The Million Dollar Hotel

Het nummer Where the Streets Have No Name van U2 gaat gepaard met een videoclip waarin de band op het dak van een hotel speelt. In dat hotel kreeg bandleider Paul Hewson (Bono voor ingewijden) het idee voor een film. Hij schreef het scenario, verzorgde meteen maar de soundtrack en vond met Wim Wenders een gewillige regisseur. In The Million Dollar Hotel is het hotel een verzamelplek voor gekkies die in hun eigen werelden zwerven. Twee van deze figuren, de huppelige Tom Tom (Jeremy Davies) en volledige in zichzelf gekeerde Eloise (Mila Jovovich), zijn de spil van dit ietwat vage drama.

The Million Dollar Hotel gaat van start met Tom Tom die van het dak van het hotel springt. Op de voice-over mompelt hij iets over de schoonheid van het leven, voor hij op het asfalt smakt. Wenders spoelt dan terug naar de tragische dood van Izzy Goldkiss (Tim Roth), die onder onopgehelderde omstandigheden van het dak is gevallen. Zijn vader weet zeker dat Izzy is geduwd. Detective Skinner (Mel Gibson) moet uitzoeken wie dat duwtje heeft gegeven.

Skinner waagt zich in het hotel met labiele gasten en wordt geholpen door Tom Tom, die een oogje heeft op Eloise. De onfortuinlijke dood van Izzy brengt de twee nader tot elkaar. Die ontluikende romance is precies waar het Hewson om te doen is en waar Wenders zijn filmlens op richt. Alhoewel de dialogen zelden boven gefluister uitkomen (en daarom nogal lastig te volgen) zitten Davies en Jovovich uitstekend in hun rollen. Al heeft Davies de neiging om zijn maniertjes erg nadrukkelijk te gebruiken.

Net als de hotelgasten is The Million Dollar Hotel geneigd om zich te verstoppen in zijn wereld met beschimmelde muren, vieze matrassen en gebrekkige sanitair. De morsige sfeer is absoluut voelbaar (volgens mij is er leentjebuur gespeeld bij Charles Bukowski) en bij vlagen zelfs vervreemdend, ik krijg nooit het gevoel dat ik echt welkom ben in deze wereld, dat de door Hewson bedachte setting te excentriek is.

Het lukt The Million Dollar Hotel gewoon niet zo goed om contact te maken met de kijker.

Eén scène vat voor mij het euvel perfect samen. Als Tom Tom en Eloise elkaar voor het eerst ontmoeten, is het net of ze een vreemde dans uitvoeren. Hij wil graag dichterbij komen, zij sluit zich krampachtig van hem af. Hij kan om haar heen hupsen wat hij wil, zij weigert hem te erkennen. Dat is hoe ik The Million Dollar Hotel beschouw. Elise is in dit geval de film, Tom Tom het publiek. Dat is geen goeie basis.

Mel Gibson, die The Million Dollar Hotel ook produceerde, liet zich tijdens de persconferentie ontvallen dat de film zo saai is als de “de kont van een hond”. Hij heeft zich voor die woorden geëxcuseerd. Ik begrijp zijn stelling heel goed, tegelijkertijd is het niet helemaal waar. Er gebeurt genoeg in dat aftandse hotel vol verschoppelingen. Het lukt The Million Dollar Hotel gewoon niet zo goed om contact te maken met de kijker.

Wat betreft Where the Streets Have No Name, dat is een van U2s grootste hits geworden. Het verscheen op The Joshua Tree, wat beschouwd wordt als een van de betere albums uit de muziekgeschiedenis. Heeft het bezoek aan dat hotel in elk geval iets nog iets opgeleverd.

The Million Dollar Hotel (2000) on IMDb

Regie: Wim Wenders. Met: Jeremy Davies en Mila Jovovich

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.