Soof

Ik had mijn bedenkingen bij Soof. Een suikerzoet romantisch drama, gebaseerd op de columns van Sylvia Witteman. Tot Kasper, de man van titelpersonage Soof, ineens een sabbatical aankondigt zodat Soof zich fulltime met haar eetbedrijf kan bezighouden. Zij zorgt voor de centen, hij voor het huishouden. Ik vraag mij af wat Kasper denkt. Dat hij alles wel eventjes regelt? Dat het een koud kunstje is zo’n chaotisch huishouden in goede banen te leiden? Zijn bedoelingen zijn goed, dat begrijp ik ook wel. Maar het heeft ook iets aandoenlijks. Zo verschanst hij zich eerst op zijn kantoortje, luistert muziek, terwijl elders in huis de boel ontspoort. Als hij te hulp schiet, beseft hij dat het wat lastiger is dan gedacht. Dit zorgt voor de nodige barsten in het huwelijk. En dat maakt Soof interessant.

De film laat zien hoe een huwelijk recht op de afgrond afdondert omdat twee mensen nauwelijks met elkaar communiceren. Kasper mag dan worstelen met een burnout, Soof voelt zich niet meer door hem begeert. Ze hebben nu al zo vaak seks gehad en in de dierenwereld blijft het bij één keer copuleren en dan gaat het mannetje weer verder (aldus de grote wijsheid van Witteman). Het is geen wonder dat Soof als een blok valt voor choreograaf Jim Coleman (Dan Karaty…) die haar wel aandacht geeft. En het is leuk en aardig dat Kasper nu pauze neemt van zijn werk, zijn aandacht gaat naar een grote keuken die hij voor Soof wil bouwen. En als zij bekend wordt en hij zich door haar genegeerd voelt, lonken de verleidelijke armen van Chantal Janzen. De frustraties stapelen zich op. Kasper en Soof gooien net zolang met verwijten tot ze in elkaars gezicht staan te schreeuwen.

Het is geen onbekend terrein, maar het is zo ontzettend voorstelbaar. Hoeveel koppels zijn er die hetzelfde doormaken? Dat de rollen eens worden omgedraaid. Dat de man wanhopig alle afspraken met de kinderen probeert bij te houden, moet uitvogelen wie wanneer naar welke sport gaat, terwijl de vrouw probeert te ontspannen met een wijntje, maar het niet kan laten de regie weer over te nemen en dat dit de man weer irriteert.

Lies Visschedijk en Fedja van Huêt lijken zich comfortabel te voelen in hun rollen en zetten de ontrafeling van hun huwelijk erg geloofwaardig neer. Visschedijk laat mooi zien hoe Soof tot wanhoop wordt gedreven, van Huêt weet goed de kwetsbaarheid van Kasper te laten zien. De scène waarin Soof hem een kom pasta aanbiedt, is een prachtig moment waarin de twee toenadering zoeken en niet goed weten hoe dit te moeten ontvangen.

Spijtig genoeg durft Soof de afgrond niet in te springen en zoekt de film uiteindelijk naar het voorspelbare zoete pad. We moeten wel blijven lachen, we willen het publiek niet verbitterd achterlaten, en dus strooien we op het eind nog flink met de suiker. Zonde. Ik heb het gevoel dat dit een mooi drama over een uiteenvallend huwelijk had kunnen worden.

Antoinette Beumer/Lies Visschedijk en Fedja van Huêt

 

 


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s