Repo Man

Repo Man is een bizar samenraapsel van punk-attitude, sciencefiction, geweld en heel veel verknipte karakters. De hoofdrol is voor Emilio Estevez, die hier als twee druppels water op zijn vader Martin Sheen lijkt. Estevez speelt de rol van Otto, een tiener met een oorbel en een geestdodend baantje in de supermarkt. Na zijn ontslag gaat hij naar een feestje en ontdekt dat zijn vriendin vreemdgaat. Slenterend op straat komt hij Bud tegen (Harry Dean Stanton), die hem met een list overhaalt een auto te jatten. Op die manier wil Bud testen of Otto het zich heeft als repo man te werken.

Waarom Bud uitgerekend Otto heeft gekozen is onduidelijk. Wie weet voorvoelde Bud dat de jonge punker de juiste instelling had. Of gokte hij op de eerste de beste voorbijganger die hij tegenkwam. Otto voelt er weinig voor om zich bij de groep aan te sluiten, thuis is het niet veel beter. Zijn ouders besteden hun uren aan een televisiepriester die zijn aanhangers maant zoveel mogelijk geld te doneren. Met de grootste tegen besluit Otto dan maar met Bud aan de slag te gaan.

Tussen die werkzaamheden door volgt Cox Frank Parnell (Fox Harris) in zijn Chevrolet Malibu. Frank vervoert kostbare en dodelijke bagage in zijn kofferbak. Iedereen die de klep opent wordt geconfronteerd met een indringende en buitengewoon brandbare groene gloed. Het enige wat van de slachtoffers overblijft zijn schoenen. Of laarzen. Agenten, punkers, autodieven, niemand overleeft Franks mysterieuze medepassagier.

Als ik Repo Man zou moeten samenvatten met één woord, dan denk ik eerst meteen aan “punk”. De soundtrack is gevuld door punkers als Iggy Pop, er lopen figuren met hanenkammen rond, er is sprake van al dan niet gewelddadig anarchisme, Cox deelt een flinke knipoog uit met de bewering dat punkers juist door de maatschappij zijn gevormd en Otto en Bud geven af op de keurige middenklasse. Repo Man is luid, wild en trekt zich van niemand wat aan. Punk, dus.

Waarom dan, vraag ik mij af, verwerkt Cox buitenaardse wezens en complottheorieën in zijn film? Wat heeft Frank te maken met de plot van Repo Man? Het enige wat ik kan bedenken is dat de gedurfde onvoorspelbaarheid als punk beschouwt kan worden. Die buitenaardse wezens zijn er omdat het kan. De auto die opgloeit ziet er gewoon cool uit.

Ergens kan ik die durf wel waarderen. Dat is ook hoe het werkt met punk, natuurlijk. Gewoon ervoor gaan, lef tonen. Dat Cox er ook nog eens een samenhangend geheel van weet te brouwen is een mooi extraatje. Waar ik naar kijk is mij volstrekt onduidelijk, er gaat alsnog een logica van uit. Wat die logica is kan ik niet zeggen, het klopt gevoelsmatig wel, allemaal.

Ik blijf echter het idee hebben dat Cox achter de losgeslagen punkers iets wezenlijks te vertellen heeft, dat zijn debuut serieuzer is dan op het eerste gezicht lijkt. Er zit een vleugje maatschappijkritiek in, zowel op de punkers als op religieus fanatisme. Alleen is de hyperactieve stijl zo dominant dat die thema’s gesmoord raken. Het serieuze deel van Repo Man wordt hardhandig de kop ingedrukt. Het enige wat overblijft is een intrigerende stijloefening. Op zich is dat niet zo heel slecht, echt goed vind ik het ook niet.

Wat ik wel nog graag wil weten is wat Frank nou in zijn kofferbak verborg. Een buitenaards wezen ja, maar wat was dit voor buitenaards wezen? Hoe zag het eruit? Wat was die gloed nou? Het is een mysterie. Ongetwijfeld is dit ook precies Cox’ bedoeling geweest, ik had op zijn minst een glimp van het wezen willen zien. Net als dat ik toch meer had willen weten over de bedoeling achter Repo Man.

Regie: Alex Cox. Met: Emilio Estevez en Harry Dean Stanton

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.