Gotti

Ik bevroed dat John Travolta weer eens bezig is met een comeback. Of beter gezegd, een poging daartoe. Gotti, zijn nieuwste werk, werd opzichtig gepromoot op IMDB. De film belandde daarna opvallend snel in de DVD-bakken. En op Videoland. De kritieken waren niet mals. Nu heeft Travolta betere comebacks gehad (Pulp Fiction), Gotti is heus niet zo slecht. De acteur kruipt in de huid van John Gotti. In het beginshot spreekt een volgeschminkte Travolta ons met zwaar accent toe. Hij vertelt hoe hij ooit begon als straatschoffie, promotie maakte als maffiabaas, werd opgepakt en stierf aan kanker. John Gotti was een man met honderden doden op zijn geweten en de straten van New York rood kleurde.

Toch was hij onvoorspelbaar populair. Ja, hij was gewelddadig, maar hij heeft nooit een burger doodgeschoten. Alleen zijn eigen soort. Hij heeft, als ik de archiefbeelden mag geloven, een behoorlijk deftige begrafenis gekregen. Terwijl de auto naar het kerkhof rijdt staan mensen aan de kant met spandoeken waarop Gottis beeltenis staat. John Gotti had een vlammende persoonlijkheid en werd door de media gedoopt tot Dapper Don.

Travolta laat het ego van zijn personage feller schijnen dan de zon. Zijn accent en maniertjes zijn gekunsteld, zijn présence is dat zeker niet. Gotti is altijd zeker van zichzelf. Hij vraagt nooit, hij beweert nooit, wat hij zegt is gewoon zo. Punt. Elke ruimte die hij binnenkomt wordt gevuld met die zelfverzekerde houding. Het zou mij niets verbazen als dit ook een deel van Travolta zelf is.

Toch maakt de acteur zijn personage het aannemelijkst als hij tegenover zijn vrouw Victoria zit. Misschien omdat zijn echte vrouw Kelly Preston die rol vertolkt. Ze hebben het duidelijk naar hun zin als ruziënd en liefhebbend gangsterkoppel. Het ene moment gooien ze verwensingen naar elkaars hoofd, het andere moment liggen ze in elkaars armen. De kinderen staan er tussenin en kijken toe.

Travolta laat het ego van zijn personage feller schijnen dan de zon.

Helaas wordt de film genekt door het scenario. Ik heb mijn best gedaan, maar Gotti heeft de vervelende neiging razendsnel tussen verschillende verhaallijntjes te schakelen. Namen worden snel door John Gotti opgedreund, plotseling zit hij in de rechtbank voor weer een beschuldiging van moord, en dan lopen er nog verschillende bijpersonages rond die op één of andere manier met de grote man te maken hebben. Gotti is verwarrend. Travolta en Preston maken er het beste van, ze kunnen niet voorkomen dat het narratief rommelig is. En wat betreft een comeback, Travolta geeft hier op zijn best een aardig optreden. Maar hij is zeker niet de charismatische, vlot acterende hunk uit klassiekers als Grease.

Wat ik er nog aan wil toevoegen is dat Gotti ook weer niet het autowrak is wat de critici ervan maken. Mijn advies (zoals met alle films): kijk en oordeel zelf.

Kevin Connolly/John Travolta en Spencer Rocco Lofranco

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.