Hell or High Water

Hell or High Water is in de eerste plaats een symbolische film, een pamflet om verschillen tussen oud en nieuw en arm en rijk te laten zien. Ik heb helemaal niets tegen symbolische films. Mijn favoriete film, Eraserhead, is een en al Freudiaanse symboliek. En met een beetje goede wil kan The Rocky Horror Picture Show als pamflet voor seksualiteit worden beschouwd. Toch moest ik een kleine zucht onderdrukken toen ik doorhad dat deze moderne western vooral een boodschap wilde vertellen. Twee broers overvallen kleine banken om zo hun ranch te redden.

Read More

Pulp Fiction

Iedere keer als ik Pulp Fiction kijk raak ik verdwaald in discussies over hamburgers, pijnlijke stiltes, gesmokkelde horloges en het belang van goede koffie. Pulp Fiction is een bonte verzameling van stijlen, personages en verhaallijnen die alles en tegelijk niets met elkaar te maken hebben. Eerst hebben we een stel dat een restaurant gaat overvallen, gevolgd door twee gangsters op weg naar een klus, het verhaal van een bokser die met die gangsters te maken krijgt, een date die niet helemaal goed verloopt en zo gaat het maar door.

Read More

Wall Street

Voor hij zich via social media uitriep tot opperbevelhebber van het trollenleger was Charlie Sheen best een goed acteur. In Wall Street van Oliver Stone speelt hij Bud Fox en zwemt hij rond in de gejaagde wereld van het snelle geld. Zijn doel: zo snel mogelijk hogerop komen. Gordon Gekko (een intense Michael Douglas) is bereid om Bud de opstap te geven. Alleen, daar staat wel iets tegenover. Bedrijfsspionage. Bud gaat aarzelend akkoord, tot ook zijn vader betrokken raakt bij Gordons dubieuze plannen. Zaken en privé lopen zo door elkaar.

Read More

Visitor Q

Takashi Miike is een van de meer markante filmmakers, een regisseur die niet terugdeinst voor controversiële thema’s. Zijn werken variëren van subtiel tot grotesk en hij heeft in haast elk genre wel wat geschoten. Met Visitor Q combineert hij donkere humor met een onopgesmukte visuele stijl. Een familie die kniediep in de problemen zit (denk aan incest, verslaving, mishandeling) krijgt bezoek van een vreemdeling die zijn “hulp” aanbiedt. Wie deze vreemdeling is blijft een mysterie. Hij komt op een dag mee met de vader des huizes die aankondigt dat de man bij ze komt slapen. Read More

The Death of Stalin

Een komedie over een dictator die overlijdt. Kan dat wel? Tijdens de vertoning van The Death of Stalin in De Uitkijk klinkt van achterin de zaal giergelach van een meisje. Zij vindt deze titel duidelijk een dijenkletser. Hoewel niet alles even humoristisch is, kan ik de gitzwarte en pijnlijke humor erg waarderen. Regisseur Armando Iannucci laat zien wat er gebeurt als het hart van de dictatuur, in dit geval Josef Stalin, wegvalt: een bij vlagen onnozel gevecht om de macht. Psychologische oorlogsvoering, chantage, manipulatie, kinderachtig gebekvecht, alles is geoorloofd. En wordt ingezet.

Read More

El Topo

De eerste keer dat ik El Topo zag was ik erg onder de indruk van de hallucinaire trip die Alejandro Jodorowsky (schrijver/regisseur/hoofdrolspeler/zelfverklaard messias) had neergezet. Hoewel ik nog steeds bewondering heb voor deze psychedelische western, moet ik toegeven dat ik niet meer zo verschrikkelijk enthousiast ben. En dat terwijl deze titel een cultklassieker is en medeverantwoordelijk voor de geboorte van de nachtfilm. Eigenlijk bestaat El Topo uit twee delen: eerst is er de enigmatische El Topo die met zijn zoontje door de woestijn trekt.

Read More

Session 9

Session 9 van Brad Anderson beschouw ik als een onderschat horrorwerkje, een titel die bij een breed publiek onder de radar is geglipt. Zonde. Het is geen meesterwerk, maar wel een mysterieuze psychologische horror over waanzin, razernij en de grenzen van de menselijke psyche. Een team asbestmedewerkers bijt zich vast in een ambitieus project: het schoonmaken van een verlaten psychiatrisch instituut. Eentje met een gruwelijk verleden. De deadline is strak, de druk torenhoog, de omgeving luguber. Anderson weet overtuigend een eigentijds spookverhaal te vertellen.

Read More

The Idiots

Lars von Trier heeft de reputatie een anarchist te zijn, een onruststoker die de regels in filmwereld zo ver wil buigen dat ze (net niet) breken. Het resultaat kan steevast rekenen op gejuich en gejoel. The Idiots is zo’n soort film. Het is gemaakt volgens de regels van Dogma 95, een manifest opgesteld door Thomas Vinterberg en von Trier. Vinterberg was met Festen de eerste die een Dogmafilm maakte, von Triers The Idiots is de tweede. Een groep volwassenen trekt zich terug in een huis om hun “innerlijke idioot” los te laten.

Read More

Train to Busan

Van alle zombies die ik heb gezien steken die uit Train to Busan er met kop en schouders bovenuit. Deze ondode menseneters zijn snel en nietsontziend en struikelen letterlijk over elkaar voor een smakelijk hapje. Om de spanning te verhogen heeft regisseur Sang-ho Yeon gekozen voor een bijzondere locatie: een trein. Het verhaal is erg simpel: zakenman Seok-Woo brengt zijn dochtertje per trein naar haar moeder. Dit plan krijgt bruusk een gruwelijke wending als een besmette vrouw aan boord komt. Snel verandert de treinrit in een waanzinnig slachtveld.

Read More

Shakespeare in Love

Als een film de Oscar wint voor beste script verwacht ik toch wel een creatieve, originele titel. Toen ik Shakespeare in Love zag kon ik mij toch niet ontrekken van een knagend gevoel van teleurstelling. Ja, er wordt goed in geacteerd, de decors zien er mooi uit, maar het komt toch echt niet verder dan een mierzoet liefdesverhaal. Waarvan je direct weet hoe het gaat aflopen. William Shakespeare worstelt met een writer’s block. De druk wordt stevig opgevoerd omdat hij zo spoedig mogelijk een stuk moet leveren.

Read More