De Wilde Stad

De Wilde Stad heeft klaarblijkelijk gemikt op een jonge doelgroep. Voordat de zaal is geopend staat er een groepje ouders met kinderen af te wachten. Als iedereen binnen is krijgen we eerst een introductie van de maker van deze documentaire. Leuk voor de ouders, ik vraag mij af of de kinderen er veel aan hebben. Dan gaan eindelijk de lichten uit en kan De Wilde Stad van start. Het publiek wordt Amsterdam ingegidst door de kat Abatutu, zijn stem is ingesproken door Martijn Fischer. Om ook maar meteen op een internationaal publiek te mikken is de documentaire Engels ondertiteld.

Ik vind het altijd fijn naar beelden te kijken waarvan de setting mij bekend voorkomt. In dit geval betreft het Amsterdam, waarin meer rondvliegt, -kruipt- en -zwemt dan ik dacht. Wonderbaarlijk hoe de dieren zich hebben aangepast aan stadsomstandigheden. Een vos die worst bietst bij een café. Duiven die met het openbaar vervoer meereizen. Nestjes worden niet in de kruin van een boom gemaakt maar gewoon op een boot, met stukjes plastic en andere rotzooi. Muizen zijn dol op frituurresten die op straat zijn gegooid. En kreeften verbergen zich tussen de fietsen die in de grachten liggen.

De Wilde Stad laat ook zien dat het stadsleven voor een wild dier niet altijd even makkelijk is. Als er een feestje losbarst schrikken eenden zich kapot van de muziek. Zelfs onder water komt het muzikale gestamp nog door. En natuurlijk moet er altijd goed worden uitgekeken bij het oversteken.

Maar ook in het dierenrijk zelf zijn gevaren aanwezig. Er zitten jonge kinderen in de zaal, toch komen er onplezierige beelden voorbij. Gruwelijk om te zien hoe een jong watervogeltje gegrepen wordt door een hongerige jager. Of een vrouwtjeskikker dat bezwijkt onder een – ik kan het niet anders noemen – kikkergroepsverkrachting. Het commentaar wat Abatutu hierop levert is steevast in de strekking van “zo gaat dat nu eenmaal”. Dit had wel wat scherper gekund, maar ach, met een bijdrage van Sylvia Witteman verbazen dergelijke wijsheden mij niet.

abatutu is gevonden via een heus dierencastingbureau

Het moment dat de camera uitzoomt om de stad zelf te laten zien zakt De Wilde Stad in. De soundtrack (waarop helaas Lil’ Kleine is te horen) probeert het nog hip te maken, dit lukt niet helemaal. Het gaat, dacht ik, om de dieren, niet om de mensen. Niets is zo fascinerend om een andere wereld te aanschouwen die schuilgaat achter onze muren, vloeren, plafonds, onder de grond, in het water en in de lucht. Had de focus op die plekken gehouden. Dat had De Wilde Stad sterker gemaakt.

Mark Verkerk/Martijn Fischer

No votes yet.
Please wait...

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.