Ace Ventura: When Nature Calls

Eigenlijk zag Jim Carrey het helemaal niet zitten om Ace Ventura: When Nature Calls – het vervolg op Ace Ventura: Pet Detective – te filmen. Hij wilde niet vastgeklonken zijn aan een personage, voor altijd geassocieerd worden met de prettig gestoorde dierendetective. Schrijver en regisseur Steve Oedekerk deelde hetzelfde sentiment. Toch besloten de twee er alsnog voor te gaan. Carrey kon desondanks zijn aversie lastig verborgen houden, wat schijnbaar “ongemakkelijke” momenten op de set opleverde. Aldus IMDB. Wat voor momenten dit precies waren is niet duidelijk.

Zou Carrey zich hebben opgesloten in zijn camper? Erg vaak van het script zijn afgeweken? Weigerde hij zijn tegenspelers buiten de camera’s te erkennen? Zat hij zo diep in de gekte van Ace Ventura dat hij zich niet meer normaal kon gedragen? Wat ik wel merk, is dat de toon van Ace Ventura: When Nature Calls, scherper is dan zijn voorganger. Alsof Carrey en Oedekerk de frustraties van zich afschreven in grappen die, meer nog dan deel een, de uiterste rand van smakelijke slapstick opzochten.

Ace Ventura: When Nature Calls begint met een gewaagde reddingsactie. Ergens op een berg moet Ace een wasbeer redden. Helaas gaat de operatie fout en moet de dierendetective toezien hoe het snoezige beest te pletter valt. Gebroken door de ervaring sluit hij zich op bij Tibetaanse monniken. Zijn “meditatie” wordt onderbroken door Fulton Greenwall (Ian McNeice). Er is namelijk een witte vleermuis ontvreemd bij een stam in de jungle van Afrika. Ace’s hulp is nodig om de vleermuis terug te vinden.

Het slaat kant noch wal, net als bij Ace Ventura: Pet Detective, gaat het ook helemaal niet om de bespottelijke plot. Carrey moet los kunnen gaan! En dat doet hij ook. Alhoewel ik nog steeds geen beeld heb van hoe zijn ongemakkelijkheid eruit moet hebben gezien, heb ik wel het idee dat hij in Ace Ventura: When Detective Calls nog idioter acteert. Zijn hyperactieve handelsmerk nog meer naar voren duwt. Alsof het hem geen zak kon schelen dat hij de fijnbesnaarde kijker van zich af zou duwen.

Carrey mocht deze film niets vinden, ik vond Ace Ventura: When Nature Calls een erg grappige komedie.

Neem nou de scène waarin hij de Tibetaanse tempel verlaat en op de valreep nog even een Springy van de treden af laat lopen. Net op de laatste trede blijft het speelgoed, tot grote afschuw van Ace, hangen. Hij wil nóg een poging doen, Fulton dringt er vriendelijk doch dringend op aan om te vertrekken. Later, in het vliegtuig, gooit hij alle schaamte overboord door Fulton te irriteren met dierengeluiden en de stewardess te wijzen op zijn “noten”, waarbij hij zijn bek als vanouds in de meest groteske plooien trekt.

Hij is en blijft de wervelstorm-komiek die gemakkelijk anderhalf uur blijft razen. Ongemakkelijkheden of niet, de acteur met het rubberen gezicht zorgt er wel voor dat hij “aan” staat. Ik kan mij heel goed voorstellen dat Carrey hier het geduld van heel veel mensen op de proef stelt. Ongelooflijk dat hij jaren later een totaal andere kant van zichzelf liet zien.

Carrey mocht deze film niets vinden, ik vond Ace Ventura: When Nature Calls een erg grappige komedie. Ja, er worden schaamteloos grappen opnieuw gebruikt en Carrey komt soms iets te dichtbij de irritatiegrens, ik kan niet anders dan ongelovig grijnzend naar hem kijken. Op het einde was ik wel helemaal gaar. Ik vermoed dat Carrey, na de opnames, ook wel wat rust kon gebruiken.

Regie: Steve Oedekerk. Met: Jim Carrey en Maynard Eziashi

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.