The Babysitter

Het is een tijd geleden sinds ik de ironische horrorkomedie The Final Girls heb gezien. Een titel in de geest van Scream, maar dan met een mooie, achterliggende gedachte. Ironie met een goed verhaal, zogezegd. The Babysitter, geregisseerd door McG, lijkt uit hetzelfde vat te willen tappen. Cole, een jongen van zo twaalf jaar, is bang voor zo’n beetje alles, en is de enige leerling uit zijn klas die nog een babysitter heeft, de ongelooflijk sexy Bee. Op een avond besluit hij Bee stiekem in de gaten te houden. Immers, als zijn goede vriendin Melanie gelijk heeft, zal Bee zich overgeven aan flink wat seksuele activiteiten. Maar Cole komt erachter dat haar activiteiten alles behalve seksueel zijn.

Lees verder “The Babysitter”

Goddess of Love

“Fifty Shades of Grey meets Fatal Attraction” staat op de cover van de DVD Goddess of Love. Ik weet niet of ik gewelddadige softporno kan verwachten of een bizarre erotische thriller. Regisseur Jon Knautz gaat voor het tweede. Goddess of Love gaat over Venus. Haar woning is volgepropt met Boedhabeeldjes en andersoortig zenmateriaal, ze lurkt vaak aan een pijpje om haar zenuwen te kalmeren en hoort in haar woning nog eens harde geluiden die van haar buren lijken te komen. Oh, en ze is paaldanseres. Venus is mentaal geen heel sterke persoon en al helemaal geen geschikt relatiemateriaal. Fotograaf Brian is niet op de hoogte van haar misère en valt als een blok voor haar. Als zij er echter achterkomt dat hij nog een goede vriendin heeft met wie hij een sterke band onderhoudt, gaat ze flippen.

Lees verder “Goddess of Love”

Maus

Met Kriterion After Midnight wordt in Nederland de nachtcinema levend gehouden. Eerder dit jaar zag ik de mindfuck Kuso, het onnavolgbare regiedebuut van Flying Lotus. Dat smaakte naar meer. In de maand december wordt elke zaterdag Maus vertoond, waar ik al een veelbelovende trailer van heb gezien. Op de zaterdagen heb ik schrijfles en ga na college nog eventjes naar een café. Mijn plan is om vanavond na het café naar huis te gaan, snel wat te eten, een kwartiertje te slapen en dan weer de sneeuw te trotseren. Het gaat goed, alleen loopt het slapen een beetje uit. Na ruim een half uur word ik groggy wakker en moet ik er als een speer vandoor. De sneeuwval heeft gezorgd voor een aardige laag op de tramsporen, gelukkig wordt er wel nog gereden. Precies op tijd kom ik bij Kriterion aan.
 

Lees meer

David Lynch: The Art Life

Ik ben vaker in LAB111 geweest maar nog nooit in zo’n klein zaaltje. En het scherm is ook niet zo vreselijk breed. Het past wel. Letterlijk en figuurlijk. Hier wordt David Lynch: The Art Life gedraaid en dat is nu het soort documentaire dat in een knusse filmhuiszaal bekeken moet worden. Als groot fan van de door mysteries omgeven David Lynch wil ik de documentaire erg graag zien. Ik trotseer met liefde een sneeuwbui om erachter te komen of de drie regisseurs wat los kunnen peuteren uit deze kunstenaar.  Terwijl hij werkt in zijn atelier vertelt hij hoe hij opgroeide in een vredige woonwijk en op de middelbare school in aanraking kwam met verkeerde vrienden. Hij ontdekte zijn liefde voor schilderen en stortte zich op het kunstenaarschap. 

Lees verder “David Lynch: The Art Life”

Hush

Hush, die gaat over de doofstomme schrijfster Maddie, begint sterk. Als Flanagan haar introduceert staan alle omgevingsgeluiden op scherp, daarna verdwijnen die geluiden naar de achtergrond. Het wordt stil. Heel erg stil. We zitten nu in de wereld van Maddie. Terwijl ze zit te broeden op het einde van haar roman, loopt er buiten een psychopaat rond. Gewapend met pijlen en een handboog en zijn gezicht verscholen achter een masker, is deze mensenjager de buurt onveilig aan het maken. Maar omdat geluiden niet tot Maddie binnendringen duurt het even voor ze beseft wat er aan de hand is. En als dat begrip is binnengekomen barst de hel los. Flanagan blijft steeds het geluid manipuleren zodat hij zijn publiek zowel in als buiten Maddies belevingswereld kan plaatsen.

