A Star Is Born (1954)

A Star Is Born was in 2018 de grote bioscoopverrassing. Ik wist dat Bradley Cooper kon acteren. Maar hij kon dus ook regisseren. Schrijven. Zingen. En dé openbaring was Stefani Germanotta. Ofwel, Lady Gaga. Ieders favoriete zangeres bleek talent te hebben voor dramatisch spel (al is dat gezien haar persoon ook weer niet zo opmerkelijk). A Star Is Born is inmiddels één van mijn favoriete films en bevat scènes waar ik nog steeds kippenvel van krijg. Ik wist toen alleen niet dat dit een remake was. Het origineel komt uit de jaren dertig.

Daarna, in 1954, volgde de beroemdste versie, met in de hoofdrollen James Mason en Judy Garland. Mason is de aan drank verslaafde acteur Norman Maine, wiens carrière langzaamaan weg wordt gespoeld door de alcohol.

Dan ontmoet hij Esther Blodgett (Garland). Zij is zangeres bij een bescheiden band en perst moeiteloos de gouden klanken uit haar strot. Norman weet het zeker, Esther heeft alle potentie om een nieuwe ster te worden.

Na wat chaotisch gedoe komen de twee opnieuw bij elkaar en introduceert Norman de nerveuze Esther in de glamoureuze en snelle wereld van Hollywood. Esther krijgt de artiestennaam Vicki Lester en werkt zich op tot het hoogste regionen van de dromenfabriek. Normans carrière daarentegen wordt gekenmerkt door flops.

Wat betreft verhaal is de eerste remake van A Star Is Born exact hetzelfde als de versie van Cooper. Er is geen sprake van een ander perspectief of verschillende ideeën. En toch is hij anders dan wat er in 2018 van werd gemaakt.

Daar waar Bradley Cooper koos voor het snelle en ruige leven van een oude zuipende rocker, gaat regisseur George Cukor voor een jazzy, achterovergeleund gevoel. Norman doet denken aan de verlopen nachtclubzanger die, begeleid door een coole jazzband, staat te croonen in de microfoon. Er is rust. Geen haast. A Star Is Born neemt de tijd. Letterlijk, want hij duurt bijna drie uur.

Het is best fijn, die lome sfeer. Toch heb ik het gevoel dat er iets ontbreekt. Iets dat de remake uit 2018 wel had. Cooper maakte het intiemer, zoomde veel meer in op de levens van zijn personages. Ik herinner mij een rocker met een veel oudere broer en een eenvoudig barmeisje wiens vader als chauffeur werkt. Ik zie twee karakters op een kruispunt in hun leven. Er moeten keuzes worden gemaakt.

Bij Cukor zie ik eerst de opgewekte grandeur van Hollywood en daarna Mason en Garland. Alsof niet zij maar de historische achtergrond de hoofdrol opeist. Het ziet er fantastisch uit, er ontbreekt wat menselijkheid. Het is stijl boven inhoud.

Ik weet dat de film van Cukor op handen wordt gedragen. Het is ook een goeie musical, met prachtige liedjes en uitstekende spelers. Voor mij is het echter A Star Is Born uit 2018 die een blijvende indruk maakt.

(Ik verkies een film met in de hoofdrol Lady Gaga. Kan je nagaan.)

Je kan mij volgen via Facebook, X, Instagram en Letterboxd.

A Star Is Born (1954) op IMDB.