Dawn of the Dead (1978 en 2004)

De algemene consensus is dat Dawn of the Dead uit 1978, het vervolg op Night of the Living Dead, één van de beste horrorfilms ooit is. Als ik de film in de geschiedenis van het genre plaats, begrijp ik ook wel waarom. De zombie vond zijn weg naar de populaire cultuur en George A. Romero gaf een sneer naar onze consumptiemaatschappij. Het is niet voor … Lees verder Dawn of the Dead (1978 en 2004)

The Producers

The Producers, het regiedebuut van Mel Brooks, heeft een mythische status verworven in de wereld der komedie. Die wilde ik echt wel eens gezien hebben. Producer Max Bialystock (Zero Mostel) zit zo krap bij kas, dat hij oude vrouwtjes, ehm, “pleziert”, in ruil voor cheques met flinke bedragen. De bedeesde Leo Bloom (Gene Wilder), die voor hem komt werken als accountant, oppert een aantrekkelijk idee. … Lees verder The Producers

Der blaue Engel

Antony Hegarty (ook bekend als Anohni) liet jaren geleden in een interviewprogramma een fragment zien uit Der blaue Engel. In deze scène werd enerzijds het personage Immanuel Rath (Emil Jannings) getoond als een gebroken man die door de gang van het theater sloop, anderszijds zong showmeisje Lola (Marlene Dietrich), een ironisch liefdesliedje. De sfeer was als een droom die tegen een nachtmerrie aanschuurde. Of andersom. … Lees verder Der blaue Engel

A Streetcar Named Desire

A Streetcar Named Desire heb ik altijd geassocieerd met Marlon Brando. Ongeveer tien minuten nadat de film is begonnen verschijnt hij in beeld en glijdt de camera naar hem toe. Alsof de meesteracteur met zijn dierlijk magnetisme de aandacht vanzelf naar zich toetrekt. In de rol van Stanley Kowalski is hij een brute en charmante macho, de perfecte verbeelding van het alfamannetje. Ik begrijp wel … Lees verder A Streetcar Named Desire

The French Connection

William Friedkin werd wereldberoemd dankzij The Exorcist in 1973. Maar twee jaar daarvoor maakte hij een film die net zo goed was: The French Connection, met in de hoofdrol Gene Hackman als de doorgewinterde agent “Popeye” Doyle. Met zijn partner Russo (Roy Schneider) komt hij op het spoor van heroïnehandel uit Frankrijk. Als een pitbull bijt hij zich in de zaak vast. De initiator van … Lees verder The French Connection

Dances with Wolves

Kevin Costner was hard aan het werk om zich als acteur in Hollywood te vestigen, toen hij in de jaren tachtig Michael Blake ontmoette. Deze schrijver liep rond met een project wat meteen Costners interesse had. Blake’s idee ging over luitenant John Dunbar die tijdens de Burgerloog in 1863 vriendschap sluit met indianen. Hij gaat op in de stam, maar wordt dientengevolge verstoten door het … Lees verder Dances with Wolves

Trois couleurs: rouge

Trois couleurs: rouge, deel drie uit het kleurendrieluik, gaat knallend van start. In korte, strak gemonteerde scènes volgen wij model Valentine (Irène Jacob) tijdens haar dagelijkse bezigheden. Sporten, poseren voor de camera, tussendoor water drinken en weer door. Dan rijdt zij per ongeluk een hond aan. Het arme dier is eigendom van rechter Joseph Kern (Jean-Louis Trintignant), die er een bijzondere hobby op na houdt. … Lees verder Trois couleurs: rouge

Trois couleurs: bleu

Jaren geleden kreeg ik van een date de beroemde kleurentrilogie van Krysztof Kieslowski. Drie Franse films vernoemd naar de kleuren blauw, wit en rood, met in de hoofdrollen Juliette Binoche, Julie Delpy en Irène Jacob. Ik had mijzelf voorgenomen in 2022 meer films buiten de commerciële wereld van Hollywood te kijken en vond dit wel een mooie start. Om te beginnen met Trois couleurs: blue. … Lees verder Trois couleurs: bleu

Vertigo

Toen ik voor het eerst over de reputatie van Vertigo hoorde, verwachtte ik een hallucinaire film over hoogtevrees. Hallucinant is de film is zeker, maar niet zoals ik dacht. Naast een dankbaar excuus voor duizelingwekkende effecten, is Vertigo een venijnige thriller waarin realiteit en liefdeswaanzin door elkaar lopen. James Stewart speelt de rol van agent Johnny Ferguson. In het begin achtervolgt hij een dief over … Lees verder Vertigo

MASH

Ik vind het nog altijd verrassend om op Disney+ films als MASH tegen te komen. Ik associeer het streamingsplatform weliswaar iets te letterlijk met schattige animatiefilms over antropomorfe dieren en pratend speelgoed, een satirische oorlogsfilm is het andere uiterste. Robert Altman had ervoor al naam gemaakt als regisseur van tv-films, MASH betekende zijn doorbraak. Het was de bedoeling dat hij zou werken met het script … Lees verder MASH