Shabu

Toen Shamira Raphaela een documentaire wilde maken over een woonwijk in Rotterdam, vond zij in Shabu (a.k.a. Sharonio) haar perfecte hoofdpersoon. Deze 14-jarige puber is de koning van wooncomplex Peperklip. Hij loopt als een baas over het balkon en draagt met grote trots een knalrode bandana om zijn voorhoofd. In zijn vrije tijd houdt hij zich bezig met muziek, vastberaden om door te breken als rapper. Die plannen zal Shabu even in de koelkast moeten zetten, omdat hij de auto van zijn oma in puin heeft gereden. De documentaire begint met pittig familieberaad.

Shabu mompelt wat excuses, maar daar komt hij niet mee weg. Hij is verantwoordelijk voor de ravage, dus hij mag het geld van de boetes ophoesten. Dat geld heeft hij niet. Hij zal het moeten verdienen door heel hard te gaan werken. Eerst wordt hem opgedragen ijsjes te verkopen, dit levert dit niet veel op. Een baantje in de supermarkt evenmin. Wat zou nog kunnen helpen om de schuld aan zijn oma af te betalen? Shabu besluit om een feestje te organiseren. Zo kan hij zijn liefde voor de muziek tentoonstellen én geld inzamelen.

Het is heel goed voorstelbaar dat Raphaela viel voor de charmes van haar hoofdrolspeler. Shabu heeft een stevige uitstraling en bruist van het zelfvertrouwen. Hij weet honderd procent zeker het te gaan maken in de muziek en krijgt ook de steun van zijn vader. Maar hij moet wel discipline leren. Met alleen gladde praatjes en een opgepoetst imago komt hij niet zo ver. Hij zal ook moeten handelen, actie moeten ondernemen.

Hoe mooi en leuk en fijn Shabu er ook uitziet, en hoe innemend Shabu ook is, toch knaagt er iets. Het zou een documentaire moeten zijn, een exploratie van een woonwijk in Rotterdam. Waarom heb ik dan het idee dat dit geen echte documentaire is? Het voelt eerder als een gedramatiseerde documentaire, alsof er flink buiten de lijnen van het genre is gekleurd. Het voelt te geregisseerd. Opgezet. Alsof na Raphaela na ieder shot “cut!” riep en iedereen vooraf instrueerde over de tekst en hun handelingen.

Is dit erg? Dat hoeft niet. Maar ik plaats dan wel vraagtekens bij de oprechtheid van de documentaire. Shabu schetst vooral het beeld van een ambitieuze puber die tegen zijn zin in klusjes moet klaren in de vakantie. Als de film eindigt met het uitbundige feest, waarbij hij het middelpunt van aandacht vormt, lijkt Shabu meer op een veredelde promofilm voor een potentieel muziektalent, dan op een documentaire over een Rotterdamse woonwijk.

Eigenlijk vind ik Raphaela te lief voor haar hoofdpersoon. Hij heeft een auto in de prak gereden. Waarom wordt daar niet meer aandacht aan besteedt? Is er een reden voor dat hij een plezierritje ging maken? Er hangt een foto in de kamer van zijn ouders, zo wordt gesuggereerd. Maar als op die foto zijn ouders staan, wie is dan de man met wie zijn moeder omgaat en Shabu raad geeft? Dat soort dingen blijven vaag. Waarom zou Raphaela een shot van die foto gebruiken als er verder niet op in wordt gegaan? En waarom is hij eigenlijk het lievelingetje van zijn oma? Er wordt een rijke familiegeschiedenis gesuggereerd die verder niet wordt uitgediept.

Ik ben ook niet zoveel wijzer geworden over de Rotterdamse wijk zelf. Hoezo ligt er ineens een plas bloed in de lift? Is er sprake van geweld? Overheerst armoede? Wie zijn de andere buurtbewoners? Het blijft allemaal geconentreerd op één figuur, die volgens mij niet echt representatief is voor wat er verder speelt.

Voor een feelgoodfilm van ruim 70 minuten, inclusief grootse finale (die nogal geconstrueerd voelt), is Shabu perfect. Als serieuze documentaire over een woonwijk vind ik hem te gladjes, te gemaakt. Overgestileerd. Deze zogenaamde speelfilm-documentaire had meer mogen laten zien dan alleen de ambities en dromen van een puber.

Regie: Shamira Raphaela. Met: Shabu

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.