The Curse of the Were-Rabbit

The Curse of the Were-Rabbit is de eerste film die ik met mijn beste maat in de bioscoop zag. Hij is een groot fan van animatie en kan ambachtelijke kleianimatie erg waarderen. Deze titel leek hem perfect om op het grote doek te aanschouwen. Ik kende de avonturen van Wallace en Gromit alleen van tv en was wel benieuwd naar hoe zich dit zou vertalen naar een bioscoopscherm. Wallace runt samen met zijn hondenkompaan Gromit onder de naam Anti-Pesto een humane konijnenvangbedrijf. Dat is nodig, want hun dorp is in de ban van een groentewedstrijd en worstelt met een konijnenplaag. De dorpelingen werken dag en nacht om hun favoriete groentes tot reuzenformaat te telen. En dan tentoonstellen tijdens een groentenfestival.

Lees verder “The Curse of the Were-Rabbit”

D’Ardennen

Sinds The Broken Circle Breakdown beschouw ik de Vlaamse Veerle Baetens als één van de betere actrices. In D’Ardennen speelt ze de rol van Sylvie, de vriendin van crimineel Kenny. Hij en zijn broer Dave trachten in het begin van dit drama te vluchten na een mislukte overval, helaas gaat dit niet helemaal als gepland. Kenny gaat zitten voor de misdaad, Dave gaat vrijuit. Samen met Sylvie bouwt hij een nieuw leven op. Zonder medeweten van Kenny. Dat wordt nog leuk als hij na vier jaar uit de gevangenis komt. Alleen, noch hij, noch de kijker zijn in het begin op de hoogte van Dave en Sylvies affaire. Eerst wil debuterend regisseur Robin Pront zich op de personages richten, hun wel en wee verkennen.

Lees verder “D’Ardennen”

The Rescuers Down Under

The Rescuers Down Under is het soort tekenfilm waarvan specifieke scènes in mijn geheugen gebeiteld staan. Ik vergeet nooit meer hoe Cody, de hoofdrolspeler, van een klif valt, en net op tijd wordt opgevangen door een arend. Hoe speurmuizen Bernard en Bianca dineren in een restaurant en erwtensoep krijgen. Natuurlijk is het onmogelijk om Wilbur te vergeten, de Albatros die fungeert als vliegtuig voor Bernard en Bianca. Het is des te leuker om al die herinneringen samen te zien komen. Met ditmaal de originele stemmencast. Ik wist niet dat John Candy en George C. Scott hun vocale talenten aan de productie hadden verleend. Maar goed, waar gaat deze Disneyfilm over?

Lees verder “The Rescuers Down Under”

Christine


Een rode Plymouth genaamd Christine steelt het hart van de sullige Arnold en laat niemand tussen ze in komen. Alleen Stephen King kan dit aannemelijk maken. En alleen John Carpenter kan dit boek met verve verfilmen. De toon, het tempo, de dialogen, het acteren, alles klopt aan deze sexy horror over volwassen worden, pesten, machogedrag en een bizarre driehoeksverhouding. Arnold is goed bevriend met de veel populairdere Dennis, die het vaak voor zijn maatje moet opnemen. Thuis wordt Arnold stevig onder de duim gehouden. Meisjes zien hem niet staan. Alles verandert als hij in een verwilderde voortuin een vuurrode auto ziet staan. Volgens de voormalige eigenaar heet ze “Christine”.

Lees verder “Christine”

Monty Python’s Life of Brian


In Monty Python’s Life of Brian (met ditmaal alleen Terry Jones in de regiestoel) nemen de absurdisten het levensverhaal van Jezus op de hak. Dat deden de mannen zo goed dat deze komedie jarenlang in verschillende landen werd verbannen. En het begint nog wel zo onschuldig. De drie wijzen komen de net geboren Messiah een bezoek brengen. Helaas belanden ze in de verkeerde stal. Dit is niet hun toekomstige leider, dit is een knulletje genaamd Brian. En man, staan er Brian nog verrassingen te wachten. Verrassingen die een mooi excuus zijn voor sketches waarin alles en iedereen belachelijk wordt gemaakt. Hoewel niet grappiger dan Monthy Python and The Holy Grail, had de komediegroep duidelijk meer geld tot hun beschikking. Zeg dag tegen de budgettaire beperkingen.

