Skyfall

De welbekende geheim agent, voor de derde maal gespeeld door Daniel Craig, zit samen met Eve (Naomi Harris) in het begin van Skyfall achter een kerel aan. Hij heeft een harde schijf in bezit waarop de namen van alle geheim agenten staan. James Bond komt in een worsteling terecht met het doelwit, Eve kan met haar geweer een schot lossen. Maar de kans dat zij 007 raakt is groot. De prioriteit van M (Judi Dench) blijft bij die harde schijf. “Take the damn shot!” beveelt zij Eve. Het schot wordt gelost, James Bond vangt de kogel op en valt in de kolkende rivier. Vervolgens zingt Adèle het titelnummer.

Misschien komt het door haar stem, de aanvankelijk kale begeleiding of de tekst, maar dit is wat mij betreft het mooiste lied uit de hele franchise. Daarna volgt een wel erg luguber beeld. M. (Judi Dench) is bezig met de necrologie voor James Bond. Zou het dan echt…? Een paar minuten later volgt de (voorspelbare) opluchting. Craig moet hierna nog twee films, dus nee, 007 is echt nog niet dood. Hij vertoeft in een warm land, waar hij zich overgeeft aan alcohol en vrouwen.

In Engeland moet de organisatie zich weren tegen cyberaanvallen die specifiek gericht zijn op M.. Wie is bezig haar te bestoken met digitale bedreigingen? James Bond krijgt lucht van de gebeurtenissen en besluit terug te keren. Voor hij weer in dienst treedt moet hij wel verschillende tests afleggen. De geheim agent, bekend om zijn strak afgetrainde torso, blijkt niet meer zo fit te zijn. M. knijpt een oogje toe en laat hem onderzoeken wie de hacker is.

Daarmee stapt een excentrieke schurk naar voren met een ogenschijnlijk kalm en charmant voorkomen. Maak hem boos en die innemende lach maakt plaats voor razernij. Ik heb het natuurlijk over Silva, een geblondeerde Javier Bardem die bijna Craigs spotlicht afpakt. Silva was ooit ook werkzaam voor M., tot hij gevangen werd genomen. Toen liet de organisatie hem bruut barsten. De cyanidepil in zijn kies werkte niet goed, met als gevolg dat zijn halve kaak wegrotte. Geen wonder dat hij wraak wil nemen op M., die hij steevast aanspreekt met “Mother”.

Skyfall is raak.

Na heel veel rennen, schieten, het oppakken van Silva en zijn onvermijdelijke ontsnapping, eindigen zowel James Bond als M. in het huis waar 007 zijn kinderjaren doorbracht. Een opvallende plek die evenwel goed werkt voor het verhaal en de personages. Buiten de organisatie, in een meer huiselijke context, valt op hoe breekbaar de geheim agent en zijn bazin eigenlijk zijn. Ze moeten redden in een andere omgeving, ver buiten het bereik van gadgets. Dat roept meer spanning op dan de grimmigste actiescène. Want gaan ze zich wel redden?

Regisseur Sam Mendes laat een duisternis in Skyfall glijden die langzaam, zowel letterlijk als figuurlijk, de film domineert. Het beeld wordt steeds donkerder, de hoop op een goede afloop raakt uit zicht, James Bond komt behoorlijk in het nauw. Wat blijkt? Ook de macho die zonder knipperen zijn vijanden afknalt kan geëmotioneerd raken.

De drieëntwintigste missie van James Bond is net te lang, ik neem dat voor lief. Skyfall is raak. Regie, muziek, acteren, plot, alles klopt. Als op het einde een bekend gezicht zich voorstelt als nieuwe secretaresse, heb ik het gevoel dat er netjes een cirkel is gemaakt. Niet dat het aansluit op de films van voor Casino Royale, ook dat neem ik voor lief.

Skyfall (2012) on IMDb

Regie: Sam Mendes. Met: Daniel Craig en Judi Dench

Geef een reactie

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.