Drive My Car

Bijna iedereen die ik spreek over Drive My Car vindt hem fantastisch. Hij duurt drie uur, die duur is nodig om het verhaal te vertellen. Regisseur Ryusuke Hamaguchi heeft ook het lef om pas na een uur de titel in beeld te laten verschijnen. Alsof het uur daarvoor bedoeld was als proloog, om de personages neer te zetten, en de film na de begintitels pas echt gaat beginnen. Ik zat mij te verheugen op de film van het jaar, een filmische ervaring die mij geëmotioneerd achter zou laten. Drive My Car zit verhaaltechnisch inderdaad goed in elkaar en er zitten zeker prachtige scènes bij. Maar ik miste iets.

Eerst het verhaal zelf. Nadat Yusuke Kafaku (Hidetoshi Nishijima) zijn vrouw verloor aan een hersenbloeding, wordt hij gevraagd als gastregisseur voor een toneelstuk. Hij zal rondgereden worden door Misaki Watari (Toko Miura). Yusuke ziet dit aanvankelijk niet zitten. De auto was namelijk eerst van hem en zijn vrouw. Zij moest als chauffeur dienen omdat Yusukes ogen achteruitgaan. En nu moet iemand anders die plek innemen? De organisatie is strikt in deze beslissing, Yusuke zal hoe dan ook een chaffeur toegewezen krijgen. Hij en de stille Misaki groeien naar elkaar toe en worden gedwongen hun verleden en emotionele bagage onder ogen te zien.

Het is een ontegenzeggelijk mooi dramatisch gegeven, ik had veel moeite om in de film te komen. Door de lange monologen en eindeloos durende shots, ervoer ik deze verfilming van Hurakami’s kortverhaal meer als een essay dan als een liefdesdrama. Door het gebrek aan een dynamische beeldtaal beschouwde ik Drive My Car als bijna drie uur staren naar weinig spectaculaire scènes waarin filosofische wijsheden werden besproken.

Normaal gesproken zou ik het hierbij laten. Ik vond Drive My Car tegenvallen, simpel. Ieder zijn eigen mening, toch? Gewoon door naar de volgende film. Maar in dit geval bleef het mij dwarszitten. Wat heeft het publiek gezien wat ik niet zie? Ik had Drive My Car ook zo graag willen voelen, ervaren. Het kan toch niet zo zijn dat ik murw ben geslagen door gelikte superheldenspektakels? Dat ik gevoelloos ben geworden voor de subtiele drama’s? Ik besloot om die reden navraag te doen bij een collega. Wat vond zij nou zo goed aan Drive My Car? Van haar kreeg ik de volgende antwoorden.

Yusuke en Misaki hebben allebei hun persoonlijke trauma’s die zij niet hebben kunnen verwerken. Dit geeft de film zijn herkenbaarheid, zorgt ervoor dat de kijker zich kan identificeren met de personages. Het is Yusuke die zegt dat hoeveel pijn hij en Misaki ook hebben, het leven hoe dan ook zal doorgaan. Zij zullen met die pijn moeten leren leven. Yusuke spreekt dit letterlijk uit als hij en Misaki in haar oude dorp staan. Omgeven door sneeuw neemt hij haar in zijn armen en snikt dat het tijd wordt het verleden te laten rusten.

Het door Yusuke geregisseerde toneelstuk speelt ook een belangrijke rol. Hij had eerst de hoofdrol, na de dood van zijn vrouw kon hij het niet meer opbrengen om zelf op het podium te staan. Die rol zou te emotioneel voor hem worden. Dat hij het slot evengoed weer in de huid van het personage kruipt, symboliseert dat hij het verleden eindelijk een plekje kan geven. Hij kan weer verdergaan met leven.

Dit kan klinken als open deuren intrappen, ik begrijp nu tenminste waar de lof op is gebaseerd. Als ik op deze manier naar Drive My Car kijkt, is het een wonderschoon drama over personages die hun psychologische littekens leren te accepteren.

Betekent dit dat mijn waardering voor Drive My Car is gestegen? Misschien. Tot nog toe blijft mijn oordeel op drie van de vijf sterren hangen. Het kan dat dit bij een herziening naar meer sterren groeit, ik vraag mij af of dat echt zal gebeuren. Ik vermoed dat dit een kwestie van smaak blijft.

Regie: Ryusuke Hamaguchi. Met: Hidetoshi Nishijima en Toko Miura

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.