Glass Onion

Het eerste deel van Glass Onion voelt als een grote teleurstelling. Superspeurneus Benoit Blanc stommelt door de scènes als een amateur die hopeloos verdwaald in zijn eigen zaak. En dat terwijl Rian Johnson hem in voorganger Knives Out juist had geïntroduceerd als een moderne Hercule Poirot, een detective met een scherp oog voor details en weinig geduld voor alledaagse beslommeringen. Maar nu beland Benoit per ongeluk op het privé-eiland van miljonair Miles Bron. Miles heeft zijn beste vrienden uitgenodigd voor een feestje.

Hij wil een moordmysterie organiseren en zelf voor slachtoffer spelen. Benoit is dan eigenlijk niet uitgenodigd (Miles wuift het misverstand gauw weg) zijn aanwezigheid is ironisch genoeg best welkom. Een soort Sherlock Holmes die meedoet met een moordspel. Schitterend toch?

Ik vind het niet zo schitterend. Glass Onion is bovenal frustrerend verwarrend. Hoe iedereen elkaar kent blijft vaag. Net als Miles’ motief achter het feestje. Waarom heeft hij ook ex-partner Andi uitgenodigd? Waarom is zij überhaupt op komen dagen? Benoit is een parodie op het personage dat hij eerder voorstelde. Dit kan toch niet Johnsons bedoeling zijn? Of gaat hij voor een vervolg in de geest van Speed 2: Cruise Control?

Doodzonde, want Glass Onion wemelt van de geweldige acteurs. Dave Bautista weet zich steeds beter te presenteren voor de camera. Edward Norton is duidelijk blij met zijn rol van wereldvreemde tech-genie en speelt Miles als een hippie die ongevraagd zelfbedachte tegeltjeswijsheden deelt. Kate Hudson is prachtig als een in haar eigen bubbel begraven model.

Maar ja. Sterke spelprestaties kunnen een film tot zover redden. Had Johnson wel zin in Glass Onion? Mis ik iets? Is dit vervolg de verbeelding van Benoits depressieve gemoedstoestand? Moet hij opwarmen omdat hij lang geen zaak heeft gehad om zich in vast te bijten?

Ik sta op het punt dit vage mysterie af te schrijven als Johnson ineens op de pauzeknop drukt en dan terugspoelt. En zo, door te kiezen voor een nieuwe invalshoek, wordt het verhaal kristalhelder. Ik kan er niets over zeggen, wel dat de kwaliteit er flink op vooruit gaat.

Johnson heeft het ingenieuze geheim van Glass Onion ongemakkelijk lang voor zich gehouden. Daar applaudiseer ik hem voor. Ik wil ook graag weten wat hij gebruikt heeft om dit doorwrochte mysterie te bedenken. Hoe lang heeft hij hieraan zitten schaven? Gezien het piekfijne verhaal dat ondanks de verschillende stijlen en stemmingen nooit gekunsteld aanvoelt, moet het uitwerken van het scenario monnikenwerk zijn geweest.

Gelukkig zegt het eerste deel dus weinig over de film als geheel. Glass Onion is een fantastisch nieuw mysterie voor superdetective Benoit Blanc.

Je kan mij volgen via Facebook, X, Instagram en Letterboxd.

Glass Onion op IMDB.