Lees verder “Monty Python’s Life of Brian”

The Witch


Tegenwoordig zijn er maar weinig horrorfilms die echt eng zijn, The Witch is wat dat betreft een verademing. Het speelt zich af in het Engeland van 1630 en volgt een verbannen Puriteinse familie. Ze zoeken hun heil op een boerderijtje ergens in de bossen. De oudste dochter, Thomasin, speelt op kwade dag met baby Samuel kiekeboe. Als ze weer haar handen van haar ogen weghaalt en “kiekeboe!” wil roepen, is de baby verdwenen. Het is het begin van
 hysteria waarmee de hele familie besmet raakt. In een scène vol schaduwen suggereert regisseur Robert Eggers dat een heks de boosdoener is. Niet de sprookjesheks die op een bezemsteel door de lucht vliegt. Niet het soort dat kinderen lokt met een snoepjeshuis, maar ze fijnhakt en haar lichaam met hun bloed insmeert.

Lees verder “The Witch”

The Reunion

Reünies kunnen erg leuk zijn. Afgelopen weekend heb ik nog een fantastische herontmoeting gehad met een groepje oud-klasgenoten. Een reünie kan echter ook anders uitpakken, zoals blijkt uit The Reunion van Anna Odell. Zij is een Zweedse kunstenares die jaren geleden kritiek kreeg met een markante actie (ze deed alsof ze zelfmoord pleegde). Ook haar klasgenoten hadden een reünie, volgens The Reunion heeft zij nooit een uitnodiging gekregen. Odell filmt daarom een zogenaamde reconstructie, waarin zij het feestje vergalt door oude pestkoppen aan te spreken. Zij is door een hel gegaan en nu viert iedereen een feestje? Nadat de reünie escaleert (Odell wordt een taxi ingegooid) gaat het beeld op zwart. Lees verder “The Reunion”

De noorderlingen

De eerste beelden van De noorderlingen zetten meteen de toon: een straat omgeven door zand. Enkele honderden meters verderop staat een bos. Dit decor wekt zowel komisch ongeloof als treurnis op. Ik bedoel, de film gaat over een doodlopende straat waarvan de inwoners dagelijks hun ding doen. Zonder zich ook maar een moment af te vragen of er misschien meer is dan het bos en het zand. Zo is er de slager die zijn vleselijke lusten wil botvieren op zijn vrouw Martha, helaas ziet zij de woeste vrijpartijen niet meer zitten. Hun zoon, Thomas, is helemaal geobsedeerd door Congo. Bij elke kans schminkt hij zichzelf helemaal zwart en holt dan naar het bos om zichzelf een ware “neger” te wanen. Dan is er ook de jager met zijn bril en geweer. 

Lees verder “De noorderlingen”

Louis and The Nazis

Geschreven door Ada Siebelink

De nieuwste seizoenen van The Handmaid’s Tale, Better Call Saul en American Horror Story worden allemaal spoedig besproken maar laten nog even op zich wachten. Ze zijn namelijk ‘on hold’ gezet. Waarom? Omdat ze voorrang moeten verlenen aan iets belangrijkers. Aan iets echts. Aan een doodenge aflevering van documentairemaker Louis Theroux: Louis and the Nazis. Dat klinkt misschien als een gezellig biergooiend punkbandje maar is helaas een documentaire van geschiedkundige Theroux die langsgaat bij neonazi’s in Amerika. Een aflevering die ik MOET bespreken maar waarvan de huidige relevantie uit het onderzoek voor dit artikel toch dubieus blijkt… 

Lees verder “Louis and The Nazis”

A Street Cat Named Bob

Ik heb gemengde gevoelens bij A Street Cat Named Bob. Het is de verfilming van het gelijknamige boek, geschreven door James Bowen. Hij is straatmuzikant en worstelde met een hardnekkige heroïneverslaving. Geheel per toeval stapte de rooie kat Bob in zijn leven. Het tweetal wordt een straatsensatie, Bowen wordt gestrikt door een uitgeverij: ziedaar het perfecte recept voor een hype. In de film wordt James Bowen gespeeld door Luke Treadaway. Hij zwerft door de Londense straten, op zoek naar eten, drinken en onderdak. Hij heeft de drugs eigenlijk afgezworen, tot hij toch weer in de verleiding wordt gebracht. Maar hij wil stoppen. Echt stoppen. Via via komt hij in een afkickproject en krijgt hij een speciale woning toegewezen. Terwijl hij een bad neemt hoort hij iemand inbreken. 

Lees verder “A Street Cat Named Bob”