Good Luck to You, Leo Grande

Een vrouw van in de zestig wil één keer in haar leven een orgasme beleven. Dat is de premisse van Good Luck to You, Leo Grande. Is deze nou echt een bioscoopbezoek waard? Niet omdat het gegeven zou afstoten, maar omdat het heel makkelijk kan resulteren in een luchtig niemendalletje voor op een verregende middag. De kersverse weduwe Nancy Stokes (Emma Thompson) heeft een hotelkamer … Lees verder Good Luck to You, Leo Grande

Pink Moon

De dood. Voor de één is het een geladen gespreksonderwerp, de ander staat er juist nuchter in. Hoe die twee tegengestelde visies kunnen leiden tot een heftige discussie, blijkt uit de openingsminuten van Pink Moon. Jan (Johan Leysen) zit samen met zijn kinderen Ivan (Eelco Smits) en Iris (Julia Akkermans) te eten, als hij een pittige aankondiging doet. Zijn komende verjaardag is zijn laatste. Het … Lees verder Pink Moon

Boiling Point

Een filmopname van één ononderbroken shot. Zo is Boiling Point in de markt gezet. Dat klinkt als een spectaculair verkooppraatje, bedacht door marketing om zoveel mogelijk kaartjes te verkopen. Toch heb ik een zwak voor dit soort films. Het levert namelijk niet zelden een indrukwekkend resultaat op. Denk aan Rope uit 1948 van Alfred Hitchcock. Russian Ark van Aleksandr Sokurov uit 2002. Of meer recent … Lees verder Boiling Point

Corsage

Het korset is het motief van Corsage, de kooi waarin Keizerin Elisabeth (subliem gespeeld door Vicky Krieps) dagelijks wordt gesnoerd. “Strakker!” roept zij tegen haar bediende, terwijl elk beetje lucht uit haar longen moet worden geperst. “Strakker!” roept zij geïrriteerd, als de bediende het korset toch niet strak genoeg kan binden. Want Elisabeth weet dat zij goed voor de dag moet komen. Slank, als een … Lees verder Corsage

Moonage Daydream

David Bowie was jarenlang misschien wel de meest ongrijpbare zanger uit de geschiedenis van de popmuziek. Hij ging gekleed in uitbundige kostuums, haalde met gemak onmenselijk hoge noten en produceerde een rijk en experimenteel muziekoeuvre. Hoe doe je als documentairemaker in hemelsnaam recht aan zo’n ongrijpbaar fenomeen? Brett Morgen (Cobain: Montage of Heck) had toegang tot Bowie’s privéarchief en besloot er een soort gedachtestroom uit … Lees verder Moonage Daydream

See How They Run

In Hollywood zou ergens een stapel scripts liggen, hunkerend naar het moment van productie. See How They Run, een moordmysterie, lag naar mijn idee in die berg te verstoffen. Totdat het genre van de moordmysterie nieuw leven kreeg dankzij Knives Out. Een producer vond het script van See How They Run, negeerde het onuitgewerkte materiaal en vroeg regisseur Tom George om hier even een film … Lees verder See How They Run

Bodies Bodies Bodies

Bodies Bodies Bodies kreeg veelvuldig het verwijt dat de personages leeghoofdige onsympathiekelingen waren. Ik bereidde mij al voor op een groep nihilistische narcisten, slechts geïnteresseerd in zichzelf, een beetje zoals Brett Easton Ellis zijn personages beschreef in bijvoorbeeld Less Than Zero. Ik zal zeker niet ontkennen dat Bodies Bodies Bodies bestaat uit een groep verveelde twintigers dat flessen alcohol naar binnen zuipt, lijntjes coke snuift, … Lees verder Bodies Bodies Bodies

Decision to Leave

In een interview beschreef de Koreaanse regisseur Park Chan-Wook zijn nieuwste film, Decision to Leave, als zijn meest volwassen werk tot nu toe. Je hebt bepaalde levenservaring nodig om alles eruit te kunnen pikken, zoals hoe de personages hun emoties verdrukken of iets totaal anders zeggen dan dat ze bedoelen. Oei, denk ik dan. Waarom moet de regisseur zelf aangeven dat de kijker mentale bagage … Lees verder Decision to Leave

Peter Von Kant

Ik dacht dus dat Peter von Kant een autobiografische film was over het leven van de Duitse regisseur Rainer Werner Fassbinder. Dat blijkt net wat anders te zitten. Francois Ozon baseerde zich op het toneelstuk van Fassbinder, The Bitter Tears, wat Fassbinder zelf ooit verfilmde als The Bitter Tears of Petra von Kant, waarin vrouwen de hoofdrol speelden. Ozon ruilde de vrouwelijke personages in voor … Lees verder Peter Von Kant

Nope

Nope, de derde film van Jordan Peele, begint met een met bloed besmeurde aap die over de set van een kindershow loopt. Om het bloederige en absurdistische beeld af te maken draagt Gordy – de naam van dit aapje – een feestmuts. Wat er is gebeurd maakt Peele later nog duidelijk. Op dat moment lijkt dit indringende beeld, waarin humor en gruwel samenkomen, vooral de … Lees verder Nope