Decision to Leave

In een interview beschreef de Koreaanse regisseur Park Chan-Wook zijn nieuwste film, Decision to Leave, als zijn meest volwassen werk tot nu toe. Je hebt bepaalde levenservaring nodig om alles eruit te kunnen pikken, zoals hoe de personages hun emoties verdrukken of iets totaal anders zeggen dan dat ze bedoelen. Oei, denk ik dan. Waarom moet de regisseur zelf aangeven dat de kijker mentale bagage nodig heeft om zijn werk ten volle te snappen? Kan het publiek daar niet zelf over oordelen? Aan de andere kant was ik nu ook wel benieuwd geworden. Zeker met alle positieve besprekingen.

Soo-wan (Go Kyung-Pyo) is als agent betrokken bij de met raadsels omringde dood van een bergbeklimmer. Diens weduwe, Seo-rae (Tang Wei), lijkt zich het ongeval niet zo heel erg aan te trekken. Als de zaak vordert trekken de agent en de verdachte nauw met elkaar op en bloeit er een gespannen romance op. De affaire is een beetje ongelukkig gezien Soo-wan al een relatie heeft. De verhouding met Seo-rae verwatert, de twee komen elkaar later toch weer tegen en kunnen de passie niet ontkennen. Maar is Seo-rae echt zo onschuldig? Of kleeft er wel degelijk bloed aan haar vingers?

Chan-Wook piekert er niet over om Decision to Leave in een rechtlijnige stijl op te dienen. Via een springerige en bij vlagen adembenemende montage kookt hij bovenal een beeldenstroom die soms neigt naar het associatieve. Alhoewel ik soms het overzicht kwijtraakte bleef de rode draad, de niet te blussen hartstocht tussen Seo-rae en Soo-wan, altijd helder. Decision to Leave mag dan meer aandacht besteden aan zijn intrigerende mix van stijlen, de verhouding tussen de hoofdpersonages hield het geheel samen.

Ook het ritme is opmerkelijk. Chan-Wook heeft de opvallende gewoonte om net voor het einde van een scène weg te snijden, om het vervolgstuk later pas kenbaar te maken. Of hij hanteert juist een supestrakke overgang van scènes. Decision to Leave volgt het ene moment de zorgvuldige tikken van een metronoom, om dan weer een eigen ritmiek aan te slaan. Het geeft de film iets kriebeligs, als om de kijker scherp te houden.

Dat is niet altijd even makkelijk, zeker niet voor ruim twee uur, toch werkt het. Er zit een merkwaardig doch aangenaam sfeertje van verdoeming in de film. Het is vergelijkbaar met dat van een kronkelige neo noir, waarvan je weet dat het avontuur slecht afloopt. Precies dat had ik hier ook. Decision to Leave laat zijn personages hun eigen graf graven, ruikt naar de aarde waar ze in zullen belanden.

Als de (eventuele) betekenis van de titel wordt verduidelijkt, begrijp ik ook de achterliggende gedachte van het verhaal. Het gaat over obsessie, het verleden dat zich niet zomaar laat negeren en verlangens die buiten bereik blijven. Decision to Leave is een gitzwarte romance, vermomd als detectiveverhaal, dat eindigt in wanhoop. Het open einde rond alles perfect af en laat genoeg over aan de verbeelding van de kijker.

Het is geen film die zich de eerste keer goed laat duiden. Ik sluit niet uit dat mijn waardering voor deze taaie kost nog zal stijgen. In dat opzicht is Decision to Leave inderdaad een volwassen film.

Regie: Park Chan-Wook. Met: Go Kyung-Pyo en Tang Wei

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.