Evil Dead (2013)

Gezien op: 9/3/2017

Geregisseerd door: Fede Alvarez

Gespeeld door: Jane Levy, Shiloh Fernandez

Mijn beoordeling: 7.0

img_0760

In 1988 liet Sam Raimi zijn The Evil Dead los op het publiek. Een heerlijk gorefest die op de lijst van de video nasties, films die zo gewelddadig en gruwelijk waren dat ze verbannen werden, terechtkwam. Tegenwoordig zijn we natuurlijk wel wat gewend met tortureporn, haarscherpe beelden en vergaande digitale effecten. Tijd dus voor een remake. Aan het roer zit Fede Alvarez, die samen met Cody Diablo het script schreef.

De horrorfans kunnen sowieso hun hart ophalen. Na een korte intro worden alle registers opengetrokken en sleurt Alvarez het publiek een bloederige hel in. Spijkers in hoofden, afgezaagde armen, ingeslagen schedels, het liefst zo goed mogelijk in beeld gebracht. Wat dat betreft hebben de makers flink in de roos geschoten. Het zou een nieuwe cultfilm voor deze generatie kunnen worden, ware het niet dat de makers zich in één ding hebben verslikt: het verhaal.

In het origineel trekt een groepje vrienden een vakantiehuisje in. Ze ontdekken The Book of the Dead, het kwaad gaat los. In de remake gaat het hoofdpersonage, Mia (Jane Levy) in het huisje afkicken, met hulp van haar vrienden en broer David (Shiloh Fernandez). Per ongeluk wordt het kwaad via het duivelse boek opgeroepen. Maar als Mia raar gedrag gaat vertonen, wijten ze dit aan ontwenningsverschijnselen.

Het is bewonderenswaardig dat Alvarez en Cody het verhaal meer proberen te geven dan Raimi destijds, alleen werkt het niet. De personages zijn te eendimensionaal en is het erg lastig om je in te leven in de afkicksituatie. Zeker als het volledig wordt overschaduwd door demonen. En kom op, als je vriendin plotseling tien keer zo sterk wordt en haar ogen spontaan van kleur veranderen, denk je dan echt nog steeds aan ontwenningsverschijnselen? Voor krap anderhalf uur aan gruwelvermaak hadden de makers het beter wat simpeler kunnen houden.

Harmonium

Gezien op: 7/3/2017

Geregisseerd door: Koji Fukada

Gespeeld door: Mariko Tsutsui, Kanji Furutachi

Mijn beoordeling: 7.3

Ik wilde vandaag eigenlijk naar een andere film, een verkeersongeluk bepaalde dat ik Kriterion een bezoekje ging brengen. De enige film die ik zou kunnen halen was Harmonium (officiele titel Fuchi ni tatsu). Volgens de site van Kriterion was deze film geregisseerd door Koji Fukada, een naam die mij weinig zei, maar hij schijnt een innovatieve filmer te zijn. De titel kende ik van een recensie uit de Volkskrant. Daarin werd beschreven hoe een “kunstmatige ingreep” de spanning in het eerste deel van de film teniet doet. Uiteindelijke beoordeling: twee van de vijf sterren. Ik kon er nu in ieder geval ontdekken of ik het met de recensie eens zou zijn.

In Harmonium maken we kennis met Toshio (Kanji Furutachi), zijn vrouw Akié (Mariko Tsutsui) en hun dochter Hotaru (Momone Shinokawa). Ze leiden een gewoon leven tot de mysterieuze Yasaka (Tadanobu Asano) zijn intrede doet. Het wordt duidelijk dat hij en Toshio een verleden delen en dat Toshio bij hem in het krijt staat.

Eigenlijk bestaat de film uit twee aparte verhalen die samen één geheel vormen: het eerste deel waarin Yasaka fysiek aanwezig is en de familiesituatie ontwricht, en het tweede deel waarin hij als een soort spook rondwaart en het drietal richting de afgrond duwt. Een thriller om mee te beginnen, een psychologisch drama om te eindigen. Ik had zelf geen last van kunstmatige ingrepen, wel van iets anders: de personages.

