The Death of Stalin

Een komedie over een dictator die overlijdt. Kan dat wel? Tijdens de vertoning van The Death of Stalin in De Uitkijk klinkt van achterin de zaal giergelach van een meisje. Zij vindt deze titel duidelijk een dijenkletser. Hoewel niet alles even humoristisch is, kan ik de gitzwarte en pijnlijke humor erg waarderen. Regisseur Armando Iannucci laat zien wat er gebeurt als het hart van de dictatuur, in dit geval Josef Stalin, wegvalt: een bij vlagen onnozel gevecht om de macht. Psychologische oorlogsvoering, chantage, manipulatie, kinderachtig gebekvecht, alles is geoorloofd. En wordt ingezet.

Lees verder “The Death of Stalin”

El Topo

De eerste keer dat ik El Topo zag was ik erg onder de indruk van de hallucinaire trip die Alejandro Jodorowsky (schrijver/regisseur/hoofdrolspeler/zelfverklaard messias) had neergezet. Hoewel ik nog steeds bewondering heb voor deze psychedelische western, moet ik toegeven dat ik niet meer zo verschrikkelijk enthousiast ben. En dat terwijl deze titel een cultklassieker is en medeverantwoordelijk voor de geboorte van de nachtfilm. Eigenlijk bestaat El Topo uit twee delen: eerst is er de enigmatische El Topo die met zijn zoontje door de woestijn trekt.

Lees verder “El Topo”

Session 9

Session 9 van Brad Anderson beschouw ik als een onderschat horrorwerkje, een titel die bij een breed publiek onder de radar is geglipt. Zonde. Het is geen meesterwerk, maar wel een mysterieuze psychologische horror over waanzin, razernij en de grenzen van de menselijke psyche. Een team asbestmedewerkers bijt zich vast in een ambitieus project: het schoonmaken van een verlaten psychiatrisch instituut. Eentje met een gruwelijk verleden. De deadline is strak, de druk torenhoog, de omgeving luguber. Anderson weet overtuigend een eigentijds spookverhaal te vertellen.

Lees verder “Session 9”

The Idiots

Lars von Trier heeft de reputatie een anarchist te zijn, een onruststoker die de regels in filmwereld zo ver wil buigen dat ze (net niet) breken. Het resultaat kan steevast rekenen op gejuich en gejoel. The Idiots is zo’n soort film. Het is gemaakt volgens de regels van Dogma 95, een manifest opgesteld door Thomas Vinterberg en von Trier. Vinterberg was met Festen de eerste die een Dogmafilm maakte, von Triers The Idiots is de tweede. Een groep volwassenen trekt zich terug in een huis om hun “innerlijke idioot” los te laten.

Lees verder “The Idiots”

Train to Busan

Van alle zombies die ik heb gezien steken die uit Train to Busan er met kop en schouders bovenuit. Deze ondode menseneters zijn snel en nietsontziend en struikelen letterlijk over elkaar voor een smakelijk hapje. Om de spanning te verhogen heeft regisseur Sang-ho Yeon gekozen voor een bijzondere locatie: een trein. Het verhaal is erg simpel: zakenman Seok-Woo brengt zijn dochtertje per trein naar haar moeder. Dit plan krijgt bruusk een gruwelijke wending als een besmette vrouw aan boord komt. Snel verandert de treinrit in een waanzinnig slachtveld.

Lees verder “Train to Busan”

Shakespeare in Love

Als een film de Oscar wint voor beste script verwacht ik toch wel een creatieve, originele titel. Toen ik Shakespeare in Love zag kon ik mij toch niet ontrekken van een knagend gevoel van teleurstelling. Ja, er wordt goed in geacteerd, de decors zien er mooi uit, maar het komt toch echt niet verder dan een mierzoet liefdesverhaal. Waarvan je direct weet hoe het gaat aflopen. William Shakespeare worstelt met een writer’s block. De druk wordt stevig opgevoerd omdat hij zo spoedig mogelijk een stuk moet leveren.

Lees verder “Shakespeare in Love”

Have a Nice Day

Een animatie die sterk is beinvloed door het werk van Quentin Tarantino. Zo is Have a Nice Day gepromoot. Wie naar de plot kijkt begrijpt waarom: een grote zak geld wordt van een maffiabaas gestolen en wisselt voordurend van eigenaar. De personages vertellen allemaal over hun visie op de wereld, rechtvaardigen waarom zij recht zouden hebben op het geld, en natuurlijk is er sprake van geweld. Alles komt uiteindelijk bij elkaar in een eind die zoveel wil zeggen als “geld maakt niet altijd gelukkig”.

Lees verder “Have a Nice Day”

Keep Watching

Naast abomidabele werken als The Drownsman en Deep Below bestaan er gelukkig ook nog goede verrassingen. In dit geval is dat Keep Watching, een horrorfilm die perfect aansluit op een wereld geobsedeerd door internet en social media. Een familie krijgt te maken met indringers die een erg sinister plan hebben: een psychologisch gruwelspel spelen en de resultaten rechtstreeks naar internet streamen. Terwijl de familieleden moeten vechten voor hun leven kijkt de wereld toe. Is dit echt, of toch in scène gezet?

Lees verder “Keep Watching”

Sonita

Er zijn niet veel documentaires die mij verbijsteren. Die over Scientology is een van de weinige. Of die tot op het bot weten te ontroeren. Dan heb ik het over Sonita. Ik dacht deze titel al eerder kort besproken te hebben, dat bleken andere documentaires te zijn. Regisseuse Rokhsareh Ghaem Maghami volgt de Afghaanse tiener Sonita die in Iran woont. Ze heeft te maken met de omstandigheden waar elke Iraanse vrouw aan wordt blootgesteld: geweld, onderdrukking en het gedwongen huwelijk.

Lees verder “Sonita”

Deadpool

Deadpool is geen superheldenfilm maar een antisuperheldenfilm. Ik heb deze titel, met een bruisende Ryan Reynolds in de hoofdrol, nu twee keer gezien en beide keren worden mijn vermoedens bevestigt: Deadpool is een lange, dikke middelvinger naar het genre. Via het doorbreken van de vierde muur worden alle conventies van het genre belachelijk gemaakt en Reynolds speelt met plezier de ultieme antisuperheld. Want, zoals hij zelf aangeeft, hij is helemaal geen superheld. Ergens heeft Wade, zoals Deadpool gewoon heet, gelijk. Lees verder “Deadpool”