi en positief. The Emoji Film maakt een pijnlijke val bij de uitwerking van die boodschap. Zo is het hele drama rondom Gene wat overdreven. Zijn tocht van A naar B voelt erg geforceerd en ondoordacht omdat de oplossing voor Gene’s probleem erg makkelijk blijkt te zijn. Waar is überhaupt het verhaal voor nodig geweest? Het enige wat hij had moeten doen was even zijn wereld verlaten, zelf op zoek moeten gaan naar de hacker en voila. De bijpersonages zijn er met de haren bijgesleept en voegen nauwelijks wat toe aan het verhaal. Ze zijn leuk, dat wel, maar volstrekt overbodig. En het verhaal van de ouders van Gene wordt schandalig afgeraffeld.

mocht je nog willen lachen, dan raad ik de gebruikersbeoordelingen op imdb aan. probeer te raden welke authentiek zijn en welke de score moeten opkrikken

The Emoji Film mikt overduidelijk op die jongeren die hun telefoons als heilig voorwerp beschouwen. Alle grappen draaien om smiley’s, Apple, Spotify, verschillende apps, firewalls en meer technologische snufjes. Ik val niet in de beoogde doelgroep, ik heb zeker even gelachen. Vooral de met zichzelf ingenomen High-5 is een bron van vermaak. Net als Smiley. Haar gezicht is permanent bevroren in een grijns en ook als ze kwaad is blijven haar mondhoeken overeind staan. Maya Rudolph heeft er hoorbaar plezier in dit duivelse personage in te spreken. De film is leuk voor het publiek dat niet overschakelt op de cynische recensiemodus en bijhoudt wat er fout is. De rest raad ik aan om het bij de emojis op de telefoon te houden.

Tony Leondis/T.J. Miller en Anna Faris

 

Punch-Drunk Love

Punch-Drunk Love is een verzameling van maffe, briljante vondsten die Paul Thomas Anderson tot één geheel weet te smeden in een film die komisch, dramatisch, dromerig, surrealistisch en artistiek is. Epicentrum van alle verwikkelingen is Barry, die ontdekt dat een marketingcampagne voor frequent flyer miles een foutje heeft waardoor hij makkelijk punten kan verzamelen. Hij ontmoet een vrouw op wie hij helemaal verliefd wordt. Zijn zeven zussen zitten hem continu op de huid. En hij wordt afgeperst door een sexlijn.

Het geniale van Punch-Drunk Love zit hem vooral in excentrieke ontwikkelingen en details. Neem het puddinggebeuren. Anderson laat Barry karrevrachten van die pudding inslaan. Op kantoor bouwt hij een puddingberg op waar collega’s en bezoekers van opkijken. En dan, wanneer je denkt “en nú wordt de pudding essentieel deel van de plot!” neemt Anderson doodleuk een andere afslag en laat de pudding voor wat het is. Of neem een heel kort moment als een collega van Barry door een stoel zakt. Om dit nog extra te benadrukken deelt de gevallen man mee dat de stoel stuk is. Waarom? Geen idee. Net als dat het een raadsel blijft waarom Barry in het bezit komt van een Harmonium. Het geeft Punch-Drunk Love een lichtvoetig, speels karakter.Barry staat blij te zijn in de supermarkt

De grote verrassing is de hoofdrol van Adam Sandler. Hij draagt de film. En dat doet hij goed. Anderson weet de talenten van de komiek op de perfecte momenten in te zetten. Als Barry “And bye-bye” mompelt tegen een vrouw en haar appartement verlaat, moppert hij in zichzelf “And bye-bye. And bye-bye, you fuckin’… And bye-bye! You stupid motherfucker…” Hij weet die zin zo uit te spreken dat het komisch en tragisch wordt. 

dankzij deze film kreeg adam sandler voor het eerst een positieve reactie van filmcriticus roger ebert

Vergeleken met andere werken van Anderson is Punch-Drunk Love zijn toegankelijkste film. Het is geen epische mozaïek als Boogie Nights of Magnolia en niet zo zwaar doordrenkt van symboliek als There Will Be Blood. Dit is eerder een intiem en humoristisch drama waarin een man besluit voor zichzelf op te komen en steeds wordt tegengewerkt. Punch-Drunk Love is een film die drijft op sfeer, personages, bizarre verhaallijnen en sterke acteerprestaties. Het is onmogelijk te voorspellen welke richting de film precies opgaat en dat is ook de lol ervan. Sandler liet in The Meyerowitz Stories zien zich prima staande te kunnen houden tegenover acteerveteraan Dustin Hoffman, een hoofdrol kan hij dus ook. Ik zou hem graag in nog meer van dit soort titels willen zien.

Paul Thomas Anderson/Adam Sandler en Emily Watson

FilmBekeken Filmtop #31