Cocaine Bear

Cocaine Bear. Over een beer die pakjes cocaïne naar binnen werkt. Zoiets schijnt echt gebeurd te zijn. Pakjes met het witte poeder werden per abuis door het bos verspreid. Een beer zag ze aan voor lekkernijen en stief aan een overdosis. Als je van dat bizarre nieuwsbericht een film maakt, liggen de ingrediënten voor een überfoute horrorfilm klaar op het aanrecht. Gooi ze in de blender, giet er nog wat saus overheen en ziedaar een smakelijk en eenvoudig gerecht over een doorgesnoven beer op oorlogspad. Jimmy Warden, die het script voor Cocaine Bear schreef, dacht hier duidelijk heel anders over.  

Wie zit er nou te wachten op een beer die het bos onveilig maakt en zoekt naar nog meer snuifpoeder. En dus introduceert Warden nog wat andere personages die allemaal samenkomen in hetzelfde bos als waar de doorgedraaide beer steeds meer doordraait. Excentriekelingen die praten als personages uit een tweederangs film van Quentin Tarantino.  

Als de beer met haar sneeuwwitte snuit zich laat zien geeft Cocaine Bear zijn scherpe smaak prijs. Elizabeth Banks (opnieuw achter de camera in plaats van ervoor) gaat los met bloed, ingewanden, slachtoffers die schreeuwend proberen te ontsnappen van een gruweldood en nog meer pakjes vol magisch poeder die de beer zo in haar muil duwt. Niet serieus te nemen bloederige pulp.  

Ik heb het idee dat Warden het verhaal net iets te serieus heeft genomen, heeft geprobeerd om er nog iets van oprecht drama in te verwerken. Waarom toch, als je gewoon lol kan hebben met een beer vol cocaïne in haar neusgaten? Gooi er nog wat simpele kampeerders in – zie het begin – die moeten vechten voor hun leven en klaar ben je. En wie weet hoe de beer zich gedraagt tegenover andere bosbewoners.  

Op zich, het is ook niet helemaal onbegrijpelijk dat Warden het verhaal meer volume wilde geven. Dat het over meer moest gaan dan alleen een beer die graag haar neus in de witte poederbergen steekt. Maar als de personages puur als potentieel voer voor de beer worden gepresenteerd en ik Cocaine Bear pas goed vind als er iemand aan stukken wordt gereten, dan klopt er toch iets niet.  

Het valt te prijzen dat Warden de pulp van Cocaine Bear meer gewicht heeft willen geven. Maar het resultaat is flauw, plat en onsamenhangend in toon en stijl. Het is denk ik veelzeggend dat ik vooral medelijden heb met de beer. Alsof zij iets kan doen aan de escalerende chaos.

Je kan mij volgen via Facebook, Twitter, Instagram en Letterboxd.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.