The Babysitter

Het is een tijd geleden sinds ik de ironische horrorkomedie The Final Girls heb gezien. Een titel in de geest van Scream, maar dan met een mooie, achterliggende gedachte. Ironie met een goed verhaal, zogezegd. The Babysitter, geregisseerd door McG, lijkt uit hetzelfde vat te willen tappen. Cole, een jongen van zo twaalf jaar, is bang voor zo’n beetje alles, en is de enige leerling uit zijn klas die nog een babysitter heeft, de ongelooflijk sexy Bee. Op een avond besluit hij Bee stiekem in de gaten te houden. Immers, als zijn goede vriendin Melanie gelijk heeft, zal Bee zich overgeven aan flink wat seksuele activiteiten. Maar Cole komt erachter dat haar activiteiten alles behalve seksueel zijn.

Lees verder “The Babysitter”

Maus

Met Kriterion After Midnight wordt in Nederland de nachtcinema levend gehouden. Eerder dit jaar zag ik de mindfuck Kuso, het onnavolgbare regiedebuut van Flying Lotus. Dat smaakte naar meer. In de maand december wordt elke zaterdag Maus vertoond, waar ik al een veelbelovende trailer van heb gezien. Op de zaterdagen heb ik schrijfles en ga na college nog eventjes naar een café. Mijn plan is om vanavond na het café naar huis te gaan, snel wat te eten, een kwartiertje te slapen en dan weer de sneeuw te trotseren. Het gaat goed, alleen loopt het slapen een beetje uit. Na ruim een half uur word ik groggy wakker en moet ik er als een speer vandoor. De sneeuwval heeft gezorgd voor een aardige laag op de tramsporen, gelukkig wordt er wel nog gereden. Precies op tijd kom ik bij Kriterion aan.
 

Lees meer

Hush

Hush, die gaat over de doofstomme schrijfster Maddie, begint sterk. Als Flanagan haar introduceert staan alle omgevingsgeluiden op scherp, daarna verdwijnen die geluiden naar de achtergrond. Het wordt stil. Heel erg stil. We zitten nu in de wereld van Maddie. Terwijl ze zit te broeden op het einde van haar roman, loopt er buiten een psychopaat rond. Gewapend met pijlen en een handboog en zijn gezicht verscholen achter een masker, is deze mensenjager de buurt onveilig aan het maken. Maar omdat geluiden niet tot Maddie binnendringen duurt het even voor ze beseft wat er aan de hand is. En als dat begrip is binnengekomen barst de hel los. Flanagan blijft steeds het geluid manipuleren zodat hij zijn publiek zowel in als buiten Maddies belevingswereld kan plaatsen.

Lees verder “Hush”

Escape Room

Het eerste semester van het derde jaar proza loopt op zijn eind. Dit betekent dat mijn aandacht volledig wordt opgezogen door een kort verhaal dat ik over zo’n twee weken mag inleveren. Hopelijk kan het de goedkeuring van mijn docenten. En krijg ik direct te horen of ik rijp genoeg ben voor het vierde jaar. Het is zeer noodzakelijk in deze periode de ontspanning op te zoeken. In het snuffelwinkeltje in ons winkelcentrum heb ik een tijdje geleden weer wat titels gekocht. Waaronder deze.  Hij blijkt in 2017 te zijn uitgekomen en is nu al terechtgekomen in deze winkel. Met korting. De abominabele score op IMDB maakt het plaatje compleet. Ik heb wel zin in iets slechts. De plot klinkt als een krampachtig poging om traditionele horror in een nieuw jasje te steken. Een kistje waarin een demon zit wordt door twee Arabiërs begraven in de woestijn.

Lees verder “Escape Room”

The Killing of a Sacred Deer

Toen ik afgelopen weekend The Killing of a Sacred Deer ging kijken, stommelde er op het laatste moment nog een echtpaar binnen. De man vond het nog nodig luidkeels commentaar te geven. Natuurlijk gingen ze achter mij zitten. Gelukkig hield hij zich tijdens de film rustig en kon ik genieten van mijn eerste kennismaking met de Griekse regisseur Yorgos Lanthimos. Hij opent de film op grandioze wijze: het eerste shot is dat van een opengesneden borstkas waarin een roze hart klopt. Er klinkt klassieke muziek, de camera zoomt langzaam uit. De bebloede handen van chirurg Steven, wiens patiënt na de operatie overlijdt, worden zichtbaar. Het is zonder meer een spectaculaire introductie van een personage. 

