The Creator

The Creator, een sciencefictionfilm die surft op de golf van een groeiende hype, is gedoopt in een lekker venijnige toekomstsfeer en vertelt een grimmig doemverhaal over de opkomst van kunstmatige intelligentie. Volgens de beginbeelden hebben machines gestaag een plek gekregen in de maatschappij. Helaas wordt de vrede ruw verstoord als de robots een kernbom laten ontploffen. Het Westen besluit per direct de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie te staken. Azië steekt zijn tong uit en gaat rustig door met robots bouwen (want redenen).

John David Washington schittert als de gekwelde agent Joshua die van hogerhand een opdracht moet uitvoeren. Naast hem staat de piepjonge Madeleine Yuna Voyles, die zich bewijst als talent dat het nog ver gaat schoppen in de filmwereld. De thematiek sluit naadloos aan bij de huidige tijdsgeest. Regisseur Gareth Edwards kiest voor een redelijk genuanceerd perspectief op de oorlog tussen mens en robots. The Creator kan, kortom, zo in mijn eindejaarslijst.

En toch zie ik dat niet zo snel gebeuren. Dat heeft alles te maken met een vraag die rondgaat op internet: is het script soms geschreven door kunstmatige intelligentie?

Alhoewel dat nu helemaal niet zo’n gekke vraag hoeft te zijn, is het ook wel een beetje ongepast. Een blik op Edwards’ cv toont dat hij echt wel ervaring heeft in het vertellen van een fatsoenlijk verhaal. Hij gaat toch geen machine vragen om een scenario voor hem uit te werken? Kom nou.

Puur gekeken naar het verhaal verdenk ik Edwards wel van lui schrijfwerk. The Creator is een samenraapsel van sfeervolle scènes en rafelige ideeën. Edwards heeft leentjebuur gespeeld bij andere films. Dat mag. Alleen weet The Creator nooit boven dit materiaal uit te stijgen. Het voelt meer als de imitatie van een genrefilm. Het script is erg gericht op het onderbuikgevoel, op wat populair is in de sciencefiction.

Precies om die reden is er een opvallende specifieke scène. Een groep soldaten bereid zich voor op een gewelddadige inval. Terwijl zij naar de locatie vliegen klinkt Everything In It’s Right Place van Radiohead. IJzige muziek die inzet op vervreemding en sterk contrasteert met de daaropvolgende kogelregen.

Stel nou, zo denk ik, dat The Creator wel degelijk is geschreven door een slim chat- of schrijfprogramma. Deze stijlbreuk is zo opvallend, dat moet Edwards zelf hebben bedacht. Kan niet anders. Maar waarom voelt de rest van dit werk dan wél als een gemiddelde sciencefictionfilm? Waar komt die eigenzinnige combinatie van beeld en muziek vandaan? Een plotse vlaag van inspiratie?

Als The Creator exemplarisch zou zijn voor wat kunstmatige intelligentie nu kan bedenken, dan hebben schrijvers nog niet veel te vrezen. Een aardige sciencefiction die zijn belofte niet waarmaakt.

Je kan mij volgen via Facebook, X, Instagram en Letterboxd.

The Creator op IMDB.