Thunder Road

Er zingt al een tijdje een nieuwe naam rond in de onafhankelijke filmwereld: Jim Cummings. Na jarenlang korte films te hebben gemaakt, debuteerde hij in 2018 met het opvallende drama Thunder Road. Hij is agent Jim Arnaud, die in de eerste scène de uitvaart van zijn moeder verzorgen. In een shot van twaalf minuten lang verliest hij zich in zijn speech, mompelt dat hij dit niet kan, excuseert zich voor de dwalingen, probeert om het nummer Thunder Road af te spelen, om af te sluiten met een interpretatieve dans van dat nummer. Ik ben gek op absurdisme, maar is wel erg… vreemd.

Het blijkt echter nog maar het begin. Want Cummings is nog lang niet klaar met Jims lijdensweg en diens merkwaardige capriolen. Hij is verwikkeld in een bittere scheiding met ex-vrouw Rosalind (Jocelyn DeBoer) en zou wel eens de voogdij over zijn dochter Crystal (Kendall Farr) kunnen verliezen. Jim moet verplicht vrij nemen van het werk, hij wil niet van pauzeren weten.

Enerzijds wil Jim zo graag zijn negatieve emoties kwijt. Boos worden. Roepen. Schreeuwen. Iets. Hij blijft het allemaal krampachtig oppotten, weigert om de controle los te laten. Als hij tegen iemand uitvalt, volgt er snel een excuus. Dit leidt tot uitbarstingen zoals bij de begrafenis. Enerzijds uit hij zijn frustraties, anderszijds gedraagt hij zich zo raar dat de situatie een bitterzoete smaak krijgt. Als hij bijvoorbeeld op school hoort over de gedragsproblemen van Crystal, pakt hij haar tafeltje en zwaait ermee in het rond, terwijl hij steeds maar “sorry!” roept.

Moet ik medelijden hebben met Jim, die duidelijk de greep op zichzelf kwijtraakt en richting een zware depressie glijdt? Of is hij juist een zielig clowntje? Is Thunder Road een dramatische komedie, of een komisch drama? Ik vind de film te zwartgallig om hem grappig te vinden, tegelijkertijd is hij soms te raar om echt dramatisch te zijn.

Als ik Thunder Road zou moeten beoordelen, kom ik toch nog uit op drie sterren.

Die twijfel had ik ook bij Cummings’ tweede film, The Wolf of Snow Hollow. Die titel werd omarmd door publiek en critici, ik heb er nog steeds niet zoveel mee. Cummings kan prima schrijven, regisseren en acteren en ik ben de laatste om te beweren dat film eenduidig moet zijn. Maar ik heb het sterke idee dat Cummings en ik hebben een heel ander gevoel voor humor hebben.

Dit betekent ook niet dat ik Thunder Road helemaal niet kan waarderen. Er zitten echt wel goeie scènes in, Cummings klikt op beeld uitstekend met kindacteur Farr, en de conclusie is een stuk beter dan het afgeraffelde slot van The Wolf of Snow Hollow. Als ik Thunder Road zou moeten beoordelen, kom ik toch nog uit op drie sterren. Krap. Het is de moeite waard. De smaak van de film, hoe vreemd die ook is, blijft mij bij. Ik zie alleen echt niet de brille die de liefhebbers er wel inzien.

Desondanks heb ik het gevoel dat ik Cummings in de gaten moet houden. Hij is al bezig met zijn nieuwe project. Wie weet wat dat zal opleveren.

Thunder Road (2018) on IMDb

Regie: Jim Cummings. Met: Jim Cummings en Kendall Farr

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.