Lees verder “Hush”

Escape Room

Het eerste semester van het derde jaar proza loopt op zijn eind. Dit betekent dat mijn aandacht volledig wordt opgezogen door een kort verhaal dat ik over zo’n twee weken mag inleveren. Hopelijk kan het de goedkeuring van mijn docenten. En krijg ik direct te horen of ik rijp genoeg ben voor het vierde jaar. Het is zeer noodzakelijk in deze periode de ontspanning op te zoeken. In het snuffelwinkeltje in ons winkelcentrum heb ik een tijdje geleden weer wat titels gekocht. Waaronder deze.  Hij blijkt in 2017 te zijn uitgekomen en is nu al terechtgekomen in deze winkel. Met korting. De abominabele score op IMDB maakt het plaatje compleet. Ik heb wel zin in iets slechts. De plot klinkt als een krampachtig poging om traditionele horror in een nieuw jasje te steken. Een kistje waarin een demon zit wordt door twee Arabiërs begraven in de woestijn.

Lees verder “Escape Room”

The Killing of a Sacred Deer

Toen ik afgelopen weekend The Killing of a Sacred Deer ging kijken, stommelde er op het laatste moment nog een echtpaar binnen. De man vond het nog nodig luidkeels commentaar te geven. Natuurlijk gingen ze achter mij zitten. Gelukkig hield hij zich tijdens de film rustig en kon ik genieten van mijn eerste kennismaking met de Griekse regisseur Yorgos Lanthimos. Hij opent de film op grandioze wijze: het eerste shot is dat van een opengesneden borstkas waarin een roze hart klopt. Er klinkt klassieke muziek, de camera zoomt langzaam uit. De bebloede handen van chirurg Steven, wiens patiënt na de operatie overlijdt, worden zichtbaar. Het is zonder meer een spectaculaire introductie van een personage. 

Lees verder “The Killing of a Sacred Deer”

The Matrix Revolutions

De voorganger was dan niet perfect, ik wil heel erg graag weten hoe dit sciencefictionepos gaat aflopen. De Wachowskis gooien zo veel mogelijk visueel spektakel naar de toeschouwer en het eind wordt met veel bombast gebracht. The Matrix Revolutions kan grofweg in twee delen worden gesplitst: het gevecht in Zion en het eindgevecht. De twee slagvelden worden elk met flair in beeld gebracht, toch is het het eindgevecht wat de meeste indruk maakt. Niet omdat hier sprake is van de meeste effecten, maar wegens de emotionele investering (om er eventjes een sjieke omschrijving in te gooien). Het verhaal op zich maakt eigenlijk niks meer uit. Morpheus, Trinity en nog tal van andere personages bereiden zich voor op de oorlog met de machines. Iedereen wordt vluchtig geïntroduceerd om dan te dienen als kanonnenvoer.

Lees verder “The Matrix Revolutions”

The Matrix Reloaded

De grote vraag die de Wachowskis zich moeten hebben afgevraagd na The Matrix is hoe ze in godsnaam deze titel zouden kunnen overtreffen. Hun antwoord: meer actie, speciale effecten en een verhaal die op den duur hoofdpijn garandeert. Het avontuur gaat verder nadat de machines de hoofdpersonages bijna te grazen namen. De bewoners van Zion, de laatste overgebleven mensenstad, dreigt door een kolossaal machineleger aan te worden gevallen. Morpheus heeft al zijn vertrouwen in Neo gelegd en die voelt zich langzaamaan kraken onder de verantwoordelijkheid. En de duivelse Smith, die zich na de confrontatie in deel 1 als een virus kan voortplanten, heeft ook nog een appeltje met deze Messias te schillen.

Lees verder “The Matrix Reloaded”

The Matrix

Ik zag The Matrix toen ik net op de middelbare school zat en was diep onder de indruk van de actiescènes en de duistere wereld die de filmmaaksters hadden gecreëerd. Neo, een hacker, komt achter het bestaan van de Matrix, een door machines gegenereerd programma. Het onderbewustzijn van het menselijke individu is aangesloten op de Matrix. De wereld om ons heen, met andere woorden, is niks meer dan een computersimulatie. Neo blijkt dan ook nog eens “The One” te zijn, de Messias die de rest van de mensheid moet bevrijden. En hij vindt zijn grote liefde in Trinity, ook een hacker. Destijds heb ik alleen deel 1 en 2 gezien, het leek mij nu wel eens tijd om voor de complete trilogie te gaan. Te beginnen met het eerste deel.

Lees verder “The Matrix”