Fateful Findings


Er zijn films die zoveel indruk hebben gemaakt dat ze een eigen plek krijgen in de popcultuur. The Godfather. Citizen Kane. Casablanca. Deze films beïnvloeden andere filmmakers om dergelijke kunstwerken neer te zetten. Als Francis Ford Coppola een meeslepend gangsterepos kan maken, dan moet het voor andere regisseurs ook mogelijk zijn. Niet dat al die na volgelingen van dezelfde kwaliteit zijn, de lat wordt hoe dan ook een stuk hoger gelegd. Ik vraag mij af of The Room dezelfde soort deuren heeft geopend. Dat er aspirantfilmers rondlopen die denken “als een vreemd mannetje met een Frans accent een film kan schrijven, regisseren, produceren en erin kan acteren, dan kan ik dat ook!” IMDB heeft aanraders als je The Room goed vindt. Eén daarvan is Fateful Findings, gemaakt door Neil Breen. In het gewone leven een architect, op latere leeftijd besloot hij ook films te maken. Hij debuteerde in 2005 met Double Down, Fateful Findings is zijn derde werk.

Het begint met een jongetje, Dylan, en een meisje, Leah, die door het bos rennen. “Look, a mushroom!” roept het jongetje. De camera richt zich dan zo lang op de paddestoel dat ik mij afvraag of ik de film niet per ongeluk heb gepauzeerd. Oh, wacht, ik zie het al, op hele langzaam wijze lost de paddestoel op. Ik begrijp niet waarom dit gebeurt (nu nog steeds niet trouwens) maar Breen richt zich alweer op de volgende scène. Leah gaat verhuizen en moet afscheid nemen van Dylan. In een voiceover wordt duidelijk gemaakt dat de twee elkaar nooit meer zullen terugzien. Dit is erg grappig, want waarom neem je de tijd een personage te introduceren als ze niet meer terugkomt? Het geeft ook aan hoeveel grip Breen op zijn verhaal heeft, omdat Leah halverwege doodleuk weer terugkomt.

Fateful Findings vertelt verder over hoe Dylan jaren later een auto-ongeluk krijgt, een boek moet schrijven, hij doet iets met hacken… en dan heeft hij ook ruzie met zijn vrouw, is er gedoe met een ander koppel… er wordt iemand per ongeluk doodgeschoten… Net als bij The Room is het een onsamenhangende, bijeengeraapte rotzooi, waarin de maker zichzelf als een messias beschouwt. Breen is daar wel explicieter in dan Tommy Wiseau. Hij blijft maar herhalen dat hij de computers van de overheid aan het hacken is en dat hij alle geheimen gaat exposeren. In de finale, die ik alleen maar kan beschrijven als een hilarische “poging” om zichzelf als verlosser neer te zetten, heeft hij een persconferentie geregeld om duidelijk te maken hoe slecht de overheid is geweest. Ik probeer intussen uit te vinden waar Fateful Findings over gaat.

Het grootste verschil met The Room is dat ik Breen onmogelijk serieus kan nemen als iemand die de hele wereld een grote boodschap wil verkondigen. Hij is niet alleen een belabberd acteur, hij mist de grootheidswaanzin van Wiseau. Breen oogt eerder als de zachtaardige buurman die elke morgen jou verlegen begroet en je voorziet van goedbedoelde tegeltjeswijsheden. The Room is de reactie van het zwaar gepeste jongetje, iemand die zijn underdog positie niet meer accepteert. Fateful Findings is meer een aandoenlijke poging om mensen verlichting te bieden. Een verlichting die nergens op slaat, maar toch. Misschien moeten Breen en Wiseau eens een keer samenwerken. Geen idee wat het resultaat zal zijn, het wordt hoe dan ook interessant.


4-7-2017/Neil Breen/Neil Breen en Klara Landrat

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: