Trots & Verlangen

Na het fysieke en psychologische geweld van A Serbian Film moet ik het andere eind opzoeken. Op Videoland heb ik tijdens het bladeren Trots & Verlangen een paar keer voorbij zien komen. De titel alleen al wekt de suggestie van een hapsnapfilm, een kant-en-klaar maaltijd die je even naar binnen werkt. Het is een tvfilm van ruim een uur, dus waarom ook niet. Advocate Dominique Curvers valt als een blok voor de vermogende maar ook “rechtlijnige” magnaat Alexander Wissing. Natuurlijk is al vanaf het begin duidelijk hoe dit gaat aflopen, maar voor ze definitief in elkaars armen kunnen springen moeten er wat misverstanden uit de weg worden geruimd.

We beginnen netjes bij het begin: Dominique moet de steenrijke Alexander zien in te palmen zodat hij een lucratief contract met haar baas tekent. Dat lukt ook. Iets te goed. De twee belanden in bed en geven zich helemaal aan elkaar over. Na de zinderende seks (het blijft een Nederlandse film) krijgt Alexander een telefoontje. Dominique hoort hem “hé lieverd” zeggen en doet wat een gemiddeld persoon zou doen: haar conclusies trekken (dus dat hij keihard vreemdgaat) en wegwezen. De volgende dag is hun communicatie minimaal, tot Dominique een onaangename boodschap van haar baas te horen krijgt. De deal met Alexander is rond, maar hij heeft wel één voorwaarde gesteld: dat zij twee maanden voor hem gaat werken. In Spanje.

Trots & Verlangen is voorspelbaar, de “misverstanden” zijn werkelijk tenenkrommend. Ik bedoel, gewoon één zin is genoeg om alles te verduidelijken. Toch kan ik er niet omheen, het smaakt erg lekker. Regisseuse Will Koopmans weet wat ze doet. Elke scène is gefocust, strak, er wordt geen seconde verspilt. Ook de cast heeft er zin in. Hoofdrolspeler Jeroen Spitzenberger en Noortje Herlaar spelen geen diepgaande personages, de chemie is er weldegelijk. Die chemie wordt iets te nadrukkelijk in beeld gebracht bij de tweede liefdesscène (Herlaar heeft er wel érg veel zin in), verder vormt het de drijfveer van de film.

Als Trots & Verlangen is afgelopen, betrap ik mijzelf op een vrolijk gevoel. Ik kan een hele waslijst opsommen met minpunten, maar ik heb ervan genoten. Het is net een zoet gebakje om de honger naar iets tussendoor te stillen. Er blijkt een hele serie van deze bouquetverfilmingen te zijn, voorlopig hou ik het op deze. Te veel zoetigheid is ook niet goed.

Ik kan hier geen trailer van vinden, wel zijn er op YouTube “fragmenten” te vinden.

Will Koopmans/Jeroen Spitzenberger en Noortje Herlaar

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s