Advertenties
Skip to content

Document(1)

DOCUMENT(1)

In een gedachtestroom stromen gedachtes onophoudelijk door. De sterkste gedachtes komen boven het oppervlak om gegrepen en gelezen te worden. Probeer ze niet te begrijpen. Haat ze of heb ze lief. Gedachtes zijn er. Simpel.

BUS

Ik zit in de bus naar huis, bij de uitgang zit een moeder met een kinderwagen. Ze heeft een muizig gezicht en is druk aan het praten in haar telefoon. Omdat de bus lawaai maakt hoor ik niet precies wat ze zegt. Al zou ik het horen, dan nog zou ik het niet verstaan. Volgens mij is ze Italiaans.

Op de manier van praten heb ik de indruk dat ze zich ergens over opwindt. Ik begrijp dan geen woord Italiaans, deze vrouw spreekt snel, op hoge toon, gepassioneerd, als om haar punt duidelijk te maken. Ze blijft maar praten, het zal wel een lang punt zijn. En hoewel dat mij wel nieuwsgierig maakt naar waar ze het over heeft, is dat niet de reden dat deze vrouw mijn aandacht trekt. Steeds als de bus een bocht maakt, rolt de kinderwagen van haar vandaan. De vrouw kijkt dan snel op van haar telefoon, zet de kinderwagen terug in positie en kwebbelt verder in haar telefoon.

Waarom zet ze die kinderwagen niet op de rem? Of, beter nog, bewaart ze dit gesprek (of monoloog, volgens mij kan je nauwelijks van een gesprek spreken als één iemand continu aan het woord is) voor thuis? Hou je aandacht verdorie toch op je kind!

Pas als de bus bij de halte stopt en de vrouw uitstapt stopt ze haar telefoon weg, en geeft al haar concentratie liefdevol aan haar kind. Misschien dat dit de meest logische stappen zijn, toch zou ik het zelf omgekeerd hebben gedaan.

ANDER GELUID

Wegens omstandigheden wilde ik eigenlijk een (korte) schrijfpauze nemen, het schijfbloed kruipt waar het niet kruipen kan. En deze gedachte zeurt al een tijdje door mijn kop. Het moet er gewoon uit. ’s Nederlands grootste radio- en televisierebel is terug. Of beter gezegd, was even terug. En heeft zich nu teruggetrokken op een eigen platform waar hij een ander geluid wil laten horen. Ik heb het natuurlijk over Robert Jensen. Wie anders.

Jaren geleden genoot ik van zijn programma. Van over de hele wereld kwamen gasten naar zijn studio (Uri Geller, Snoop Dogg, Sugababes) om geconfronteerd te worden met zijn eigenzinnige interviewtechnieken. Soms hilarisch, soms plat, soms achterlijk, altijd vermakelijk.

Na een lange pauze ging hij weer voor de camera zitten. Ik was wel benieuwd. Is hij nog steeds de blonde etterbak die gasten het schaamrood op de kaken kan bezorgen? Ik zag de aflevering met Harry Mens. Ik heb geen idee wie dat is. Maar de aflevering vond ik een beetje een anticlimax. Meer een veer die in iemands kont wordt gestoken dan een oprecht en kritisch vraaggesprek.

Weken later las ik dat Jensens programma was gecanceld. Hij haalde er gedwee zijn schouders over op. Toch wilde hij nog één ding kwijt: het kán. Wat, precies? Rechtse tv maken! En hij heeft maar mooi bewezen dat rechts óók grappig kan zijn! Niet alleen die linkse hoek, met bijvoorbeeld Dolf Jansen en Claudia de Breij, nee, óók rechts mag er wezen! Hij heeft maar mooi een ander geluid laten horen! Oké. Rustig maar. Het is niet of je het rechtse wiel van hilariteit hebt uitgevonden.

Hij is vervolgens een podcast gestart waarin hij helemaal losgaat op de zogenaamde linkse indoctrinatie in de media. Hij had toch verdomme gezien dat Donald Trump de verkiezingen ging winnen? Terwijl de media zich daar helemaal niets van aantrok en Hillary Clinton bleef prijzen! In Nederland is er nauwelijks ruimte voor rechtse media, mag alleen de linkse media worden getolereerd, en dat maakt Jensen WOEDEND.

Dit is het geluid van iemand die gelooft in een grootschalig links complot. Als dit écht zijn ware gezicht is – zoals hij beweert – vind ik dat doodzonde.

BANK

De barman van mijn stamkroeg heeft na veertien weken zijn nieuwe bank binnen. Hij laat een foto van de bank aan zijn collega en mij zien. Ik moet zeggen, het ziet er inderdaad erg comfortabel uit. Het soort bank waarop je na een lange dag kan neerploffen. Ik vertel hem nog dat toen ik voor een bank ging kijken (het zijn uiteindelijk twee fauteuils geworden) ik precies zo’n exemplaar in de winkel zag. Het is dat er niet de ruimte voor heb, anders had ik zo voor die bank gekozen.

Ik realiseerde mij dat de bank een half jaar geleden niets bijzonders zou zijn. We zouden het gewoon over de bank hebben gehad. Misschien nog wat over banken in het algemeen. Maar niet meer dan dat. Nu echter voelde ik hoe de bank iets in mij raakte. Voor de eerste keer kon ik niet zozeer meepraten over meubilair, maar ook over het gemak van het hebben van een bank. Dat het zo fijn is als zoiets eindelijk eens wordt geleverd. Sinds ik op mijzelf woon, begrijp ik dat een bank (of in mijn geval dus, fauteuils) iets kan toevoegen aan een kamer.

Voor de barman zal de bank niets meer zijn dan een rustplek, een zit- of ligplaats voor de ontspanning. Ik zie die bank als een volwassen gespreksonderwerp. Dat mag ook wel eens, op mijn dertigste.

GAME OF THRONES

Ik heb het geprobeerd, met de epische fantasyserie van George R.R. Martin. Eerst in het Engels, daarna in het Nederlands. Maar ik kom er niet doorheen. Toch merkwaardig, want ik ben nog altijd gek op fantasy. Ik lees met liefde nog The Lord of the Rings, al kunnen die romans mij veel meer bekoren.

Hoe ik het ook analyseer, ik kom toch terug op de vermoeiende regel die elke schrijver toepast: het gaat om de personages. En in tegenstelling tot de wereld van The Lord of the Rings, is er bij Game of Thrones maar een handvol personages waar ik iets mee heb. Het is dan inderdaad een beetje lastig je door honderden pagina’s met afwisselende personages te worstelen.

Advertenties
%d bloggers liken dit: