Silence of the Tides

Het allervriendelijkste meisje van De Balie verwijst mij voor Silence of the Tides naar de zaal met de blauwe deur. Het is een intieme, knusse zaal, perfect voor een documentaire over de Waddeneilanden. Tenminste, die associatie heb ik met natuurdocumentaires. Daar waar met speciale effecten overladen spektakelfilms het best tot hun recht komen in grootse zalen, heeft een film als Silence of the Tides iets huiselijks nodig. Ik heb mij net geïnstalleerd als het meise langskomt met de mededeling dat zij mij per abuis naar de verkeerde zaal heeft gestuurd.

Het moet die met de rode deur zijn. Niet de blauwe. Ik heb niets tegen een verrassingsfilm, maar ik heb nu eenmaal een kaartje voor Silence of the Tides en die wil ik zien ook. De juiste zaal is ruimer. Ach, wellicht dat het natuurschoon zo toch beter tot zijn recht komt. Zodra ik zit komt er een kat de zaal in wandelen. Doodgemoedereerd, alsof deze kat de zaal als zijn huis beschouwt, loopt hij even een rondje en komt dan langs mijn been wrijven. Ik ben gek op katten en laat het beestje zijn gang gaan. Ook als hij uitgebreid kopjes geeft.

De kat besluit dat ik ongevaarlijk ben, springt op mijn schoot, maakt het zichzelf makkelijk en sluit al spinnend zijn ogen. Het gespin trekt door zijn lijf, ik kan hem bijna voelen trillen. Zo. Die heeft er echt zin in. Als de deuren sluiten en het licht uitgaat, kijkt hij verstoord op. Wie haalt het in zijn hoofd hem te storen bij zijn dutje? Op het scherm worden de eerste beelden geprojecteerd, geluid vult de zaal. Kan deze kat wel tegen dit lawaai? Hij geeft geen krimp, wel besluit hij dat hij klaar is met mijn schoot en gaat het trappetje af. Voor de gesloten deur blijft hij staan.

Silence of The Tides zal ongetwijfeld zijn publiek vinden onder de natuurliefhebbers, ik kon er niet zoveel mee.

Ik kan natuurlijk blijven zitten, wachten tot Silence of the Tides is afgelopen, dan kan ik niet over mijn hart verkrijgen. Stel dat deze kat ontzettend nodig naar de wc moet? Of honger krijgt? Dus open ik de deur voor hem en glipt hij naar buiten. Zo. Dan is het eindelijk tijd om rustig naar Pieter-Rim de Kroons hommage aan de Waddeneilanden te kijken.

In de besprekingen die ik heb gelezen werd de poëtisch aandoende beeldtaal van de Kroon geprezen. Dat hij het natuurgebied in al zijn schoonheid heeft kunnen vangen, dat het lijkt alsof deze op zichzelf staande wereld ademt met de getijden. Het is alleen verschrikkelijk jammer dat de schapenslacht er zo bruut tussen is gezet. Gelukkig zijn er ook vredige scènes. Het water dat langzaam bezit neemt van het kleiland. Of zich juist terugtrekt. Ook mooi is hoe zich een gespannen balans heeft gevormd tussen mens en dier, en hoe de techniek door het natuurgbied dondert en de dieren die zich daaraan moeten aanpassen.

Toch ben ik niet zo enthousiast over Silence of the Tides. Hoe sfeervol het allemaal ook is gefilmd, ik mis iets van een rode draad. Een verhaal. Na een tijdje heb ik het gevoel naar een losse verzameling beelden te kijken die onderling geen relatie met elkaar hebben. Het gaat van de ene gevoelssfeer naar de andere, zonder een echt ankerpunt te geven.

Dan had ik liever die kat op mijn schoot gehad.

Als ik denk aan documentaires zoals Gunda of My Octopus Teacher, weet ik meteen waar ze over gaan, wat hun thema’s waren en wat erin gebeurden. Met Silence of the Tides heb ik dat niet. Hoe het water zijn eigen leven leidt, slechts gehoorzamend aan de natuurwetten en wars van de menselijke aanwezigheid, ziet er indrukwekkend uit. Maar verder? Het gaat gewoon door en dan kruipen traag de eindtitels over het scherm.

Silence of the Tides zal ongetwijfeld zijn publiek vinden onder de natuurliefhebbers, ik kon er niet zoveel mee. Dan had ik liever die kat op mijn schoot gehad.

Silence of the Tides (2020) on IMDb

Regie: Pieter-Rim de Kroon

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.