The Square

De eerste keer dat ik een trailer zag van The Square werd uitgebreid aandacht besteed aan de aapmanscène. Een gespierde man, Terry Notary, komt een sjieke eetzaal vol investeerders binnen en heeft als opdracht zich als een aap te gedragen. Op zich is dit geen spoiler, gezien dit raadselachtige doch hilarische personage prominent op de filmposter staat. Wel ervoer ik het als een tikje misleidend. Want de aapman speelt helemaal geen grote rol in de film. Het geeft wel mooi de toon en sfeer van de film weer, tegelijk heeft het niet zo bijster veel met The Square te maken. Het echte hoofdpersonage is Christian, de curator van een museum gespecialiseerd in moderne kunst, wiens leven ontregeld wordt. Het begint met de diefstal van zijn portemonnee. En daarna gaat het van kwaad tot erger.

Lees verder “The Square”

Primer

Ik heb Primer nu zo’n vijf, zes keer gezien en nu pas begin ik de film een beetje te begrijpen. Met de nadruk op “een beetje”. Shane Carruth, verantwoordelijk voor script, regie, productie en ook een van de hoofdrolspelers, heeft een duizelingwekkend tijdreisverhaal in elkaar gezet. Het script zit vol met wetenschappelijke terminologieën en als je met je ogen knippert loop je het risico het verhaal kwijt te raken. Aaron, Abe, Robert en Philip zijn vrienden die per toeval een apparaat ontwikkelen waarmee tijd kan worden versneld. Aaron en Abe doen verder onderzoek en komen erachter dat het apparaat een soort tijdsloop creëert. 

Lees verder “Primer”

Grimm Love

Ik heb zin in een ontzettend ranzige film. Na zoeken op Videoland kom ik terecht op Grimm Love. Het gaat over Oliver, die een verlangen heeft naar het eten van mensenvlees, en het gewillige slachtoffer Simon ontmoet. Dit is op zich al een heerlijk bloederig gegeven, regisseur Martin Weisz rijgt er nog een extra lijntje aan vast die zich na de kannibalistische moord afspeelt. Katie, een studente, reist voor haar proefschrift af naar Duitsland, om onderzoek te doen naar de macabere daad van Oliver. Persoonlijk vind ik haar verhaal weinig toevoegen en is het heen en weer schakelen tussen heden en verleden nogal storend. Het enige wat Katie doet is met hertenogen om zich heen kijken, foto’s nemen en in voice-over vertellen hoe goed ze Oliver begint te begrijpen.

Lees verder “Grimm Love”

Pi

Max, het hoofdpersonage in Pi, is geobsedeerd door getallen. Ze zijn perfect om orde te scheppen, patronen te ontwaren in de chaos van het leven. Vastberaden zoekt hij naar een patroon in de aandelen van Wall Street, een code om te kunnen voorspellen welke aandelen zijn gestegen of gedaald. En met hoeveel. Tot op de komma nauwkeurig. Max gaat zo op in zijn zelfopgelegde opdracht dat hij de grip op de realiteit verliest. Zijn migraineaanvallen maken het er niet beter op. Maar hij zet door, tot hij op het randje van zelfvernietiging komt te staan. Regisseur Darren Aronofsky en cameraman Matthew Libatique maken van Pi een nerveuze psychothriller. 

Lees verder “Pi”

Green Room

Deze titel flopte in de bioscopen maar lijkt nu een cultstatus te hebben. Pat, Reece, Sam en Tiger spelen in een rockband en komen rond van optredens in restaurantjes, barretjes en clubs. Op het podium maken ze er een groot feest van, erbuiten maken ze een uitgebluste indruk. Ze komen terecht bij een nazibar waar overal hakenkruizen staan getekend en racistische leuzen op de muren zijn gekrabbeld. De band besluit om “Nazi Punks Fuck Off” van de Dead Kennedys te spelen als de ultieme fuck you naar het publiek. Het laat zien dat de bandleden niet vies zijn van een beetje tegen de stroom inzwemmen. Dan zijn ze getuige van een moord. En getuigen, dat moeten de daders niet hebben.

Lees verder “Green Room”

Room

Het komt niet vaak voor dat als ik een film kijk ik de neiging krijg een personage te wurgen. En het komt nog minder vaak voor dat het slachtoffer een kind is. De film in kwestie is Room, het kind heet Jack. En Jack haalt zeker in het begin van dit heerlijk bizarre drama het bloed onder mijn nagels vandaan. Hij is het zoontje van Joy, die samen met hem in Kamer woont. Alles wat ze hebben zit tussen deze vier muren. Het verhaal wordt verteld vanuit het perspectief van Jack, zodat alles een naïeve ondertoon heeft. Zo wordt eten en drinken geregeld door “Old Nick” en is alles wat hij op tv ziet nep. Alleen hij en Ma zijn echt.

Lees verder “Room”

Zingen in Lab111

Na toch een omweg te hebben genomen kom ik eindelijk aan bij LAB111. Er hebben zich al fans in flamboyante kleding verzameld. Ik ga maar ergens zitten in het café. Het gezelschap naast mij heeft een tas meegenomen met daarin boa’s, hoedjes en plastic handschoenen. De verkleedpartijen verwacht ik wel, maar waar heb je in godsnaam al die andere accessoires voor nodig? Bij de deur wordt het nog raadselachtiger als er wcrollen en bekertjes rijst worden uitgedeeld. Rijst? Wat moet ik met rijst? Wat heeft dat met de film te maken? Ik ga helemaal achterin zitten, wcrollen en rijst in de aanslag. De zaal is opgewonden. Ik moet denken aan de Night of Terror, toen het nog leuk was, en ik vraag mij af of ik “hoer” of “homo” zal roepen. Ik hou het maar op “Brad” en “Janet”, naar de hoofdpersonages uit de film.

Lees verder “Zingen in Lab111”