Dawn of the Dead (1978 en 2004)

De algemene consensus is dat Dawn of the Dead uit 1978, het vervolg op Night of the Living Dead, één van de beste horrorfilms ooit is. Als ik de film in de geschiedenis van het genre plaats, begrijp ik ook wel waarom. De zombie vond zijn weg naar de populaire cultuur en George A. Romero gaf een sneer naar onze consumptiemaatschappij. Het is niet voor … Lees verder Dawn of the Dead (1978 en 2004)

Young Frankenstein

Nadat hij de musical belachelijk had gemaakt met The Producers en de western een hak zette met Blazing Saddles, was het voor Mel Brooks tijd om het horrorgenre voor gek te zetten. Maar dan wel met veel liefde. Samen met Gene Wilder schreef hij Young Frankenstein, over de kleinzoon van de beroemde wetenschapper. Frederick Frankenstein, gespeeld door Wilder, moet niets hebben van het bovennatuurlijke en … Lees verder Young Frankenstein

Der blaue Engel

Antony Hegarty (ook bekend als Anohni) liet jaren geleden in een interviewprogramma een fragment zien uit Der blaue Engel. In deze scène werd enerzijds het personage Immanuel Rath (Emil Jannings) getoond als een gebroken man die door de gang van het theater sloop, anderszijds zong showmeisje Lola (Marlene Dietrich), een ironisch liefdesliedje. De sfeer was als een droom die tegen een nachtmerrie aanschuurde. Of andersom. … Lees verder Der blaue Engel

Rope

Leuk idee voor een eetfeestje. Vermoord op voorhand één van de gasten, verberg het lichaam in een kist en laat de overige gasten – die later arriveren – argeloos rondlopen. Zal iemand ontdekken welke gruweldaad door de twee gastheren is gepleegd? Wordt het lichaam ontdekt? Of komt het koppel ermee weg? Alfred Hitchcock baseerde zich voor zijn onderschatte thriller Rope op het toneelstuk van Patrick … Lees verder Rope

Aliens

Alien uit 1979 bleek een verrassend succes, toch zou het tot 1986 duren voor er een vervolg kwam. Stiekem werd Ridley Scotts hybride van horror en sciencefiction beschouwd als een toevalstreffer. Zat het publiek echt te wachten op een tweede deel? Zoveel had Alien niet opgebracht. Waarom geld en tijd steken in een vervolg? Na heel veel gedoe werd uiteindelijk James Cameron ingehuurd om het … Lees verder Aliens

A Streetcar Named Desire

A Streetcar Named Desire heb ik altijd geassocieerd met Marlon Brando. Ongeveer tien minuten nadat de film is begonnen verschijnt hij in beeld en glijdt de camera naar hem toe. Alsof de meesteracteur met zijn dierlijk magnetisme de aandacht vanzelf naar zich toetrekt. In de rol van Stanley Kowalski is hij een brute en charmante macho, de perfecte verbeelding van het alfamannetje. Ik begrijp wel … Lees verder A Streetcar Named Desire

The French Connection

William Friedkin werd wereldberoemd dankzij The Exorcist in 1973. Maar twee jaar daarvoor maakte hij een film die net zo goed was: The French Connection, met in de hoofdrol Gene Hackman als de doorgewinterde agent “Popeye” Doyle. Met zijn partner Russo (Roy Schneider) komt hij op het spoor van heroïnehandel uit Frankrijk. Als een pitbull bijt hij zich in de zaak vast. De initiator van … Lees verder The French Connection

Trois couleurs: rouge

Trois couleurs: rouge, deel drie uit het kleurendrieluik, gaat knallend van start. In korte, strak gemonteerde scènes volgen wij model Valentine (Irène Jacob) tijdens haar dagelijkse bezigheden. Sporten, poseren voor de camera, tussendoor water drinken en weer door. Dan rijdt zij per ongeluk een hond aan. Het arme dier is eigendom van rechter Joseph Kern (Jean-Louis Trintignant), die er een bijzondere hobby op na houdt. … Lees verder Trois couleurs: rouge

Trois couleurs: bleu

Jaren geleden kreeg ik van een date de beroemde kleurentrilogie van Krysztof Kieslowski. Drie Franse films vernoemd naar de kleuren blauw, wit en rood, met in de hoofdrollen Juliette Binoche, Julie Delpy en Irène Jacob. Ik had mijzelf voorgenomen in 2022 meer films buiten de commerciële wereld van Hollywood te kijken en vond dit wel een mooie start. Om te beginnen met Trois couleurs: blue. … Lees verder Trois couleurs: bleu

Vertigo

Toen ik voor het eerst over de reputatie van Vertigo hoorde, verwachtte ik een hallucinaire film over hoogtevrees. Hallucinant is de film is zeker, maar niet zoals ik dacht. Naast een dankbaar excuus voor duizelingwekkende effecten, is Vertigo een venijnige thriller waarin realiteit en liefdeswaanzin door elkaar lopen. James Stewart speelt de rol van agent Johnny Ferguson. In het begin achtervolgt hij een dief over … Lees verder Vertigo