De obsessie van De Filmjunk: Voetbal

Mijn voornemen om het WK in Qatar te boycotten is bij deze uit het raam gegooid. Althans, voor een deel. Toen ik vorige week in mijn stamkroeg zat was het net voor vier uur zo ramvol dat binnenkomen of weggaan een onmogelijke opgave werd. De wedstrijd werd uitgezonden op een groot scherm, het personeel had zich achter de toog verzameld om getuige te zijn van het duel tussen Nederland en Amerika.

Toegegeven, het had ook wel wat. Na maanden van polarisatie, botsende ego’s en opinies, en een zorgvuldig gecreëerd en in standgehouden gevoel van “zij tegen ons”, vond ik het mooi hoe er in de kroeg een gevoel van saamhorigheid heerste en de supporters luidkeels juichten bij elk door Nederland gemaakte doelpunt. De Oranjekoorts doet mij normaal gesproken weinig, nu voelde ik hem aangenaam gloeien.

Op het moment van schrijven speelt Nederland tegen Argentinië. Het gevoel van saamhorigheid zal ongetwijfeld weer worden opgepakt. Ik hoop op het beste voor Nederland, dat de straten vol zullen stromen met in Oranje uitgedoste en feestvierende fans die elkaar in de armen vallen.

Voor mij is één keer kijken genoeg geweest. Ik hoop ook dat naast het voetbal andere evenementen voor deze verbinding zullen zorgen.

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.