Balle Perdue

Een Franse kopie van The Fast and the Furious. Daar deed Balle Perdue (Lost Bullet) mij eerst aan denken. Snelle, opgevoerde auto’s, corrupte agenten en een automonteur die ten onrechte beschuldigd wordt van moord. Oké, het is niet helemaal The Fast and the Furious, met de ronkende, voorbij zoevende auto’s komt het toch aardig in de buurt. Maar waar de Amerikanen houden van glanzend lak … Lees verder Balle Perdue

Trainwreck: Woodstock ’99

Het is 1969 als Michael Lang het iconische muziekfestival Woodstock creëert. Honderden duizenden muziekfans komen samen op een uitgestrekte akker om te genieten van (rock)muziek, drugs en elkaar. Woodstock zou de geschiedenis ingaan als het hoogtepunt van de hippiecultuur. De losbandige, vrije jeugd zet zich openlijk af tegen de vorige generatie. Lang vindt het prachtig. Dit gaat niet om winst maar om vrede, liefde en … Lees verder Trainwreck: Woodstock ’99

Guillermo del Toro’s Pinocchio

“Voordat de oude Geppetto Pinocchio maakte, had hij al een zoon verloren,” aldus de eerste zin van Guillermo del Toro’s Pinocchio. Met deze woorden plaatst Guillermo del Toro het sprookje, oorspronkelijk geschreven door Carlo Collodi, direct in een nieuw perspectief. In de versie van Disney werd Pinocchio min of meer voor de gein door de poppenmaker in elkaar geknutseld, waarop de toverfee in glitterjurk de … Lees verder Guillermo del Toro’s Pinocchio

RRR

Soms moet ik zonder enige voorkennis in een film duiken. Zoals met RRR, afkomstig uit Tollywood. Voor de oningewijden, Tollywood is verwant aan Bollywood, de beroemde filmindustrie uit India. Gezien deze verwantschap kan het niet anders of RRR wordt gekenmerkt door een hutspot aan actie, drama, gezang en dans. En de nodige bromance, ik weet niet of dat ook zo bij dit genre hoort. De … Lees verder RRR

Blonde

Ja hoor, het is weer zover! Een film die polariseert en verdeelt, de kijker op de kast jaagt of juist bewondering afdwingt. Blonde is een biografische vertelling over het dieptragische leven van Hollywood schoonheid Marilyn Monroe. Ik moet daar wel bij zeggen dat Andrew Dominik een eigen interpretatie aan het genre heeft gegeven, al is het begin nog conventioneel te noemen. De piepjonge Norma Jean … Lees verder Blonde

The Art of Self-Defense

The Art of Self-Defense draaide zo kort in de bioscoop dat hij nauwelijks de kans kreeg om echt een publiek te bereiken. Als ik de trailer mocht geloven werd een donkere komedie over een jongeman beloofd die karatelessen volgt bij de bijzondere Sensei (Alessando Nivola). De jongeman heet Casey en wordt gespeeld door Jesse Eisenberg. Regisseur Riley Stearns introduceert hem als een licht neurotische, nerveuze … Lees verder The Art of Self-Defense

Hard Target

Jean-Claude van Damme. Net als bij spierbundels Arnold Schwarzenneger, Sylvester Stallone en in mindere mate Steven Seagal en Chuck Norris, associeer ik de naam van de Belgische atleet met de guilty pleasure. Zolang van Damme zijn mond houdt om het publiek zijn moddervette accent en stamelende dictie te besparen, is hij nog best goed als de vechter die kunstige klappen en schoppen uitdeelt. Puur drijvend … Lees verder Hard Target

The Dead Don’t Die

Ik heb een theorie over The Dead Don’t Die. Jim Jarmusch had de laatste contractuele verplichting voor een film en zat op een terrasje na te denken. En toen kreeg hij een lumineus idee: zombies! Op het bierviltje waar zijn vierde glas bier op stond krabbelde hij haastig wat notities. Eigenlijk alle ingevingen die in zijn licht benevelde geest opkwamen. Metagrappen! Een ruimteschip! En dus … Lees verder The Dead Don’t Die