Zowel in het eerste als in het tweede deel doolt iedereen een beetje in zijn eigen wereld rond. Wanneer ze een emotionele uitbarsting hebben en beginnen te schreeuwen of slaan kon ik met ze meeleven. Afgezien van die momenten ervoer ik toch een afstand en kon ik moeilijk inschatten wat er nu door ze heenging. Om die reden had ik ook wat moeite met de ontknoping, waarin alles in een stroomversnelling komt en Fukada voor mijn gevoel een iets te grote sprong maakt.

Al met al was dit wel een aardige verrassing. Ik ga eens meer films van Fukada opzoeken.

 

Foxcatcher

Gezien op: 5/3/2017

Geregisseerd door: Bennett Miller

Gespeeld door: Channing Tatum, Steve Carrell

Mijn beoordeling: 7.7
In het begin van Foxcatcher is er een ogenschijnlijke gewone scène tussen worstelaar Mark Schultz (Channing Tatum) en de excentrieke multimiljonair John Du Pont (Steve Carrell). John wil graag Mark gaan coachen voor de worstelkampioenschappen om zo goud te kunnen winnen. Er gebeurt niks, tegelijk is een lading aanwezig. John lijkt wel erg op Mark gesteld te zijn en Mark is wel erg happig op het aanbod. Regisseur Bennett Miller geeft hun relatie – tevens de spil van de film – een verrukkelijke ambiguïteit mee en schroeft de spanning beetje bij beetje op.

Foxcatcher is een film die gedragen wordt door de cast. Mark Ruffalo speelt Dave Schultz, de broer van Mark, en vormt met Tatum en Carrell een gevarendriehoek die elk moment kan ontploffen. Dat Ruffalo prima past in een drama wisten we al, verrassender is Tatum die sterk uit de hoek komt. Hij heeft de rol van simpele worstelaar op zich genomen die niets liever wil dan de beste worden. Geen danspasjes dit keer, maar gevechten die zeer realistisch worden uitgevoerd.

De grote aandachtsvanger van Foxcatcher is echter Carrell, die een indrukwekkende prestatie neerzet als de excentrieke en onvoorspelbare John Du Pont. In plaats van gekke bekken trekken speelt Carrell een rol die meer finesse en subtiliteit vraagt. Met verve zet hij een man neer die nog steeds naar bevestiging zoekt en wiens buien op onverwachte momenten kunnen omslaan. Door alleen al op andere toon te praten weet hij de sfeer in een scène op scherp te stellen.

Het zou dan ook een ijzersterke film kunnen worden, ware het niet dat er twee minpunten zijn: Foxcatcher is aan de lange kant en verliest halverwege aan spanning. Dat is erg zonde, want Miller had hiermee een film in de trant van Capote neer kunnen zetten.

T2

Gezien op: 4/3/2017

Geregisseerd door: Danny Boyle

Gespeeld door: Ewan McGregor, Ewen Bremner

Mijn beoordeling: 7.0

Trainspotting, die ene jaren negentig filmklassieker van Danny Boyle, vond ik wel de moeite waard. Geen meesterwerk, geen klassieker, wel gewoon een leuke film. Niks meer, niks minder. Een hele generatie aan filmkijkers dacht daar heel anders over, Trainspotting staat dan ook in menig toplijst vermeld. Dat de verwachtingen hooggespannen waren bij het vervolg, waarin ook de acteurs weer terugkomen, is een understatement.

Trainspotting 2, of T2 zoals het steevast wordt genoemd, pikt de draad twintig jaar na het eerste deel op. Mark Trenton (Ewan McGregor) besluit weer naar zijn geboorteplaats te gaan, waar hij zijn vrienden Simon (Jonny Lee Miller) en Spud (Ewan Bremner) weer tegenkomt. De verhoudingen zijn al gespannen sinds de gebeurtenissen uit deel één, het verhaal krijgt helemaal een explosieve lading als Begbie (Robert Carlyle) uit de gevangenis komt.

