The Living Daylights

Iedere acteur en actrice brengt zijn of haar eigen energie mee voor een personage. Als een personage wordt gespeeld door verschillende spelers, kan het niet anders of er volgen verschillende interpretaties. Zo ook bij James Bond. Sean Connery speelde de macho, George Lazenby was de arrogante rokkenjager, Roger Moore gaf er een cartooneske draai aan. The Living Daylights introduceerde Timothy Dalton als de nieuwe geheim agent. Dalton was zelf groot fan van het personage (hij las de boeken van Ian Fleming op de set) en stond erop hem te spelen met meer realisme.

James Bond is nu eenmaal een zware drinker en moet voor zijn werk mensen doden. Dat moet toch zijn weerslag hebben. Dalton is, bij gebrek aan een beter woord, erg serieus. Er is geen twinkeling in zijn ogen. Het uitvoeren van de opdrachten gaan gepaard met een intensiteit waar zijn voorgangers nog wat van kunnen leren. Hij ziet er ook opgebrand uit, met baardstoppels op zijn wangen en een kille blik in zijn ogen. Alsof hij dit werk eigenlijk niet meer zou moeten doen, maar toch geen keuze heeft.

Wat Dalton heel goed weet te doen is James Bond zwaarte meegeven. Hij wordt, zoals mijn prozadocent zou zeggen, een goed doorbloed personage. Dit is een man die duidelijk te veel heeft gezien en meegemaakt, en zich helemaal wil verliezen in zijn werk. Anders dan zijn voorgangers zie ik, voor het eerst, de mens achter het icoon.

Het is ook niet zo dat The Living Daylights een humorloze actiefilm is geworden, Dalton mag nog steeds de typische opmerkingen maken om de scherpe randjes glad te polijsten. Maar hij weet die grappen zo cynisch te brengen, dat die randjes nooit helemaal worden weggeschuurd. Dit deel bewijst dat gewelddadig drama en humor prima samen kunnen gaan, zonder dat het te melig of bruut wordt.

In The Living Daylights is het spekalniveau behoorlijk teruggebracht en vervangen door een flinke dosis drama.

Ik beschouw Dalton tot nu toe als één van de betere acteurs die James Bond gestalte heeft gegeven. Het is even wennen om zijn gezicht te zien, na een paar minuten weet ik niet beter. Of dat komt door Daltons doorleefde spel, of omdat The Living Daylights de bekende formule volgt, durf ik niet te zeggen. Hoogstwaarschijnlijk een combinatie van die twee.

The Living Daylights bezit ook wat Hollandse glorie. Jeroen Krabbé mag komen opdraven als Georgi Koskov, een Rus die is overgelopen naar het Westen. Waarom uitgerekend Krabbé voor deze rol is uitgekozen blijft voor mij een raadsel. Ik hoor in zijn spraak nergens een Russisch accent. Wel een Nederlandse. Later, in GoldenEye is het Famke Jansen die de Hollandse tint vertegenwoordigt. Opvallend genoeg ook in de rol van een Rus.

Ik weet dat de meer serieuze toon het publiek zwaar verdeelde. Terugkijkt op James Bonds eerste films is dat ook wel begrijpelijk. Ze begonnen als puur vermaak, gewoon lekker je verstand op nul en genieten. In The Living Daylights is het spektakelniveau behoorlijk teruggebracht en vervangen door een flinke dosis drama. Dat vind ik helemaal niet zo’n slechte ontwikkeling. Producer Albert Broccoli moet dezelfde mening hebben gehad, want in License to Kill werd de sfeer helemaal grimmig.

The Living Daylights (1987) on IMDb

Regie: John Glen. Met: Timothy Dalton en Jeroen Krabbé

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.