La luna

Volgens IMDb gaat La luna over een operazangers die haar aan heroïne verslaafde zoon wil helpen door een incestueuze relatie met hem te ontwikkelen. Nou heb ik geen ervaring met heroïne en geloof ik zo dat er alternatieve manieren bestaan om ervan af te kicken. Maar hoe kom je in hemelsnaam op het idee van een incestueuze relatie? La luna is geregisseerd door Bernardo Bertolucci, die volgens mij wel vaker speelt met het seksuele in zijn films. Zie het pikante The Dreamers en Last Tango in Paris. Dan nog. Je zoon van de heroïne af helpen door met hem te gaan slapen? Echt waar?

Het kan dat Bertolucci een heel logische weg volgt in deze krankzinnige redenering, dus laat ik eens kijken hoe hij daar komt. De operazangeres heet Caterina Silveri (Jill Clayburgh), is gelukkig getrouwd met Douglas Winter (Fred Gwynne), en de trotse moeder van Joe (Matthew Barry). In de eerste scène overlijdt Douglas en moeten Caterina en Joe het samen rooien. In Italië ontdekt Caterina dat Joe zich regelmatig volspuit met het verslavende en giftige goedje en eist een verklaring voor deze walgelijke gewoonte. Is het een schreeuw om aandacht? Werd haar zoon ertoe aangezet?

De twee zijn volkomen vervreemd van elkaar. Joe voelt zich door zijn moeder in de steek gelaten, Caterina ziet met lede ogen toe hoe haar zoon zich afkeert van kunst en creativiteit. Je zou denken, misschien moet zij even pauzeren, meer aandacht aan haar zoon schenken. Misschien moet hij naar een afkickkliniek. Laat die twee eens goed met elkaar praten onder de supervisie van een therapeut. Zoiets. Bertolucci heeft iets heel anders in gedachte. Terwijl Joe zwetend en kermend ligt te worstelen met ontwenningsverschijnselen, gaat Caterina bij hem liggen. Dan komt haar hand op zijn kruis terecht. En bevredigt zij hem. Hij sabbelt aan haar borst als een baby die naar moedermelk snakt.

Vanaf dan wordt het erger. Moeder en zoon cirkelen om elkaar heen, gooien elkaar verwijten toe en liggen in elkaars armen. Ze zitten uitgebreid te zoenen in de auto en schelden elkaar verrot. Caterina zucht dat ze zich moeten toegeven aan de lust en passie en duwt zijn kop tegen haar witte slip. Joe brult dat zij nooit van hem gehouden heeft en rent weg. Het is een gestoorde routine van aantrekken en afstoten, twee geliefden die niet met of zonder elkaar kunnen.

Wat is dit toch voor iets vreemds? Wat is de achterliggende gedachte om moeder en zoon bij elkaar in bed te brengen? Er zijn andere films die verboden lusten tussen familieleden onderzoeken, daar zit tenminste nog iets van een bedoeling achter. Zie bijvoorbeeld The cement garden, waarin de ontluikende seksualiteit tussen het kroost voor spanningen zorgt.

Het wordt helemaal zot als Bertolucci besluit nog met een soapige draai te komen en het verhaal naar een onbevredigend einde leidt. Kan iemand mij uitleggen waar La luna over ging? Waar ik nou naar heb gekeken? Ik vind het, om Michiel Romeyn uit Jiskefet te citeren: “RRRRAARRRRR“. Maar dan ook echt raar. Een ongemakkelijk soort raar.

Ik blijf erbij dat de plot van La luna vergezocht en onaangenaam is en dat ik nog steeds geen logica zie in het verhaalverloop. Als ik de besprekingen moet geloven zou er sprake zijn van Freudiaanse symboliek. Ik zie een regisseur die een macabere seksfantasie wil uitwerken en intussen pretendeert een kunstfilm te maken.

Bertolucci vond de scènes tussen Joe en Caterina overigens niet ver genoeg gaan en had plannen voor een expliciet liefdestafereel. Dat heeft hij, godzijdank, niet doorgezet. De verhouding met de producers was gezien het provocerende verhaal al moeizaam genoeg. Waarom de producers überhaupt geld zagen in La luna is weer een andere vraag op zich.

Regie: Bernardo Bertolucci. Met: Jill Clayburgh en Matthew Barry

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.