De makers hebben in ieder geval ervoor gezorgd dat de sfeer goed aansluit op de huidige tijdsgeest. Waren in Trainspotting nog Iggy Pop zijn “Lust For Life” en Underworld te vinden in de soundtrack, nu overheersen Young Fathers. Ook de social media komen voorbij, zoals Facebook en Instagram. Je zou bijna vergeten dat er nog een verhaal moet worden verteld.

Die zijn er genoeg: Simon wil een sauna starten voor mannen die even willen “ontspannen”, Begbie probeert zijn oude leven met vrouw en zoon op te pakken, Spud probeert wanhopig af te kicken, Mark doolt rond in zijn herinneringen. En toch voelt het alsof T2 een verzameling van wrange sketches is en de film rond het eind zijn focus heeft gevonden. Net als bij diens voorganger lukte het mij niet te zien wat er zo meesterlijk is aan dit drugsuniversum. Misschien moet ik de boeken eens proberen.

John Wick: Chapter 2

Gezien op: 3/3/2017

Geregisseerd door: Chad Stahelski

Gespeeld door: Keanu Reeves, Riccardo Scamarcio

Mijn beoordeling: 8.0

John Wick, uitgekomen in 2014, mocht dan niet door een heel groot publiek zijn opgemerkt, het was wél een geweldige actiefilm. Regisseur Chad Stahelski deed een gouden zet door Keanu Reeves te casten in de hoofdrol, die meteen bewees nog mee te tellen in de filmwereld. Drie jaar later is er eindelijk het vervolg: John Wick: Chapter 2.

Na een introductie die vooral de coolheidsfactor van John Wick laat zien, wordt het tijd voor het vervolgverhaal. John blijkt in het krijt te staan bij Santino D’Antonio (Riccardo Scamarcio). Santino wil zijn zus laten ombrengen omdat zij een hoge functie bekleed in een maffiafamilie. Zo’n positite kan toch beter door hem worden benut. Eigenlijk wil John voor altijd uit het huurmoordenaarsleven stappen, maar hij moet nog even de regels volgen. Prima dan, dit wordt zijn laatste klus. Wat een eenvoudige opdracht moest zijn, escaleert op bloederige wijze.

Hadden regisseur Chad Stahelski en scenarist Dederek Kolstad in het eerste deel nog vooral oog voor de actie, in dit vervolg focussen ze zich ook op het verhaal en John zelf. Niet dat er plotseling diepere lagen in te vinden zijn, wel slagen ze erin een sfeer op te roepen die een stuk donkerder is. We krijgen meer te weten over hoe een huurmoordenaar te werk gaat, welke voorbereidingen hij treft. John krijgt bovendien iets tragisch. Hij wil zo graag stoppen, tegelijk mogen vuile spelletjes niet onbestraft blijven. Als iemand hem een kunstje flikt, gaat hij net zolang door tot hij wraak heeft genomen. In het eerste deel kwam hij daar nog redelijk mee weg, nu valt hij dieper en dieper in zijn eigen hel.

John Wick: Chapter 2 is op deze manier grimmiger dan zijn voorganger en geeft het voorzetje van een neerwaartse spiraal van geweld. De plot mag dan een tikje gekunsteld voelen en de intro is overbodig, dit zijn schoonheidsfoutjes in een actiefilm die het adrenalinegehalte hoog houdt.

Forbidden Zone

Gezien op: 2/3/2017

Geregisseerd door: Richard Elfman

Gespeeld door: Marie-Pascale Elfman, Hervé Villechaize

Mijn beoordeling: 7.8

Ik ben gek op underground. Hoe duisterder, gekker en culter, hoe beter. Eraserhead en The Rocky Horror Picture bijvoorbeeld staan hoog in mijn top tien lijstje. Het is niet geheel ontoevallig dat Forbidden Zone van Richard Elfman (inderdaad de broer van) voelt als een hybride van die twee cultklassiekers. Alsof de cast en crew van The Rocky Horror Picture Show volkomen van de wereld waren, nauwelijks een fatsoenlijk budget hadden en Elfman putte uit zijn nachtmerries.

