Thelma

Altijd leuk als er iemand achter je in de bioscoop uitvoerig vertelt over een ongemakkelijke date . “Anne” is op date geweest en had een mooie jurk aangetrokken. Wat bleek: de plek van de date was nu niet echt geschikt voor jurken. De precieze details kan ik niet horen, alleen dat “Anne” het niet makkelijk had. Haar vriendin sluit af met de wijze woorden “Superanne en haar mannen”. Ik ben toch wel erg nieuwsgierig geworden. Ik wil mij omdraaien om te vragen waar die date nu was, het licht gaat uit en de zaal wordt stil. Ik vraag het later nog wel. Eerst schenk ik mijn aandacht aan Thelma, een Deense film waarover ik niet zo gek veel weet.

Lees verder “Thelma”

Goddess of Love

“Fifty Shades of Grey meets Fatal Attraction” staat op de cover van de DVD Goddess of Love. Ik weet niet of ik gewelddadige softporno kan verwachten of een bizarre erotische thriller. Regisseur Jon Knautz gaat voor het tweede. Goddess of Love gaat over Venus. Haar woning is volgepropt met Boedhabeeldjes en andersoortig zenmateriaal, ze lurkt vaak aan een pijpje om haar zenuwen te kalmeren en hoort in haar woning nog eens harde geluiden die van haar buren lijken te komen. Oh, en ze is paaldanseres. Venus is mentaal geen heel sterke persoon en al helemaal geen geschikt relatiemateriaal. Fotograaf Brian is niet op de hoogte van haar misère en valt als een blok voor haar. Als zij er echter achterkomt dat hij nog een goede vriendin heeft met wie hij een sterke band onderhoudt, gaat ze flippen.

Lees verder “Goddess of Love”

The Killing of a Sacred Deer

Toen ik afgelopen weekend The Killing of a Sacred Deer ging kijken, stommelde er op het laatste moment nog een echtpaar binnen. De man vond het nog nodig luidkeels commentaar te geven. Natuurlijk gingen ze achter mij zitten. Gelukkig hield hij zich tijdens de film rustig en kon ik genieten van mijn eerste kennismaking met de Griekse regisseur Yorgos Lanthimos. Hij opent de film op grandioze wijze: het eerste shot is dat van een opengesneden borstkas waarin een roze hart klopt. Er klinkt klassieke muziek, de camera zoomt langzaam uit. De bebloede handen van chirurg Steven, wiens patiënt na de operatie overlijdt, worden zichtbaar. Het is zonder meer een spectaculaire introductie van een personage. 

Lees verder “The Killing of a Sacred Deer”

The Room

Het is 1998 als Greg Sestero, een jongen met grote dromen over het acteursbestaan, de enigmatische Tommy Wiseau ontmoet. Ook hij heeft de droom acteur te worden, al heeft hij er niet echt de aanleg voor. Er ontstaat een bijzondere band tussen de twee en ze doen verwoede pogingen als acteur aan de bak te komen. Als het blijft mislukken zweert Wiseau Hollywood af en besluit een toneelstuk te schrijven. Wegens gebrek aan interesse werkt hij dit om tot een boek van zo’n 500(!) pagina’s, maar ook dit krijgt hij niet verkocht. Dan maar een film. De titel? The Room. Het verhaal? Johnny is verloofd met Lisa, maar zij laat haar oogje vallen op Mark. Waarom, dat is niet duidelijk. Ineens vindt zij Johnny “boring” en beschuldigt hem ervan haar te hebben geslagen.

Lees verder “The Room”

Eraserhead

Ik heb dit waanzinnige debuut van David Lynch op DVD en videoband en heb hem al een keer in het Filmmuseum gezien. Nu de documentaire David Lynch: The Art Life is uitgebracht, draait Eraserhead weer even opnieuw in de bios. Ik heb voor de zekerheid gereserveerd, dit bleek niet nodig: er zitten nog geen tien mensen in de zaal. Wat wil je, met een zwartwit film waarin nachtmerriebeelden en -geluiden de overhand hebben. Zelfs een eetscène wordt als een onsmakelijke en zwartkomische gelegenheid in beeld gebracht. “Rode draad” in het verhaal is Henry (met het meest markante kapsel uit de filmgeschiedenis) die leeft in een wereld doordrongen van een broeierige, industriële sfeer. Zijn ogen zijn gevuld met achterdocht en angst en hij balanceert op het randje van werkelijkheid en waanzin. Eén duwtje en hij stort in. 

