Pleasure

Het is, denk ik, alom bekend dat de wereld van de pornofilms een stuk minder opwindend is dan het genre zelf. De kijker ziet de joekelpikken, geschoren vagina’s, speeltjes die in lichaamsgaten verdwijnen, vrouwen die ondeugend in de camera kijken terwijl het sperma op hun gezicht plakt en mannen die gedurende de scène hun lul hard moeten houden. Intussen is er sprake van lichte groepsdruk en moeten de spelers maar doen alsof ze de tijd van hun leven hebben. Dat er ellende achter de opwindende beelden schuilt liet Paul Thomas Anderson al zien met het rijke Boogie Nights.

Ninja Thyberg wil de misstanden eveneens aan de kaak stellen. Zij kiest ervoor om in te zoomen op Bella Cherry, gespeeld door Sofia Kappel. Bella vertrekt naar Los Angeles om daar een carrière op te bouwen als pornoactrice. Dat dit niet zomaar gaat maakt haar eerste klus duidelijk. Overmand door zenuwen klapt zij dicht en wil zij het liefst de set verlaten.

Natuurlijk, dat kan altijd. Er is absoluut geen druk, aldus de kerels die de film maken. Het zou zonde zijn om nu al op te geven. Maar, nogmaals, als zij echt niet wil, geen druk, er is niemand die haar dwingt om iets te doen wat zij niet zou willen. Natuurlijk gaat Bella voor de camera staan. Want dit is haar droom. Groot worden in deze industrie. En als zij daar offers voor moet brengen, prima. Geleidelijk gaat zij steeds verder, richting de zogenaamde hardcore subgenre, tot zij tegen haar grenzen botst.

Liet Pleasure Bella tot dan toe van klus naar klus hobbelen, zo halverwege wordt de kijkervaring ongemakkelijk. Want als Bella inderdaad stopwoorden afspreekt en een opname zomaar kan onderbreken, waarom gaan de opdrachten dan evengoed gepaard met onuitgesproken groepsdruk? Als zij tijdens het filmen van ruwe seks in huilen uitbarst, wordt haar eerst toegefluisterd dat het nog heel even duurt. Wanneer Bella echt de uitgang opzoekt verdwijnt de vriendelijkheid en krijgt de toon iets dreigends.

Pleasure maakt een uitstekend punt over de donkere zijde van porno. Over manipulatie op de set, de vraag wanneer genoeg echt genoeg is en tot in hoeverre de spelers nou echt hun grenzen kunnen bepalen. Geld speelt de hoofdrol in deze schemerwereld waar “nee” niet per definitie “nee” betekent. Het is nep. Eén groot toneelstuk waarin iedereen pretendeert lol te hebben.

Ik vind het daarom zo verschrikkelijk jammer dat ik achterblijf met twee prangende vragen. Wie is Bella? En waarom trekt de seksindustrie zo aan haar? Wat is haar reden om door te breken in deze ranzige wereld vol gezwollen ego’s? Ik zie een meisje dat hongert naar seks, geld en status. Waarom vertrok zij uit Zweden? Bella dient als Thybergs poppetje, om ons te laten zien hoe dubieus de wereld van de seksfilm is.

Het is om die reden dat Pleasure, als is het een oncomfortabele zit met hier en daar pijnlijke momenten, niet echt beklijft. Voor mij heeft het een net wat te vluchtig en afstandelijk karakter. Porno is slecht, is de boodschap. Thyberg had nog veel dieper kunnen snijden.

Regie: Ninja Thyberg. Met: Sofia Kappel en Zelda Morrison

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.