The Passion of the Christ

Iedereen hoe het is afgelopen met Jezus Christus. Hij was een geliefd spiritueel spreker tot hij werd verraden door Judas en uitgeleverd aan de autoriteiten, om tot slot gekruisigd te worden. Zijn levensverhaal staat aan de basis van het Christelijke geloof. Dat gebruiken voor film ligt nogal gevoelig. Dat maakte Mel Gibson weinig uit toen hij in 2004 The Passion of the Christ uitbracht. De acteur die jaren geleden doorbrak met films als Mad Max en Lethal Weapon, wilde laten zien hoe Christus door zijn volk in de steek werd gelaten en gruwelijk werd gemarteld.

Jim Caviezel, die de rol van Christus speelt, heeft de zware taak om dat lijden te ondergaan. Maar eerst wordt hij gevangen genomen. In in het begin komen de soldaten opdraven om de religieuze leider te boeien en af te voeren naar de Joodse priesters. Kennelijk heeft Christus naam gemaakt met zijn zilveren tong en onder meer beweerd hebben de tempel opnieuw op te kunnen bouwen in slechts drie dagen.

De priesters zijn absoluut niet gediend van dit soort praatjes vol heiligschennis. Hoe durft deze man die onzin rond te bazuinen? Hij moet berecht worden, zo snel mogelijk! Een andere priester protesteert nog, roept dat dit een schertsvertoning betreft, hij wordt snel weggeduwd. Alhoewel Christus liefde predikt, wacht hem een bitter lot. Met een ongekende felheid wordt hij berecht.

Dat begint met de geseling. Met elke stok- en zweepslag springen stukjes huid van Christus’ rug en wordt de stenen grond helemaal glibberig van het bloed. Maar ook na dit bloedbad is het volk, dat inmiddels wordt opgefokt door de priesters, niet tevreden. Ze eisen dat Christus wordt gekruisigd. Ziedaar hoe de sufgemartelde zoon van een timmerman met dat gigantische kruis door de straten moet lopen. Op medelijden hoeft hij niet te rekenen, iedereen jouwt hem uit.

Prima dat Gibson Christus’ laatste uren zo onverbloemd heeft verbeeld, het had van mij een tandje minder gemogen.

Dan moet zijn kruisiging nog volgen. De spijkers worden zijn handen en voeten ingeramd, het bloed spat op de zanderige ondergrond. Als het kruis staat is Christus niet meer de charismatische man van het begin. Eerder een magere, bont en blauw geslagen verschijning, een schim van wie hij was. Dit is iemand die zich geestelijk heeft afgesloten, zich voorbereid op de naderende dood. Hij hoeft nog steeds niet te rekenen op genade, de bespottingen blijven doorgaan.

Het zijn niet alleen de martelscènes die van The Passion of Christ zo’n intense film maken. Ook stilistisch is het loodzwaar. Door de slowmotion, muziek en symbolisme is dit een vreselijk gezwollen film die zichzelf heel erg serieus neemt. Natuurlijk, dit is ook geen stof om over te lachen (alhoewel Monty Python daar een andere mening op nahield). Maar The Passion of the Christ is wel erg zwaar en log. Alsof Gibson ons door een gigantische megafoon eraan blijft herinneren dat die man aan het kruis stierf voor onze zondes.

Ik zou The Passion of the Christ geen slechte film willen noemen. Wel een vermoeiende. Prima dat Gibson Christus’ laatste uren zo onverbloemd heeft verbeeld, het had van mij een tandje minder gemogen.

Regie: Mel Gibson. Met: Jim Caviezel en Maia Morgenstern

The Passion of the Christ (2004) on IMDb

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.