Greetings from Tim Buckley

Penn Badgley, bekend van zijn rollen uit Gossip Girl en You, had naar eigen zeggen de droom om in de huid van Jeff Buckley te kruipen. Niet omdat Badgley zo sterk op hem leek, of zijn feminiene vocalen perfect kon imiteren. Badgley is sinds zijn zeventiende groot fan van de zanger met engelachtig falsetto en voelde dat hij hem goed begreep. Dat kwam goed uit voor regisseur Daniel Algrant, die lang met zijn passieproject Greetings from Tim Bukcley had lopen leuren. Algrant stond op het punt van opgeven toen hij het auditiefilmpje van Badgley zag. Hij wist dat hij “zijn” Buckley had gevonden.

Mijn bezwaar over Badgley is dat hij het vuur van Buckley mist, de bezieling waarmee hij zijn muziek bracht. Ik geloof best dat Badgley de spirituele zoektocht van zijn idool begreep, er zelfs een connectie mee had, dat is iets heel anders dan dat ook ervaren. Badgley kan zingen en gitaarspelen, ik zie hem eerder als een jonge willekeurige muzikant die zijn eigen stem zoekt, dan dat hij gestalte geeft aan de te vroeg overleden zanger.

Maar goed, dat is het spel. Hoe is de film zelf? In 1991 wordt Jeff Buckley gevraagd om mee te doen aan het tribuutconcert van zijn vader Tim Buckley. Jeff heeft zijn vader nooit heeft gekend, toch besluit hij te gaan. Daar ontmoet hij Allie (Imogen Poots), met wie hij door de stad slentert. Jeff biecht op geen idee te hebben van zijn bestemming in het leven, wat hij hier precies doet en dat de nalatenschap van zijn vader zwaar op hem drukt.

Grappig genoeg konden andere critici de film wel waarderen.

Het verhaal van Greetings from Tim Buckley is flinterdun en Algrand volgt die narratieve lijn heel losjes. Soms had ik het idee dat er geïmproviseerd werd. Of dat de acteurs tussen de opnames door werden gefilmd, wachtend tot Algrand “actie” zou roepen. Jeff wordt bij de repetities een bijfiguur die onwennig rondloopt, niet goed wetend wat hij kan doen. Zodra hij de repetitiezaal verlaat en met Allie de stad verkent, treedt hij naar voren. Ook dan weet ik niet zo goed wat ik van hem moet vinden. Is hij een aanstellerige aandachtszoeker, of een gevoelige ziel?

Algrand blikt tussendoor terug op Tim Buckleys woelige leven. Terwijl zijn partner zwanger is gaat hij van de ene vrouw naar de ander, zonder te weten waar hij zal eindigen. Hij heeft voor zijn dertigste een aardig repertoire bij elkaar gespeeld, was er nooit voor zijn zoon en bouwde een stevige reputatie op als zanger en liedschrijver. Maar wie hij echt was, wat hem dreef om die bijzondere muziek te maken, daar komt geen duiding over. Tim Buckley blijft een in nevelen gehuld icoon, een cultheld zonder gezicht.

Als je het mij vraagt weet Greetings from Tim Buckley niet wat het wil zijn, laveert het besluiteloos tussen drama en muziekfilm. Voor het een is het te mager, voor het ander komt er te weinig muziek in voor. En ik heb toch wel het gevoel dat Algrand zich het fijnste voelde bij de muziekscènes.

Het is fijn dat zowel Algrand als Badgley hun dromen waar konden maken, in mijn ogen is Greetings from Tim Buckley een matige film.

Zie bijvoorbeeld de scène waarin het fundament wordt gelegd voor Grace, het openingsnummer van Buckleys gelijknamige debuutalbum. Dat is een mooi soort muzikale geschiedschrijving. Het afsluitende lied van het concert, gezongen door Jeff, is een krachtige climax. Het is ook aandoenlijk hoe Jeff tijdens de repitities zijn stem probeert te vinden. Met meer van dit soort momenten was Greetings from Tim Buckley veel sterker geweest.

Het is fijn dat zowel Algrand als Badgley hun dromen waar konden maken, in mijn ogen is Greetings from Tim Buckley een matige film. Een beetje van dit en een beetje van dat, verschillende stukjes die nooit bij elkaar willen komen. Grappig genoeg konden andere critici de film wel waarderen. Ieder zijn mening, zullen we maar zeggen.

Greetings from Tim Buckley (2012) on IMDb

Regie: Daniel Algrand. Met: Penn Badgley en Imogen Poots

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.