Les cinq diables

Wat heb ik mij zitten irriteren aan Les cinq diables. En dat kwam niet alleen door Adèle Exarchopoulos met haar konijnenkop. Mijn frustraties hebben alles te maken met hoe Léa Mysius het verhaal heeft uitgewerkt. Mocht je Les cinq diables nog willen zien en geen zin hebben in voorkennis, dan raad ik je aan om deze bespreking over te slaan. Want ik geef belangrijke plotpunten weg. Vicky Soler is een tienermeisje met sterk ontwikkelde reukvermogen en verzamelt de door haar gevonden geuren in potjes. Een manier om grip te hebben op de wereld, vermoed ik.

Eén geur in het bijzonder laat Vicky transporteren naar het verleden, de tijd dat haar moeder Joanne nog een puber was. Het desbetreffende aroma is afkomstig van Julia, de zus van de man van Joanne (Jimmy). Jaren geleden had Joanne een relatie met Julia. Na een bizar ongeluk (iets met brand, de film opent met dit beeld) raakten de twee meisjes elkaar kwijt en kwam Joanne in de armen van Jimmy terecht. Jaren later is Julia terug en creëert zo een bijzondere driehoeksverhouding.

Om het verhaal nog opmerkelijker te maken blijkt Vicky op haar tijdreizen gezien te worden door Julia. Dat werkt natuurlijk op de zenuwen, als je ineens een soort spookmeisje ziet verschijnen. Bij Julia slaan gaandeweg de stoppen door en probeert zij Vicky zelfs in de fik te steken. Zo eindigt de plot van Les cinq diables bij het beginbeeld.

Het idee, al dan niet een tikje in elkaar gewrongen en lastig om samen te vatten, is fantastisch. Maar ik heb vragen. Waarom kan Vicky door die geur tijdreizen? Is haar dit vaker overkomen? En wat is precies de reden hiervoor? Julia’s komst? Dan had Vicky dit toch veel eerder kunnen doen via de geur van haar moeder?

De extreem ontwikkelde neus van Vicky (volgens mij afgekeken van Patrick Süskinds Das Parfum) wordt door Mysius verder ook totaal onbenut gelaten. Liever concentreert de regisseuse zich op de gespannen verhouding tussen Julia, Joanne en Jimmy, en behandelt het bovennatuurlijke element meer als bijgedachte. Daardoor blijft het kunstmatig en onderontwikkeld. Het is eerder bedoeld om een geforceerd kijkje in het verleden te nemen dan dat het echt iets toevoegt aan de plot of de personages.

Ik denk, had het gewoon simpel gehouden met een dramatisch liefdesverhaal waarbij het kind terechtkomt in een loyaliteitsconflict. Of met lede ogen toeziet hoe Julia haar moeder inpikt en een wraakplannetje beraamt dat volledig escaleert. Zoiets. Nu wringt het verhaal zich in alle bochten voor een ondoordachte ontknoping die niet zou misstaan in de tienerthrillers van R.L. Stine.

Les cinq diables is een gedwongen samengaan van twee invalshoeken die weigeren om elkaars bestaan te erkennen. Een geurwolk zonder identiteit die alle kanten opdrijft. Sterk idee, maar de uitwerking stinkt.

Regie: Léa Mysius. Met: Adèle Exarchopoulos en Sally Dramé

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.