Chip ’n Dale: Rescue Rangers

Disney+ heeft een nieuwe film in zijn stal: Chip ’n Dale: Rescue Rangers. Op Facebook staan overwegend positieve reacties. Hij wordt zelfs beschouwd als de nieuwe versie van Who Framed Roger Rabbit?. Slaagt het nieuwste kindje van Disney+ erin om het niveau van Robert Zemeckis’ hybride van animatie en echte mensen te benaderen? Is Chip ’n Dale: Rescue Rangers een moderne klassieker? Chip (John Mulaney) en Dale (Andy Samberg) ontmoeten elkaar op school, raken met elkaar bevriend en vormen een populair komisch koppel. De twee krijgen zelfs hun eigen tv-show: Chip ‘n’ Dale Rescue Rangers.

Inderdaad. De tekenfilmserie uit de jaren negentig waarin de knaagdieren mysteries oplossen en daarbij hulp krijgen van Monterey Jack, Dottie en Zipper. Een gekunstelde verwijzing naar jeugdsentiment. Dale verlangt echter naar een carrière als solo-artiest en besluit de groep te verlaten. Chip blijft ontgoochelt achter. Jaren later komen de twee vrienden elkaar weer tegen als Monterey Jack is ontvoerd. Kunnen zij de strijdbijl begraven?

Regisseur Akira Schaffer en schrijvers Dan Gregor en Doug Mand hadden overduidelijk één doel voor ogen: satire. De film is één grote middelvinger naar Disney, overenthousiaste fans, zure critci, trollen, slappe vervolgen, en slechte animatie. Ik waardeer het dat Disney zich zo belachelijk laat maken en er zitten heus wel aardige grappen tussen (de tanden van Sonic), de satire wordt nogal opgedrongen. Voor iedere grap die niet landt (en dat zijn er nogal wat), ligt er een andere klaar om afgevuurd te worden. Het publiek zal hoe dan ook lachen om de gekkigheid, zo lijkt de achterliggende gedachte.

Daarnaast irriteerde ik mij aan de stilistische keuzes. Chip blijft gewoon een getekende eekhoorn, Dale ondergaat een metamorfose tot driedimensionaal figuur. Het is zo vreemd om een 2D en 3D-poppetje naast elkaar te zien staan. Alsof mijn hersens moeite hadden om de verschillende stijlen zo te accepteren. Daar komen nog de echte acteurs, klei-animatie en stoffen poppen bij. Ik vind het er overdadig uitzien, maar niet op een goeie manier. Het oogt rommelig. Chaotisch. Stijlen die naast elkaar staan en geen geheel vormen.

Ik vraag mij ook af waarom Gregor en Mand uitgerekend voor Chip en Dale hebben gekozen. Auteursrecht? Lijkt mij sterk, er zijn zat andere nostalgische helden rond. Het had net zo goed over Peter Pan kunnen gaan. De relatie tussen Dottie en Zipper. Dáár kan je pas iets interessants van maken. Maar nee. Chip en Dale. Het olijke duo dat uit elkaar groeit en elkaar weer in de armen valt. Want dat is totaal niet voorspelbaar.

Trouwens, wil ik wel weten wat er “achter de schermen” van Chip ‘n’ Dale The Rescue Rangers gebeurde? Hoe iedereen zich buiten de set gedroeg, welke levens zij leidden? Is het echt zo noodzakelijk om te zien hoe de door mij geliefde personages leefde als de camera niet meer draaide? Het klinkt misschien vreemd, maar misschien wil ik helemaal niet dat dit stukje jeugdsentiment zo wordt belicht. Laat dat toch gewoon in nostalgie hangen. Deze volwassen context voelt erg ongemakkelijk.

Dus nee, ik zie Chip ’n Dale: Rescue Rangers niet als de nieuwe, hippe versie van de Zemeckis’ klassieker. De charme van Who Framed Roger Rabbit? gaat namelijk veel verder dan tekenfilmfiguurtjes en echte acteurs die het beeld delen. Het weet te te schakelen tussen hysterische komedie en meer ingehouden drama. Er zit een sterke schurk in. Een fantastische femme fatale. Iedereen herinnert zich nog Jessica Rabbit en haar bijzondere relatie met Roger Rabbit. Ik weet niet eens meer wat Chip en Dale deden toen ze hun eigen wegen kozen. Kan je nagaan.

Chip ’n Dale: Rescue Rangers wordt alom geliefd en dat is prima, ik kan er weinig mee. Onsamenhangend, overvol, lelijk en raar. Heel erg raar. Ik geef hem twee punten voor het jeugdsentiment. Liever kijk ik de serie zelf terug.

Regie: Akira Schaffer. Met: Andy Samberg en John Mulaney

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.