Waar gaat het nu over? Frenchy (gespeeld door Elfmans toenmalige vrouw, Marie-Pascale Elfman) komt per ongeluk terecht in de Sixth Dimension, waar de kleine koning King Fausto (Hervé Villechaize) de scepter zwaait. Ze wordt gevangen genomen als concubine, waarop haar broer (Phil Gordon) besluit om tot de redding over te gaan.

Even voor de duidelijkheid, dit is nog maar het begin. Intussen loopt er een bediende rond met een kikkerlichaam, wordt er volop geblackfaced, komt Danny Elfman nog voorbij als de Duivel, zijn er papieren decors, surrealistische geluidseffecten en psychedelische animaties. Om over het abominabele acteerwerk en de dito dialogen nog maar te zwijgen.

Het scheen te dienen als platform voor de muziek van Danny Elfman en zijn band en daarin is het geslaagd. Het is in feite één grote trip waarin de score de boel nog alles bij elkaar probeert te houden. Het is makkelijk om Forbidden Zone tot op het bot af te maken, dat doe ik niet. Daarvoor is de trip te vermakelijk. Wel mist het de charme van The Rocky Horror Picture Show, die bovendien toch echt iets te zeggen had. In plaats daarvan krijgen we de nachtmerriesfeer van Eraserhead, hoewel ook die niet altijd goed doorwerkt. Het resulteert in een film met een hoog “WTF” gehalte, maar inhoudelijk eigenlijk weinig impact maakt. Aan te raden voor een filmavond met vrienden, mits er genoeg bier is ingeslagen.

Goodnight Mommy

Gezien op: 1/3/2017

Geregisseerd: Veronika Franz en Severin Fiala

Gespeeld door: Elias Schwarz, Susanne Wuest

Mijn beoordeling: 6.5
In Goodnight Mommy (ook bekend als Ich Seh Ich Seh), geregisseerd door Veronika Franz en Severin Fiala, krijgen we te maken met de tweeling Lukas en Elias (gespeeld door een tweeling die precies dezelfde naam heeft). Ze wonen in een groot huis, in de middle of nowhere. Dan komt hun moeder thuis (Susanne Wuest), met haar hoofd helemaal verpakt in verband. Waarom, dat blijft lang vaag. Haar gedrag naar haar zonen is, op zijn zachtst gezegd, opmerkelijk: ze mogen niet te veel lawaai komen en haar alleen storen als het echt nodig is. De tweeling trekt daarop de enige logische conclusie: dit is niet hun moeder.

Goodnight Mommy verbeeld twee verschillende nachtmerries: eerst dat je als kind je ouder niet herkend, dan dat je eigen kinderen zich als sadistische duiveltjes ontpoppen. En dat geeft de film een bijzonder akelige sfeer. Het broeit en borrelt en speelt met je realiteitsbelevenis. Hebben de jongens gelijk, of gaan ze te veel op in een spelletje? En met wie moeten we op het eind nu medelijden hebben?

Het is dan ook zo verschrikkelijk jammer dat Franz en Fiala niet helemaal slagen in hun opzet. De personages blijven te veel op een afstand, waardoor ik mij nauwelijks in de situatie kon inleven. En de gruwelijkheden van de tweeling ging mij vooral op de zenuwen werken. Het verhaal is lange tijd erg wazig tot op het laatste moment het verlossende puzzelstukje wordt aangereikt. Het zou een sterke twist kunnen zijn – ik zag hem al aankomen maar soit –omdat de makers hardnekkig aan de vaagheid blijven vasthouden, komt die niet echt aan.

Het resultaat is een film die ik graag een hoger cijfer wil geven, maar die te veel aan de oppervlakte blijft hangen. Franz en Fiala zijn meesters in het oproepen van een kille atmosfeer die doet denken aan Michael Haneke, nu moeten ze alleen nog het verhaal beter uitwerken.