Lees verder “The Killing of a Sacred Deer”

Eraserhead

Ik heb dit waanzinnige debuut van David Lynch op DVD en videoband en heb hem al een keer in het Filmmuseum gezien. Nu de documentaire David Lynch: The Art Life is uitgebracht, draait Eraserhead weer even opnieuw in de bios. Ik heb voor de zekerheid gereserveerd, dit bleek niet nodig: er zitten nog geen tien mensen in de zaal. Wat wil je, met een zwartwit film waarin nachtmerriebeelden en -geluiden de overhand hebben. Zelfs een eetscène wordt als een onsmakelijke en zwartkomische gelegenheid in beeld gebracht. “Rode draad” in het verhaal is Henry (met het meest markante kapsel uit de filmgeschiedenis) die leeft in een wereld doordrongen van een broeierige, industriële sfeer. Zijn ogen zijn gevuld met achterdocht en angst en hij balanceert op het randje van werkelijkheid en waanzin. Eén duwtje en hij stort in. 

Lees verder “Eraserhead”

Eaters

Eaters kent een aardig begin. We maken kennis met de hoofdpersonages die op reis zijn door een zonovergoten woestijn. Als één van de vrienden vermist raakt bij een benzinepomp valt de verdenking op een groep Hells Angels. Er wordt gevloekt, iedereen loopt rond met geweren en geeft elkaar om het minste of geringste een pak slaag. Eaters doet kortom heel erg zijn best zo dreigend en groezelig mogelijk over te komen. Het werkt allemaal nogal op de lachspieren. Pas als de Eaters voorbijkomen, de monsters waar het om gaat, gebeurt er naar mijn gevoel iets. En dan is deze horrortitel alweer bijna halverwege. Deze vreemde mensenetende wezens lopen rond met jutezakken over hun hoofd waar slordig geknipte gaten inzitten en kunnen nog het beste als psychotische mormonen beschreven worden.

Lees verder “Eaters”

Funny Games

Michael Haneke heeft ooit over Funny Games gezegd dat als je de film helemaal kan uitkijken, je het echt nodig hebt gehad. Een raadselachtige uitspraak die ik jaren geleden beschouwde als een uitdaging. Akkoord, het is geen fijne film, maar zo verschrikkelijk vond ik hem ook niet. Nu Hanekes laatste werk in de bioscoop draait besluit ik Funny Games nog eens te kijken. Wat blijkt: het is een mokerslag die traag en ongenadig neerkomt. Centraal staat een gezinnetje van drie (ouders met hun zoontje) die in een huisje gaat genieten van een vakantie. De rust wordt verstoord wanneer twee vreemde mannen opduiken, Peter en Paul. Een welbespraakt duo die een spel wil spelen met het drietal. Als iemand het waagt de regels van hun spel te breken volgt een gruwelijke straf. 

Lees verder “Funny Games”

He Never Died

Muziekliefhebbers zullen ongetwijfeld eens van Henry Rollins hebben gehoord. Hij was zanger van de legendarische punkband Black Flag en geniet daarnaast een solocarrière. Toen ik deze titel op Netflix voorbij zag komen met Rollins’ naam was de keuze snel gemaakt. Rollins speelt de rol van Jack, een man die zich heeft teruggetrokken in zijn appartement en er alleen uitkomt voor het hoogstnodige: mensenvlees. Als hij zonder komt te zitten doet hij zijn kaken zo ver mogelijk uit elkaar en stoot vreemde geluiden uit. Om het feest af te maken beschikt hij over bovennatuurlijke krachten. Zijn leven kabbelt zo een beetje voort als ineens zijn dochter op de stoep staat. En dan is er nog een groep maffiosi die koste wat het kost Jack onder de grond willen krijgen.

Lees verder “He Never Died”

Jigsaw

Saw heeft er een nieuw deel bijgekregen. Zou John Kramer echt op mysterieuze wijze tot leven zijn gewekt? Ik ben fan van het eerste uur en deze “aflevering” wil ik maar al te graag zien. Natuurlijk draait die niet in de Filmhallen, Cinecenter of een ander zichzelf respecterende filmhuis. Ik moet naar een Pathé bioscoop. Ik neem het maar voor lief. Ook als daar hyperactieve kinderen rondrennen. Volgens mijn kaartje moet ik bij zaal negen zijn. Maar daar staat toch echt een aankondiging voor de nieuwe Lego film. Oh, wacht. Die draait om tien voor drie. Het is bijna half zeven. De aankondiging moet nog aangepast worden. Zou het niet ontzettend grappig zijn als een groep kinderen per ongeluk deze zaal inloopt?

Lees verder “Jigsaw”