Lees verder “Eraserhead”

Tonio

Het is de nachtmerrie van elke ouder: je kind verliezen. Het overkwam Adri van der Heijden en zijn vrouw Mirjam Rotenstreich in 2010. Ikzelf studeerde nog aan de VU toen Tonio werd doodgereden. van der Heijden wist maar één manier om zijn verdriet te verwerken: schrijven. Met zijn majestueuze roman Tonio creëerde hij een monument voor zijn zoon. Vorig jaar bracht regisseuse Paula van der Oest dit lijvige werk naar de bioscoopzalen. Critici waren lovend over de film en prezen het optreden van Pierre Bokma als de zwaarlijvige schrijver. Hoewel ik de ruim 600 pagina’s tellende roman te lang van stof vind – van der Heijden is onbekend met de begrippen “kort” en “bondig” – vind ik die toch beter dan de film.

Lees verder “Tonio”

Happy End

Er blijft een telefoon trillend om aandacht vragen en twee vrouwen naast mij geven steeds commentaar. De zaal is onrustig, toch werkt dit de filmervaring niet tegen. De Oostenrijkse regisseur Michael Haneke heeft werken op zijn naam staan die iets weghebben van een stijloefening: in Funny Games richten de daders zich rechtstreeks tot de camera en 71 Fragmente einer Chronologie des Zufalls heeft veel weg van een beeldencollage. Happy End is wat betreft vorm Hanekes meest conventionele film tot nu toe. De hoofdrol is voor de twaalfjarige Ève die bij haar depressieve moeder woont. Ze heeft een blog waarop ze onomwonden beschrijft hoezeer ze haar moeder haat en rommelt met haar medicatie. Haar moeder komt uiteindelijk met een overdosis in het ziekenhuis terecht.

Lees verder “Happy End”

The Mountain Between Us

Mijn eigenlijke plan is om naar Murder on the Orient Express te gaan, helaas blijkt de populariteit van Johnny Depp nog altijd niet aan kracht te hebben ingeboet: de voorstelling is uitverkocht. Na even zoeken besluit ik dan maar te gaan voor The Mountain Between Us. Deze titel is geregisseerd door Hany Abu-Assad, die hiermee zijn eerste Hollywoodfilm heeft gemaakt. De regisseur schijnt een naam te hebben in het arthousewereldje, ik heb nog nooit van hem gehoord. Ik haal mijn kaartje, ga wat eten en als ik de zaal in wil blijkt mijn kaartje op mysterieuze wijze te zijn verdwenen. Gelukkig maak ik tegenwoordig een foto van elk kaartje dat ik koop en mag ik alsnog doorlopen.

Lees verder “The Mountain Between Us”

The Square

De eerste keer dat ik een trailer zag van The Square werd uitgebreid aandacht besteed aan de aapmanscène. Een gespierde man, Terry Notary, komt een sjieke eetzaal vol investeerders binnen en heeft als opdracht zich als een aap te gedragen. Op zich is dit geen spoiler, gezien dit raadselachtige doch hilarische personage prominent op de filmposter staat. Wel ervoer ik het als een tikje misleidend. Want de aapman speelt helemaal geen grote rol in de film. Het geeft wel mooi de toon en sfeer van de film weer, tegelijk heeft het niet zo bijster veel met The Square te maken. Het echte hoofdpersonage is Christian, de curator van een museum gespecialiseerd in moderne kunst, wiens leven ontregeld wordt. Het begint met de diefstal van zijn portemonnee. En daarna gaat het van kwaad tot erger.

Lees verder “The Square”

Room

Het komt niet vaak voor dat als ik een film kijk ik de neiging krijg een personage te wurgen. En het komt nog minder vaak voor dat het slachtoffer een kind is. De film in kwestie is Room, het kind heet Jack. En Jack haalt zeker in het begin van dit heerlijk bizarre drama het bloed onder mijn nagels vandaan. Hij is het zoontje van Joy, die samen met hem in Kamer woont. Alles wat ze hebben zit tussen deze vier muren. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Jack, zodat alles een naïeve ondertoon heeft. Zo wordt eten en drinken geregeld door “Old Nick” en is alles wat hij op tv ziet nep. Alleen hij en Ma zijn echt.

Lees verder “Room”